𝒃𝒆𝒉𝒂𝒑𝒑𝒚

" หากกฎแห่งกรรมมีจริง ทำไมคนดีจำนวนมากถึงต้องทนทุกข์ ในขณะที่คนทำชั่วกลับดูเหมือนจะประสบความสำเร็จมากกว่า" โดยเฉพาะอาชีพนักการเมือง ข้าราชการ เป็นอาชีพที่ไม่ควรมีคนชั่วเลย

ส่วนตัวนะ "คนอ่านหนังสือธรรมะโดยเฉลี่ย คบไม่ได้" 55555 เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลเว่อร์ มักจะมีความเชื่อแปลกๆ และชอบสั่งสอนคนอื่น ยกตัวเหนือคนท้่วไป ทำตัวเป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบาน

คนเงินเดือนเกือบ 4 หมื่นยังเหนื่อย แต่บ้านเราก็ยังมีคนเงินเดือน 15,000-18,000 แต่ออก Civic 💀💀💀

ดูเหมือนว่าเหตุผลที่อัตราการเกิดทั่วโลกลดลงจะได้รับการเปิดเผยอย่างชัดเจนแล้วล่ะ ​นั่นก็เพราะผู้หญิงเริ่มตระหนักได้แล้วว่า พวกผู้ชายมันเป็นตัวตนที่ไร้ประโยชน์สิ้นดี ​ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงญี่ปุ่น ตุรกี รัสเซีย อิตาลี อเมริกา บราซิล ต่างก็คิดเหมือนกันหมดว่า พวกผู้ชายไม่มีประโยชน์

-ยายโยนแม่ลงร่องในนา แล้วทิังแม่ไว้ตากแดด เดินกลับบ้านกว่า10กิโล -ยายให้แม่นอนที่ยุ้งข้าวขณะท้องพี่สาว -ยายให้แม่กินแค่น้ำซาวข้าว ถ้าอยากกินอะไรต้องหาเอง -ยายเอาตังที่แม่โอนให้เพื่อไปถมที่กับรักษาตัว แต่ยายเอาตังทั้งหมดทำบ้านให้ลูกสาวคนเล็ก และซื้อมอไซค์ให้หลานชาย

จริงๆมันควรได้ขั้นต่ำ 30k แล้วด้วยซ้ำอะ ค่าแรง 15k คือมันตั้งแต่ยุคยิงลักษณ์ จนตอนนี้ 10 กว่าปีแล้ว จากข้าวทั่วไปข้างนอกจานละ 40-50 จนตอนนี้ 70-80 ไหนจะค่าที่พักอีกและค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นจากเงินเฟ้อเป็นสิบๆปี เอาไรมาพอวะ กฎหมายแก้ทีเหอะ

มีเยาวชนโดนกระสุนยางตาeเพราะอยากเรียกร้องคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นให้กับตัวเองและคนรุ่นต่อๆไป คุณพี่จะนอนกระดิกตีนอยู่บ้านไม่ออกไปสู้ก็ไม่ว่าอะไร แต่ออกมาด้อยค่าแบบนี้ก็สม DNA นางแบกดี

ญาติกูท้องตอนปี4 กลับตจวไปคลอดลูกกะว่าค่อยกลับไปเรียนต่อ สรุปขายของกินที่นั้นได้เงินเดือนละ~5-7หมื่น เลยขายอย่างอื่นต่อๆเรื่อยรวมกำไลเดือนละเกือบแสนได้มั้ง ซื้อรถเงินสดทอง8บาท ตอนนี้ไม่เรียนแล้วรวยกว่าเดิมมาก ป้าฉันจากขายส้มตำในกทม ได้กลับตจวไปเป็นคุณนายเฉย เสียภาษีถูกต้องนะงับ

ไม่ได้อยากรวยเพื่อจะมีตัวตนในสังคมหรือถูกยอมรับอะ แต่อยากรวยเพราะอยากจะเป็นอิสระจากทุนนิยม แล้วใช้ชีวิตเงียบ ๆ ได้ไปจนตาย แค่นั้น

แล้วทำไมรัฐบาลไม่คิดบ้างว่าควรให้เที่ยวทุกจังหวัดได้ทั้ง 365 วัน ไม่ใช่รอไฮซีซั่นเหมือนๆทุกรัฐบาลที่ผ่านมา อีกเก้าเดือนที่เหลือประชาชนไม่ต้องแดกข้าวกันรึไง 🥹

ฝ่ายค้านดีแต่พูด ก็ฝ่ายค้านอ่ะ อีห่าไม่ใช่รัฐบาล ไม่มีอำนาจบริหาร ไม่พูดจะให้ไปกระทืบเหรอ

อย่างที่ tattoo colour บอกไว้ว่า ”ออกไปใช้ชีวิตที่เราเฝ้าตามหา สักวันเราอาจจะเจอใครสักคนที่ดีพร้อม”

ทุก คสพ ต้อง give and take จ้า ไม่ว่าจะคนรัก คนคุย หรือ เพื่อน

ชาวออฟฟิศอโศกน่าจะเคยเห็นคุณป้าขายอาหารตามสั่งเป็นรถเข็นเล็กๆอยู่เจ้านึง ที่ชอบขายอยู่หน้าบ้านใหญ่ๆตรงเส้นอโศกเลย มีวันนึงก็ไปต่อแถวซื้อข้าวกะเพราคุณป้าเค้า แล้วป้าเค้าของหมด ไอ้เราก็นึกว่าจะไม่ขาย จะเข็นกลับ ป่าวค่ะ คุณป้าเดินเข้าบ้านไปเอาของแล้วกลับมาขายเหมือนเดิม และใช่ค่ะ บ้านหลังใหญ่ๆตรงเส้นอโศกที่ว่าก็คือบ้านคุณป้าเค้าเอง

คนที่ถ้าโดนตัดสิทธิ์แล้วเป็นห่วงที่สุดคือโรม เพราะอภิปรายแต่เรื่องเสี่ยงๆ คดีที่โดนฟ้องก็เยอะและมีมูลค่าสูง บวกต้นทุน อาจจะไม่ได้ดีเท่าพวกหัวๆ บวกไม่มีแฟนด้อมเป็นแบคอีก ขอเป็นกำลังใจให้รอดพ้นปลอดภัยจากสิ่งไม่ดีทั้งปวงนะ 🫶

เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง ไม่ได้แปลว่าจะเป็นคนเก่งในชีวิตการทำงานจริงๆ นะครับ น้องๆ เด็กรุ่นใหม่ที่เพิ่งเรียนจบเข้าสู่สังคมการทำงานอย่าหลงตัวติดกับดัก Prestige Trap ระบบการศึกษาออกแบบมาเพื่อวัด academic performance ในสภาพแวดล้อมที่ controlled มากๆ... - จำและสอบผ่าน.. - ทำตามเกณฑ์การให้คะแนนที่กำหนด - compete แบบ individual ส่งงานตรงเวลา deadline ชัดเจน.. - ตอบถูก.. - etc., เวลาทำงานจริงๆ.. - แก้ปัญหาที่ไม่มีคำตอบสำเร็จรูปตายตัว.. - สร้าง framework ขึ้นมาเอง.. - บริหารจัดการความไม่แน่นอนโดยไม่มีกรอบเวลาชัดเจน - collaborate และ navigate politics ภายในองค์กร.. - ถามคำถามที่ถูก.. . . ที่เคยเจอมาหลายๆ กรณีด้วยตัวเอง (ซึ่งก็สอดคล้องกับที่ได้ยินคนอื่นๆ จากบริษัทอื่นๆ เล่าให้ฟังเช่นกัน).. ้เด็ก 4.0 ที่เข้าสู่สังคมการทำงาน (not all) บางทียังคงติดกับดัก optimization trap อยู่.. คือเล่นเกมที่เก่งในระบบที่มีกติกาตายตัว.. รู้ว่าอาจารย์ชอบอะไร.. exam pattern เป็นยังไง.. ต้องเขียน essay แบบไหนถึงได้ A.. แต่ในองค์กร... ถึงจะมี KPI อยู่ แต่ก็ไม่มีสูตรสำเร็จให้ทำตามแบบชัดเจน.. KPI บอกแค่ว่าต้องไปถึงไหน แต่ไม่มีใครมานั่งบอกว่าต้องเดินยังไง.. ต้อง prioritize อะไรก่อน หรือต้องทำอะไรกันแน่ถึงจะผ่าน งานจริงคือการหาทางไปให้ถึง goal ที่บางทียังมองไม่เห็นชัดด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นทักษะคนละชุดกับการเดินตามแผนที่ที่มีอยู่แล้ว ต่อให้ได้ B+ แต่ถ้าชอบ experiment, ลองผิดลองถูก, รู้จักล้มเลิกสิ่งที่ไม่ work... มักจะ navigate การทำงานในองค์กรได้ดี . . และงานจริงมี human complexity สูงมาก.. เช่นการ negotiate กับเพื่อนร่วมงานที่ไม่เห็นด้วยกับเรา.. การ managing up ดูแลความสัมพันธ์กับ boss.. การ read the room ในห้องประชุม.. การรับ feedback โดยไม่ defensive.. การแจ้งข่าวร้ายให้ลูกค้าโดยไม่เสียความสัมพันธ์.. EQ พวกนี้ไม่มีในหลักสูตร และ GPA ก็ไม่มีความสัมพันธ์กับ EQ เลย.. ด็กที่ขึ้น dean's list ตลอด 4 ปีอาจไม่เคยเจอ conflict จริงๆ ในชีวิตเลยก็ได้ เพราะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับหนังสือ . . ยังมีเรื่อง Risk Tolerance กับการรับมือกับความล้มเหลวอีก.. เด็กเกียรตินิยมบางทีกลัวความล้มเหลวสุดๆ เพราะทั้งชีวิตถูก define ด้วย academic success.. พอเจองานแล้วต้อง take risks.. propose ideas ที่อาจโดน reject.. หรือล้มเหลวต่อหน้าสาธารณะ... จนเกร็งไปหมดเหมือนเป็นอัมพาตไปเลย ในขณะที่คนที่เคยล้มเหลวในมหาลัย หรือมี non-linear path จะ chill กับความไม่แน่นอนกว่า.. เพราะเคยแพ้แล้วลุกขึ้นมาได้ . . ความต่างอีกอย่างคือมหาลัยวัด comprehension เป็นหลัก.. แต่ทำงานต้องการ execution ซึ่งต่างกันมาก รู้ว่า project management framework คืออะไร ≠ ส่ง project ตรงเวลาจริงๆ ได้ เข้าใจ financial model ≠ เอา model นั้นไป pitch นักลงทุนแล้วปิด deal ได้ อ่าน case study เรื่อง leadership ≠ เป็น leader จริงๆ ที่คนอยากตาม Gap ระหว่าง knowing กับ doing คือจุดที่เด็กเกียรตินิยมหลายคนสะดุดอยู่... . . ไหนจะเรื่องเวลาอีก.. มหาลัยให้เวลาเป็น semester ในการเรียนเรื่องนึง แต่งานจริงบางทีให้เวลา 3 วันในการเข้าใจ industry ใหม่ทั้งหมดและ present ให้ C-suite ฟัง.. ความสามารถในการเรียนรู้เร็วภายใต้แรงกดดัน.. ในสถานการณ์ที่วุ่นวายไม่มีระเบียบ.. โดยไม่มีอาจารย์มาชี้นำ เป็นทักษะที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง และบางทีเด็กที่ต้องทำงาน part-time ตลอด 4 ปีเพื่อหาเงินเรียนเองจนไม่ได้ 4.0 (not all.. เพราะบางคนก็ทำงานไปด้วยและยังได้ 4.0 ก็มี) มีทักษะพวกนี้มากกว่าเด็กที่อ่านหนังสือทั้งวัน... . . และเรื่อง Prestige Trap ที่ผมเกริ่นในตอนแรก.. หลายคนที่ได้จบจากทั้งมหาลัยระดับ Top U และยังได้เกียรตินิยม บางทีมี identity ที่ผูกพันกับชื่อเสียงมหาลัยมากเกินไป.. - จนรู้สึก entitled รู้สึกว่าตัวเองสมควรได้ดีโดยอัตโนมัติทั้งที่ยังไม่ได้พิสูจน์อะไรเลย - ไม่อยากที่จะทำงานให้คนที่「ด้อยกว่า」ทางการศึกษา - อาจ dismiss ความรู้ที่มาจากประสบการณ์ของคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ - บางคนคิดเยอะไป และ over-engineer ทุกอย่างเพราะถูก trained ให้คิดแบบ academic คนที่ไม่มี pedigree มักจะขวนขวายกว่า.. ปรับตัวยืดหยุ่นในองค์กรกว่า.. และ savvy ด้านการเมืองในองค์กรกว่า . . ⚠️แต่เกียรตินิยมจากมหาลัยดังๆ ก็มีคุณค่าเช่นกันครับ.. - Baseline discipline อย่างน้อยก็มี signal ทำให้เรารู้ว่าคนนี้ทุ่มเทในตอนเรียน.. - Ceiling ของความสามารถทางวิชาการ มีประโยชน์ใน technical roles - Network มหาลัยดังให้ alumni network ที่มีมูลค่าจริงๆ อยู่.. - ช่วยผ่าน HR screening ในบริษัทใหญ่ แต่มันก็คือ entry ticket ขั้นแรก.. ไม่ใช่ guarantee ความสำเร็จ... สรุป.. เกียรตินิยมบอกว่าคนๆ นึง เล่นเกมระบบการศึกษาได้เก่ง.. งานจริงต้องการคนที่เล่นเกมที่ไม่มีกติกาชัดเจน, เปลี่ยนได้ตลอด, และมี human stakes สูง ได้เก่ง.. สองเกมนี้มี overlap บ้าง แต่ไม่ได้ overlap กันมาก.. เพราะฉะนั้นภูมิใจกับเกียรตินิยมได้ครับ แต่ก็อย่าลืมถามตัวเองด้วยว่าเล่นเกมที่สองเป็นหรือยัง? มันไม่เหมือนกับตอนเรียนครับ อย่าสำคัญผิดไป จากที่ผ่านมา.. คนที่ทำงานได้จริงในมุมมองผมไม่ได้พิสูจน์ตัวเองด้วย GPA.. แต่พิสูจน์ด้วยสิ่งที่ทำตอนที่ไม่มีคำตอบสำเร็จรูปตายตัวให้เลือก เคยมี quant ที่ืทำ model แล้ว overfit อย่างหนักช่วง out-of-sample.. drawdown ออกมาเกิน threshold ที่คุยกันไว้.. แทนที่จะรอให้ผมเห็นตัวเลขเอง เค้าก็โทรมาก่อนเลยเพื่ออธิบาย signal ที่พัง.. walk through ให้ดูว่า regime เปลี่ยนตรงไหน.. และมาพร้อม fallback position ที่ปรับ parameter ใหม่แล้ว.. ไม่รอให้ถูกถาม ไม่โยนให้ market conditions.. ซึ่ง GPA ของเค้าผมไม่เคยรู้เลย.. และก็ไม่ได้สำคัญ.. เพราะสิ่งที่ทำมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเคยได้ 4.0 หรือเปล่า.. แต่ขึ้นอยู่กับว่าเค้าปฎิบัติตัวในการทำงานยังไง และที่พูดมาทั้งหมดนี้ ไม่ได้แปลว่าเด็กเกียรตินิยมทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้นะครับ.. หลายคนทำได้ดีมาก.. แต่ถ้าทำได้ มันก็ไม่ได้มาจากเกียรตินิยม.. มันมาจากสิ่งที่สะสมมาจากนอกห้องเรียน.. จากการเคยล้มเหลว เคยรับผิดชอบอะไรบางอย่างที่ไม่มีในตำรา เคยอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครมาบอกว่าต้องทำอะไร.. ระบบการศึกษาไม่ได้ออกแบบมาเพื่อสอนสิ่งเหล่านี้.. GPA ก็ไม่ได้วัดมัน

แพนิคขนาดนี้ต้องเครียดขนาดไหน ควรมีแพทย์ประจำการคอยช่วยตรวจดูด้วยซ้ำ น้องเค้าต้องมีเรื่องเครียด ภาระในชีวิตอีกขนาดไหนอะ อิทหารพวกนี้ยิ้มเหี้ยอะไร กุเกลียดงานเกณท์ทหารเหี้ยนี้มาก อิพวกทหารที่มียืนเฝ้าแต่ละตัวไม่เคยสำนึกสำเหนียกเลยว่ากำลังทำลายชีวิตคนขนาดไหน ยิ้มขำห่าอะไร

กูว่าแล้ว ว่าถ้ามีคนปล่อยFakenewsมา สุดท้ายมันต้องมีคนดชื่อ แต่กูก็ไม่คิดว่า แม่งจะมาเป็นนายก ไอ้สัส อนาคตคงมีเรื่องให้ตกต่ำมากกว่านี้อีก

รังเกียจอีอนุทิน โคตรน่ารังเกียจ โสโครกทุเรศทุรังเกินไปอ่ะอีเหี้ย มีแต่ความหน้าด้าน หน้าทน หน้ามึน ได้เสียงมาแล้วแม่งก็เฉยเมย ทำอะไรแบบทองไม่รู้ร้อน ไม่สนความเดือดร้อนอะไรทั้งนั้น น้ำมันขึ้น ปชช ได้แต่ก้มหน้ารับกรรมเพราะมึงไม่ขยับดาก ไม่ได้ต่างจากตอนโควิดแล้วได้แต่นอนรอความตายเลย