♢𝕯𝖊𝖆𝖉𝖑𝖔𝖈𝖐♢

เขาหันกลับมาที่เพื่อนของเขาระหว่างปล่อยให้แร็ทเช็ทต่อนิ้ว แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ เข้าใจแล้ว...แต่ข้ามีงานที่ต้องทำมากกว่าอยู่ที่นี่ ” “ เพราะงั้นถ้าพวกข้าไหวกันแล้วเราจะกลับไปที่ยานของเราเอง...ขอบคุณเจ้าที่ให้ที่พัก ”

เขาพยักหน้าพลางประกอบนิ้วนางเข้ากลับให้ที่มืออีกฝ่ายเชื่อมอย่างเรียบเนียนเหมือนใหม่ “ แน่ใจสิ .. ก็ไม่ทำไม แค่อาการของเจ้ายังไม่ค่อยดีนัก ” “ แขนของเจ้าควรได้รับเวลาในการคุ้นชิ้นกับชิ้นส่วนใหม่ เพื่อนเจ้าเองก็เช่นกันยิ่งหนักเลย ”

เขาประกอบชิ้นส่วนที่ทำขึ้นใหม่จากแม่พิมพ์และเรียงเส้นวงจรนิ้วของเดรดล็อกใหม่ เขาทำทุกขั้นตอนอย่างประณีตเพื่อมันให้สามารถใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพต่ออีกฝ่ายมากที่สุด ก่อนจะหันกลับมาหาอีกฝ่ายพร้อมนิ้วใหม่ของเมคในมือเขา “ เจ้าควรพักฟื้นอยู่นี้สักพักนะ .. ”

เขาวางมืออีกฝ่ายลงเบาๆ หันหลังเดินไปตรงโต๊ะเครื่องมือของเขาพร้อมกับแม่พิมพ์ในมือพร้อมกล่าวต่อ “ เมคทุกตน ล้วนควรได้รับการรักษาไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ”

“ เปล่า.. ไม่ได้วุ่นวายนักหรอก..” เสียงเรียบพูดขึ้นตอบอีกฝ่าย ขณะที่เขาทำการเชื่อมแขนที่เสียหายของอีกฝ่ายกลับเข้าที่ได้ “ แต่ข้ามองว่า แบบนี้ข้าเข้าถึงคนไข้ได้ง่ายกว่าการอยู่ที่โรงพยาบาลใหญ่..” เขาเอ่ยต่อขณะเก็บงานที่ช่วงใต้วงแขน หัวไหล่จุดเชื่อมแขนของอีกฝ่ายอย่างประณีต

“ พูดอะไรแบบนั่น ..” เขาเอ่ยขึ้นอย่างฉงนใจหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ขณะทำการเชื่อมสายเคเบิ้ลแขนที่ได้ขาดออกจากตัวให้เข้าหากัน “ นายไม่ได้เป็นภาระฉัน ” เรียวนิ้วจับใต้สายของอีกฝ่ายอย่างเบามือ “ ถ้ามันไม่เกิดขึ้นอีกก็ดีต่อตัวนาย ..”

สองมือของเขาชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ลงมือทำหน้าที่ต่อขณะตั้งใจฟังที่อีกฝ่ายกล่าว “ งั้นหรอ .. ” เมื่อเชื่อมบาดแผลถูกยิงที่หน้าท้องอรกฝ่ายเรียบร้อยแล้วเขาก็มาทำการรักษาที่แขนที่เกือบจะขาดนั่นต่อ เขาหยิบแทงเหล็กขนาดไม่ใหญ่มากมาทำการดามอีกฝ่ายเอาไว้ “ เป็นแบบนี้ประจำหรือเปล่า..?”

“ ขอบคุณสำหรับคำตอบ เดรดล็อก ” เขากล่าวเสียงเรียบแต่ปนไปด้วยความประชดประชันกลับอีกฝ่าย เขาช้อนมืออีกฝ่ายที่กุมแผลอยู่ออกและเริ่มทำการรักษาอีกฝ่ายในทันที เครื่องมือค่อยๆจรดลงเชื่อมรอยแผลให้สมานเข้าหากันพลางจับโคมไฟให้เคลื่อนมาส่องที่แผล

เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าที่ต่อ เขาทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาร่างบนแท่นนั่นให้อยู่ในอาการคงที่ได้ และแน่นอนเขาทำมันสำเร็จ แต่ที่เขาห่วงตอนนี้คือเวลาที่ใช้ไปมาก ก่อนจะรีบหันไปหาอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ “ เจ้าลุกไหวมั้ย? ” เขาค่อยๆประคองอีกฝ่ายให้ขึ้นมานั่งบนแท่นรีชาร์จ

เขาก้าวเท้าถอยหลังเล็กน้อยขณะหลีกทางพลางขมวดคิ้วก่อนจะเดินตามไปที่แท่นรีชาร์จ เขาทำการตรวจดูร่างที่อยู่บนแท่นและเร่งมือรักษาให้ไวได้มากที่สุดเนื่องจากร่างนี้ก็เสียเอนเนอร์จอนไปมากและเมคที่นั่งอยู่ข้างๆก็เช่นกัน “ จะไม่บอกหน่อยหรอ ว่าโดนอะไรกันมา ?...”

ขณะที่เขากำลังทำความสะอาดเครื่องมืออยู่ด้านในคลินิกก็ได้เสียงเคาะดังๆจึงรีบไปเปิดประตูคลินิก เขาก็ต้องตกใจจนอุปกรณ์แถบหล่นจากมือ เมื่อเห็นสภาพอีกฝ่าย “ ดริฟ— หมายถึง- เดรดล็อก!? เข้ามาๆ!” เขารีบพาตัวอีกฝ่ายเข้าไปด้านใน

เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นมือที่เอื้อมขึ้นมาแตะ เค้าจับมือที่อยู่บนบ่าตนพลางพยักหน้าขอบคุณ “ มันไม่เสียเปล่า...มีแต่ข้าที่ทำมันผิดทาง แร็ทเช็ท ” ก่อนเขาจะค่อยๆหยิบมันออกด้วยความรู้สึกผิด “ ข้า- ขอบคุณจริงๆ... แต่คาดว่าเทอร์มอยล์อาจจะกำลังเรียกตัวข้าอยู่... ”

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนแขนที่กอดอกอยู่จะลดลง “ ฟังนะ..ข้าไม่เก่งกับการมาพูดอะไรแบบนี้แต่ ..” ฝีเท้าก้าวเดินไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย “ ที่เจ้าผ่านมาได้ถึงเพียงนี้.. ก็นับเจ้าทำดีมากแล้ว เจ้าหนู.. ” +

“ ..... ” เขากอดอกอย่างไม่ชอบใจนักแต่เมื่อท่าทีของอีกฝ่ายเช่นนั่นก็ทำเขาใจอ่อน เขาผ่อนลมหายใจออกมา “ ไม่เป็นไร.. ” “ ..แล้ว มีแค่นั่นหรอที่อยากจะบอกข้า ? ”