jeroen blokland@jsblokland
Nederland bezwijkt straks onder de belastingen!
Al maanden worden Nederlanders geconfronteerd met hogere belastingen of voorstellen voor hogere belastingen. Accijnzen, CO2-belastingen (ook wel bekend als de Timmermans-taks), aanpassingen in erf- en schenkingsbelastingen, hogere btw-tarieven, belastingen op een tweede woning en nu ook vakantiewoningen, kansspelbelasting, energiebelastingen, en natuurlijk niet te vergeten de hypotheekrenteaftrek (een gedrocht van een regel trouwens) en box 3.
In alle gevallen gaan die belastingen omhoog of worden regels strenger. In veel gevallen betreft het belastingen die gerelateerd zijn aan vermogen.
Het argument van een deel van de beleidsmakers en politici is dat de verhouding tussen de belasting op arbeid en vermogen scheef verdeeld is. Arbeid is te zwaar belast terwijl vermogen te weinig belast is, zo luidt de argumentatie.
Zou dit het geval zijn (vanuit sommige perspectieven zou je dit in ieder geval deels kunnen beargumenteren), waarom volgt er dan geen enkel voorstel dat de belasting op inkomen generiek verlaagt?
Onrealistische, maar ook onwetende ‘economen’ mogen bij allerlei praatprogramma’s aanschuiven om die veronderstelde scheefheid in belastingdruk te benadrukken, maar er volgt nooit een plan om inkomens in het algemeen te ontzien.
Uiteindelijk komt de rekening van de oneindige zoektocht van politici om de belastingopbrengsten verder op te schroeven (dit is een extreme rode draad in het beleid geworden) vaak bij één groep terecht: de hogere inkomens en vermogenden.
Laat duidelijk zijn: in een goed werkende maatschappij dragen rijkeren hogere lasten. Maar wanneer het beleid zo eendimensionaal wordt, krijg je een hele andere discussie. Wel of helemaal geen belastinginkomsten.
Het aantal mensen dat bezig is om Nederland te verlaten, met hun gezin (factor arbeid), hun human capital (het vermogen om groei te realiseren) en hun vermogen (de belastinggrondslag voor overheden), groeit exponentieel. Uiteraard zullen Nederlandse politici dit proberen tegen te gaan middels nog meer belastingen: exit-taksen. Maar eenmaal weg is weg. Je krijgt die mensen niet zomaar terug.
Het is de combinatie van eenzijdig en daardoor polariserend beleid van alleen maar belastingverhogingen die grotendeels bij één groep komen te liggen, zonder ook maar iets te doen aan de argumentatie dat inkomen te zwaar belast is, en het weigeren om dan ook nog eens goed naar de uitgavenkant te kijken (diezelfde economen die in die programma’s aanschuiven hoor je zelden over bezuinigen), die maakt waarom dit beleid averechts werkt.
Zouden Nederlandse politici de verbondenheid met hun achterban niet hebben losgelaten, dan zouden ze zeer waarschijnlijk andere beslissingen nemen. Maar helaas, weg is weg.