Ehsan Moghadam

ما را هم به‌ خاطر بیاورید، ما نیز زندگی کردیم، خندیدیم و عشق ورزیدیم t.me/WhisperOfDream

دی بهمن اسفند فروردین اردیبهشت ایران اینترنت ندارد #DigitalBlackOutIran‌

یه جوری درد همه مشترک شده که حتی نمیشه برای آروم شدن با کسی درد دل کرد

هر کسی در حد بضاعت خودش روانی شده.

چیزی که این روزها می‌گذرونیم اسمش زندگی نیست، انگار فقط زمان می‌گذره و ما جا موندیم، یه تکرار خسته‌کننده

درخت‌ها شکوفهٔ زودرس داده‌اند. شکوفهٔ زودرس همیشه یک سرنوشت تکراری دارد؛ با اولین سرما از سر شاخه می‌ریزد. مادرم گفت «انگار این همه جوان بی‌گناهی که در خاک‌اند، خاک را گرم کرده‌اند. زمین تب کرده.» شکوفه‌های زودرس درخت‌ها می‌ریزند. مثل جوان‌ها. و اسم این ریزش تکراری «ایران» است.

اون روزی که می‌گفتید هر کی ناراحته جمع کنه بره به اینجاش فکر نکرده بودید

خوشبحال اونایی که تو این بازده زمانی یکیو دارن بغلشون کنه

اگر داغ دل بود؛ ما دیده‌ایم؛ اگر خون دل بود؛ ما خورده‌ایم؛ گواهی بخواهید؛ اینک گواه؛ همین زخم‌هایی که نشمرده‌ایم

چیزهای زیادی برایت نوشتم. اما آنچه هرگز در کلماتم جا نشد،دلتنگی بود.

چه قدر بی‌شرفید که بعد از این همه جنایت علیه مردم دارید با جشن مسخره‌تون با روح و روان مردم بازی می‌کنید

چی شد که ما لایق تجربه این روزها شدیم؟

بالاتر از سیاهی دقیقا رنگ این روزهای ماست

همه شهر ایران ، جگر خسته اند به کین سیاوش کمر بسته اند «فردوسی»

دی ماه 1404 بوی خون

بعد از ۱۳ روز با یه وی‌پی‌ان از ناکجا آباد وصل شدم تا بهتون بگم برای چیزی که توی دی‌ماه ۱۴۰۴ به سر ما آوار شد دنبال واژه جدید باشید کشتار، قتل‌عام، حمام خون و ... حق مطلب رو ادا نمیکنه

«خون در زمین فرو نرفت. روی زمین پخش شد. از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد. هر کس آن را می‌دید می‌فهمید جایی بی‌گناهی را کشته‌اند.» - سوگ سیاوش؛ شاهرخ مسکوب

نه می‌بخشیم نه فراموش می‌کنیم #PS752

خروشی برآمد ز آتشکده که بر تخت اگر شاه باشد دده همه پیر و برناش فرمان بریم یکایک ز گفتار او نگذریم نخواهیم بر گاه ضحاک را مر آن اژدهادوش ناپاک را

فراموش نمی‌شوی

امروز از اون روزا بود که از زمین و آسمون برام مشکل بارید و دست روی هر چیزی گذاشتم به یه داستانی خورد از همون اول صبح که سر کار با یه مشکلاتی روبرو شدم که عجیب و غریب بودن تا همین آخر که ماشین خراب شد