Mercede 👑

کاش اونقدری که واسه مجازات جوون ایرانی احکام دارید، برای زندگیش و آیندش هم برنامه داشتید #پارسا_عباسپور

در بازنوشت یک سفر پربار استقبال رسانه‌ها و مقامات سیاسی نروژ از شاهدخت نور در سه روز گذشته حتی ما ایرانگرایان ساکن این کشور را هم غافلگیر کرد. نروژ کشوری چپ‌زده است که به خاطر سکونت دیرپای پناهندگان سیاسی مجاهد و کمونیست و تجزیه‌طلب شاید بیش از دیگر کشورهای اروپایی از ابتدای انقلاب شیروخورشید کنار آخوندها ایستاده. پس چه شد که با حضور شاهدخت نور ناگهان این فضا تغییر کرد؟ بخشی قطعا ناشی از جلوه گرم و درخشان شاهدخت است: زنی جوان و زیبا که صمیانه و صادقانه درباره حقوق بشر کنشگری می‌کند راحتتر می‌تواند اعتماد مردمان کشوری همچون نروژ را جلب کند. اما بخشی هم به نظر من از آن استقبال باشکوه ایرانگرایان از ایشان می‌آید. همان تصویر شاهانه حضور ایشان در بالکن هتل و انبوه مردمی که برای ایشان دست‌افشانی می‌کردند. چرا مهم است؟ سیاست اساسا درباره قدرت است. و آن رخداد به واقع نمایش قدرت شاهدخت بود. قدرتی که تک تک مردمی که در زیر آن باران ایستاده بودند به شاهدخت بخشیدند. جالب است بدانید که از فردای آن روز حجم تقاضا برای دیدار با شاهدخت و گفتگو با ایشان چند برابر شد. آنچنانکه ایشان مجبور شد برنامه‌های از قبل تعیین شده برای دیدار از مراکز فرهنگی اسلو را لغو کرده و سه روز باقی مانده را فقط اختصاص دهد به دیدارهایی فشرده و پرتعداد با سیاستمداران نروژی. تقریبا همه رهبران احزاب بزرگ سیاسی نروژ با شاهدخت دیدار کردند و ایشان همچنین گفتگوهایی مفصل داشتند با شماری از اعضای موثر پارلمان این کشور. شاید بتوان گفت این حجم دیدار با یک چهره اپوزیسیون ایران توسط مقامات بلندپایه یک کشور اروپایی بی سابقه است و این نه فقط نقطه عطفی در جلوه‌گری سیاسی شاهدخت نور به عنوان ولیعهد ایران است بلکه شاید یک نقطه چرخش باشد در رابطه دولت نروژ با انقلاب ملی ایران. با سپاس از حضور درخشان شاهدخت در نروژ، دوباره باید یادآور شوم نقش غیر قابل انکار ایرانگرایان نروژ در موفقیت این سفر و نتایج پربار آن را. همه آن مردم عزیز که در یخبندان زمستان نروژ و در سرمای منفی بیست درجه نیز همواره و همه هفته بیرق شیروخورشید را برافراشتند و در خاموشی اینترنت صدای مردم ایران ماندند و نگذاشتند یاد جاویدنامان دی فراموش شود. درود به شرف این مردم.

ما برای این اصول می‌جنگیم: حاکمیت از آنِ مردم است. مرزها قابل معامله نیستند. نظم بین‌المللی فقط یک پیشنهاد اختیاری نیست. قدرتمندان حق ندارند ضعیفان را ببلعند. شاهزاده رضا پهلوی نشست امنیتی دریای سیاه اوکراین، ۹ خرداد ۲۵۸۵/۱۴۰۵

@SbzMahsa خوش اومدی ✌️ #جاویدشاه

درود بچه ها منم به ایکس پیوستم #جاویدشاه

مرگ ساتراپی نشون داد که مردم ایران هیچ جعل و تحریف تاریخی و دروغی رو در مورد فتنه ۵۷ برنمیتابند و هرکس با هر نشانه یا تعلق خاطری به ۵۷ در زمره خائنین قرار میگیره. فرقی نمیکنه هنرمندی مثل ساتراپی یا دانشمندی مثل فیروز نادری باشه. هشداری برای بقیه خائنین پنجاه و هفتی. #جاویدشاه

امروز و در آمدمرگ مرجان ساتراپی می‌نویسم. این یادداشت بنا ندارد به صف تسلیت‌گوها بپیوندد یا با تعارفات مرسوم مسیرش را کج کند؛ غرض، فقط یک نگاه عریان به کارکردِ یک جریان رسانه‌ای چپ است. کتاب پرسپولیس مرجان ساتراپی دقیقاً همان کادر نئواوریانتالیستی — یعنی استخدامِ یک صدای بومی برای تأییدِ پیش‌فرض‌های غرب — را دارد که در نگاه چپ‌گرای غربی چفت می‌شود.  این اثر در بهترین حالت، فراتر از یک خاطره‌نگاری شخصی نیست؛ مایهٔ تحلیل اجتماعی یا حقوقی ندارد و حتی در حد مانگاهای شاهکار یا کارهای پیچیده‌ی فرمال نیست.  با این حال، نیویورک‌تایمز — روزنامه‌ای که ظاهراً یک خطش برای پرتابِ هر کتابی به ویترین‌های دنیا کافی است — پس از مرگِ نویسنده قاب را سفت‌تر می‌کند و می‌نویسد: «یکی از مهم‌ترین آثار درباره‌ی ایران معاصر». صعود این کتاب، خروجیِ استانداردِ تسلط و خط‌دهیِ رسانه‌های چپ بر میدان فرهنگی است. غرب این برچسبِ سنگینِ «نمایندهٔ تجربهٔ زن ایرانی» را روی این روایتِ تک‌افتاده چسبانده است؛ و همین کافی است تا کارنامه‌ی رسواییِ رسانه‌های چپ را در مرورِ گام‌به‌گامِ این مهندسیِ روایت دریابیم: کتاب نخست در فرانسه منتشر می‌شود؛ درست وسط موج علاقه‌ی غرب به خاورمیانه پس از ۱۱ سپتامبر. غرب برایش عنوان می‌تراشد: «ترکیبی از خاطره شخصی و تاریخ ملی».  نقدها روانه می‌شوند. ناگهان گویا جهان با چنان اثر ادبی بزرگی طرف است که بدون قاب‌های کمیکِ آن، فهمِ تاریخِ یک ملت ممکن نیست؛ صراحتاً می‌نویسند این کتاب، تاریخ ایران را یک‌به‌یک به ما نشان می‌دهد و یکی از مهم‌ترین کتاب‌ها برای فهم ایران معاصر است. فاندهای رسمی که سرازیر می‌شوند — فرانس ۳، CNC، بنیاد گان، منطقه‌ی ایل‌دوفرانس و سافت‌فاندهای سینمایی — امتیاز فیلم هم بلافاصله به سونی پیکچرز کلاسیکس در آمریکای شمالی و شرکت‌های اروپا، ژاپن و آمریکای لاتین واگذار می‌شود.  حتی نسخه‌ی انگلیسی را با بازیگران سرشناسِ هالیوود بازسازی می‌کنند تا این روایت راحت‌تر بلعیده شود.  سپس همین ریل، یک‌راست به سرفصل‌های درسیِ دانشگاه‌ها و دبیرستان‌های غرب می‌رسد تا به عنوان متن اصلی برای مطالعات خاورمیانه، مطالعات زنان، گرافیک‌نوول و خاطره‌نویسی تدریس شود. در نهایت، امروز در آمدمرگ مرجان ساتراپی نیویورک‌تایمز چکش آخر را به این میخ می‌زند: «پرسپولیس فهم جهان از ایران را متحول کرد و جهان خودش را در یک دختر ایرانی دید.» این صعود، تصادفی نیست. اگر پای استعداد یا نبوغ فردی در میان بود، حرفی نبود؛ اما این‌جا با محصولِ دقیقِ یک شبکه‌ی روایت‌ساز طرفیم.  حتی سلمان رشدی با تمام جنجال‌های بین‌المللی‌اش، این‌طور به خطِ مستقیمِ فاندها و کمپانی‌های بزرگ وصل نشد که مرجان ساتراپی شد.  #KingRezaPahlavi‌ForIran #جاويدشاه‌

خودتون رو بذارید جای خانواده اعدامی ها، چه حسی بهتون دست میده وقتی یکی ناشناس زیر عکس عزیز از دست رفته‌تون بگه "به درک واصل شد"؟ این موجود از کانادا شناسایی شده و از همه مهم تر بصورت علنی از سپاه حمایت کرده و میشه علیهش اقدام قانونی کرد. لطفا نشر بدین! Atiyeh Rezvani Toronto

دیاسپورا دارن برای جام جهانی اماده میشن #جاویدشاه #پرچم_شیر_و_خورشید

دوستان, به جای شر و ور پست های انحرافی این مدل ویدئو ها که خیلی مهمن و صدای مردم داخل هستن را لایک و ریتوت کنید.🙏👍

وقتی سَنجِ ملت، مترِ پادشاهی می‌شود، زِهدان ایران آبستن مجید رهنورد می‌شود و سپهری و رضا نوروزی بعضی جمله‌ها به اُوراد می‌مانند و کلیدی هستند که قفلِ یک دوره از تاریخ را باز می‌کنند. سلطنت بر یک ملت فقیر افتخار ندارد. ( آریامهر فقید ) سال‌ها از بیان این جمله گذشته است، اما انگار امروز بیش از هر زمان دیگری معنای آن را می‌فهمیم. نه فقط به خاطر آنکه گوینده‌اش شاهنشاه آریامهر محمدرضا شاه پهلوی بود، بَل به این دلیل که اکنون در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که می‌توانیم دو نگاه متفاوت به انسان، جامعه و ایران را در آینه تاریخ با هم مقایسه کنیم. یک نگاه می‌گفت مردم باید قد بکشند. باید بهتر زندگی کنند. باید خوش‌پوش باشند. باید دانشگاه داشته باشند. باید سفر بروند. باید خانه، خودرو، کتابخانه و امید داشته باشند. و نگاه دیگر می‌گفت فضیلت در رنج است. در قناعت اجباری. در تحمل فقر. در ستایش زخم. گویی نزاع اصلی پنجاه سال گذشته ایران نه نزاع میان دو حکومت، بلکه نزاع میان دو تعریف از انسان بوده است. یکی انسان را موجودی می‌دید که باید شکوفا شود؛ دیگری موجودی که باید مطیع بماند. نسل ما هنوز خاطره آن ایران را در گوشه‌ای از حافظه جمعی خود نگه داشته است و هردَم با خود می‌گوییم " یاد باد، آن روزگاران یاد باد" ایرانِ ویترین‌های روشن. ایرانِ خیابان‌هایی که هر سال رنگ تازه‌ای می‌گرفتند. ایرانِ کارخانه‌هایی که از هیچ سر برمی‌آوردند. ایرانِ دانشگاه‌هایی که قرار بود آینده را بسازند. ایرانِ خانواده‌هایی که فرزندانشان یقین داشتند فردا از امروز بهتر خواهد بود. شاید همه‌چیز کامل نبود. هیچ جامعه‌ای کامل نیست. اما جهت حرکت روشن بود؛ حرکت به سوی رفاه، زیبایی، دانش و اعتماد به نفسِ ملی. آن روزها حکومت می‌کوشید سطح زندگی مردم را به استانداردهای بالاتری برساند. امروز اما پس از دهه‌ها، بسیاری از مردم می‌کوشند خود را به همان استانداردهایی بازگردانند که روزگاری داشته‌اند. این همان طنز تلخ تاریخ است. شورشِ هیچستانیِ ۵۷ فقط یک تغییر سیاسی نبود؛ شورش علیه سنجِ یک ملت بود. "مترِ پادشاهی" مترِ پیشرفت. مترِ زیبایی. مترِ نظم. مترِ رفاه. عده‌ای هیچستانیِ هیچ زاده به مردم گفتند که فقر فضیلت است و ثروت گناه. سادگیِ اجباری را اخلاق نامیدند و عقب‌ماندگی را اصالت. چنان با مهارت این مفاهیم را وارونه کردند که بسیاری فراموش کردند وظیفه حکومت، تقسیم فقر نیست؛ تولید رفاه است. اما تاریخ چیز عجیبی است. ممکن است حقیقت را برای مدتی دفن کنند، اما نمی‌توانند آن را نابود کنند. برای همین است که امروز جوان ایرانی، حتی اگر آن دوران را ندیده باشد، باز هم ناخودآگاه به سوی همان معیارها بازمی‌گردد؛ به سوی کیفیت زندگی. به سوی آزادی انتخاب. به سوی زیبایی. به سوی پیشرفت. او شاید نام نظریه‌ها را نداند، اما خوب می‌فهمد که زندگی قرار نیست سراسر محرومیت باشد. شاید راز نوستالژی ایرانیان نیز همین باشد. آنچه مردم به یاد می‌آورند فقط یک پادشاه یا یک حکومت نیست. آن‌ها احساسی را به یاد می‌آورند که در آن، ایران قرار بود بزرگ‌تر شود نه به مساحت و جغرافیا، که به آمال و وسعت خوشبختی که یوتوپیایِ دست نیافتنی بسیاری از کشورها می‌توانست باشد. احساسی که می‌گفت فرزند این سرزمین سزاوار بهترین‌هاست. و این دقیقاً همان چیزی است که هنوز در حافظه ملی ما زنده مانده است. ملت ایران امروز بیش از آنکه در جستجوی گذشته باشد، در جستجوی آینده‌ایست که روزی وعده آن را دیده بود. آینده‌ای که در آن فقر فضیلت نیست. محرومیت افتخار نیست. و حکومت، به جای آنکه مردم را با خود هم‌سطح کند، می‌کوشد خود را به آرزوهای مردم برساند. شاید به همین دلیل باشد که پس از این همه سال، آن جمله کوتاه هنوز در گوش تاریخ طنین دارد: «سلطنت بر یک ملت فقیر افتخار ندارد.» و شاید ملت ایران، پس از یک نیم‌قرن سرگردانی، دوباره همان متر گمشده را پیدا کرده است. مترِ ایران. مترِ پیشرفت. مترِ پهلوی. متری که با آن، ملت نه اندازه فقر خویش، بلکه اندازه آرزوهای خویش را می‌سنجد. پاینده ایران #جاويد_شاه‌ #KingRezaPahlavi‌

جاویدنام #مهنا_دوکوشکانی دختر زیبای ایران جان فدای میهن‌ از ورزشکاران خوب و حرفه ای کشور مثل خیلی دیگه از جاویدنام های عزیزمون بودند فقط هجده سالش بود با یک دنیا آرزو‌، اما در نوزدهم دی‌‌ماه در محله سعدی کرمانشاه با شلیک گلوله جنگی توسط تروریست‌های ج‌ ا کشته شد #جاویدشاه

ساتراپی نه فیلمساز تاریخ، نه کارتونیست و نقاش، نه تاریخ نگار ویدیویی و نه گزارشگر بلکه یک تبلیغاتچی مارکسیست بود از نسل چپهایی که تا آخر عمر به خیال بافی های مخرب چپ وفادار می مانند. البته برای مد روز و گرفتن فاند خود را فمنیست، محیط زیست گرا، طرفدار اقلیتها و.. معرفی می کنند

خانم سپیده حجامی یا هر چیزی که هستی عزیز جان برو درت را بگذار… آگاهی و شعور ملت که باعث حذف سه فاسد دخیل در فتنه ۵۷ میشود را بحساب خطر جدی اصلا نگذار که برعکس… شرم کنید!!! محصول ایدئولوژی کثیفتان هنوز دارد جوان اعدام میکند. شما🫵🏻 وقت داشتید که در سمت درست تاریخ بایستید ولی انتخاب کردید #بازوی_شر باشید و #خونشور شوید…. تاریخ رنج و ظلمی که بر ما روا داشته شد را تحریف کنید و ماجرا را آنطور که دوست دارید و حقیقت ندارد جلوه دادید. شما به خواست و هویت ده ها هزا خون پاک کف آسفالت خیانت کرده‌اید…. و همچنان بجای ایستادن کنار مردم، کنار ج ا ایستاده اید. ذره‌ای روی جامعه تاثیرگذاری ندارید. ملت بهتون میخنده…. و میگه #ننگ_بر_سه_فاسد_ملا_چپی_مجاهد

یادآوری دروغهای ساتارپی در مورد جنایت سینما رکس که حتی خود رژیم قبول دارد کار انقلابیون بوده است: ۱. پلیس شاه آنجا بود و جلوی کمک مردم را میگرفت! ۲. پلیس به مردم بی دفاع حمله کرد ۳. شاه میگفت کار عوامل انقلابی است اما مردم میدانستند که شاه ۴۰۰ نفر را زنده زنده سوزاند!

ساتراپی کاری رو کرد که اکثر چپ‌ها میکنند. خودشون امکان غلبه بر جمهوری اسلامی رو ندارند اما تمام تلاششون رو میکنند تا ملیگراها هم پیروز نشن. در حقیقت در کنار اصلاحطلب، به ج.ا در ماله‌کشی و پروپاگاندا کمک میکنند. خلاصه که شما ابدی نیستید، سعی کنید در لحظه آخر بفهمید و مال‌کش نمیرید

ترند جدید بعد از کوله پشتی‌ها 🎒 عکس : آریامهر + /- پرچم شیروخورشید بیو : سلطنت طلب مشروطه‌خواه محتوا : حمله به شاهزاده کارفرما : مثل همیشه 📦

چپ ها به بشریت خدمت میکنند، درست در لحظه ای که میمیرند! انها به محض مردنشان، خدماتشان به جامعه اغاز میشود، دروغ، فریب، خیانت و جنایت به صورت عجیبی کم میشود، هنر کمتر آسیب میبیند و رذالت در ادب و شعر و شرف جایش تنگتر میگردد! فرقی هم در بینشان نیست، از مائو و استالین گرفته، تا مصدق و ساعدی! چپ که نباشد، خیانت به صورت عجیبی نمودارش دچار سقوط میشود، فریب در مسیر زندگی جرات نمیکند به صورت های مختلف انسان ها را غارت کند، خنجر از پشت زده نمیشود و میهن ارزشش برتر از فلسطین و غزه و لبنان میشود! چپ به ویژه چپ منحوس ایرانی که نباشد.... 🟡قسمتی از پرسپولیس از مرجان ساتراپی که دختر بچه ی درون فیلم کارتونی است: شاه رو خدا تعیین کرده، معلم گفته! پدر: نه، انگلیس ها به ازای گرفتن نفت(رایگان) به رضا شاه این مقام رو دادند!!! و در ادامه مشتی مزخرف تاریخی دیگر!! #پسرعاقل_نوح

پاک، شریف، میهندوست، فروتن… او نور میهن ماست.

دفتر رسانه‌ای شاهزاده رضا پهلوی با انتشار بیانیه‌ای به مناسبت زادروز مجیدرضا رهنورد از ایرانیان خواست با حضور در برنامه‌های جام‌جهانی، پرچم ملی شیر و خورشید را برافرازند و یاد جاویدنامان انقلاب ملی ایران را گرامی بدارند. در این بیانیه آمده است هم‌زمانی مسابقات جام جهانی فوتبال فرصتی برای رساندن صدای ملت ایران به جهانیان است و از ایرانیان خواسته شده پرچم شیر و خورشید و تصاویر جان‌باختگان راه آزادی را در ورزشگاه‌ها و شهرها به نمایش بگذارند. ایرانیان آمریکا، مهیای بزرگ‌ترین کارزار ضدرژیم در آمریکا می‌شوند.

@ShoarNahid @milaniabbas تو خفه شو بیشعور. قضاوت می‌کنم گه خوریش هم‌به تو‌ نیومده.

@MercedeManavi @milaniabbas وقتی تو هیچ آشنایی با مرجان ساتراپی و انسانیت اش نداری بهتر که او را قضاوت نکنی و خفه شی.

مرجان ساتراپی‌درگذشت. از بزرگان روزگار بود. تاثیری ماندگار بر دنیا بجا گذاشت اما مال و جاه دنیا را به جد نمی گرفت.جزم اندیشی و جهل و استبداد عذابش میداد. در عشق مردی که به همسری برگزید ادبار زمان را برتابیدنی کرد.با مرگ آن یار یگانه رغبتش به زندگی را از کف داد. درخشان انسانی بود.