🐈‍⬛

การถูกเมิน หรือถูกละเลยความรู้สึก เป็นอะไรที่ปวดใจที่สุดแล้ว

ทุกครั้งที่เราโดนทำลายความรู้สึก เราจะเริ่มเงียบเเละค่อยๆเปลี่ยนไป

บำบัดตัวเองด้วยการเงียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สุดท้ายก็ค่อยๆแตกสลายอยู่ดี

ตอนไม่พูดก็คาใจ พอพูดไปก็ไร้ประโยชน์

เราก็มี bad day กันทั้งนั้นแหละ กุเจอมา 5 เดือนละปีนี้

กลัวใจตัวเองว่าสักวันอาจจะเลิกชอบอะไรที่เคยชอบมาก เช่น เธอ

เจอประโยค ‘‘ก็เลือกให้อภัยเขา แลกกับตัวเองที่มีแผลในใจตลอดไปเพราะรับไม่ได้ที่จะไม่มีเขาในวันพรุ่งนี้’’ กุสิ้น

“สุดท้ายแล้วการอยู่คนเดียวไม่น่ากลัวเท่าการอยู่กับใครสักคนแต่ยังรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว”

เมื่อไหร่ที่เริ่มเงียบ ระยะห่างจะเพิ่มขึ้น

ถ้ายึดติดมากเกินไป ก็จะรู้สึกจิตใจไม่สงบ มันเหมือนมีอะไรคาใจอยู่ตลอดเวลา

การที่คน 2 คนจะอยู่ด้วยกันได้นานๆ มันต้องอาศัยความเข้าใจมากกว่าความรัก

เอาจริงกูอยากอยู่กับเขาอ่ะ แต่เขาทำให้กูอยากอยู่คนเดียว

ยิ่งโตยิ่งทำให้รู้ว่าการไม่พูด คือทางออกที่ดีที่สุด

ไม่เคยรู้เลยว่าโดดเดี่ยวแค่ไหน จนวันที่ร้องไห้และไม่รู้จะโทรหาใคร นิ้วเลื่อนรายชื่อไปจนสุดแล้วกดออก ไม่กล้าโทรหาใครเลย กลัวเป็นภาระ กลัวเอาความไม่สบายใจไปให้คนอื่น

สุดท้ายก็จากลากัน :—)

คนพูดไม่คิดอะไร แต่คนฟังใจสลายไปแล้วไม่รู้กี่รอบ

ทุกอย่างมีเวลาของมัน ความรู้สึกก็เหมือนกัน

เพิ่งเข้าใจคำของน้าเน็กที่ว่า “มึงรักซะมึงแพ้เลยขนาดเขาทำร้ายจิตใจยังต้องตีหน้าไม่รู้สึกอะไรด้วย’’ ทั้งๆที่ในใจโคตรแตกสลาย

เหนื่อยนะกับความสัมพันธ์แบบที่ เขาคิดว่าเราพยายามจะทะเลาะกับเขา ทุกครั้งที่เราพยายามสื่อสารว่าเรารู้สึกยังไง พร้อมเมื่อไหร่ก็เดินออกมานะ :)

ความรักที่เคยให้ก็จะไม่ให้อีกแล้ว เราพอแล้วนะ