İlkadım

Ortada “parti içi” bir gerilim değil; demokratik temsil iradesi ile idari/yargısal mühendislik arasında yaşanan açık bir siyasal çatışma bulunmaktadır. Bu nedenle süreci hâlâ “aile içi kavga” gibi yüzeysel bir çerçeveye sıkıştırmak, meselenin mahiyetini bilinçli ya da bilinçsiz biçimde perdelemektedir. Karşı karşıya gelen taraflar; halk desteğini, demokratik üstünlüğü ve siyasal ahlaki zemini korumaya çalışan aktörlerle; yargısal enstrümanlar üzerinden siyasal alanı yeniden dizayn etmeye çalışan rejim pratiği ve onun aparatlarıdır. “Butlan” söylemi de bu bağlamda hukuki bir tartışmadan çok, siyaseti idari tasarruflarla şekillendirme girişiminin kavramsal ambalajı hâline gelmiştir. Dolayısıyla bugün yaşananları salt örgütsel bir anlaşmazlık gibi okumak; siyasal vesayet mekanizmalarının normalleşmesine, halk iradesinin ise teknik prosedürler aracılığıyla etkisizleştirilmesine zemin hazırlar. Bu tablo karşısında direnenler, herhangi bir fraksiyon değil; seçim, temsil ve demokratik siyaset fikrinin tasfiye edilmesine karşı duran refleksin kendisidir. Herhangi bir tarafta olup hâlâ meseleyi “parti içi çekişme” seviyesinde değerlendirenler ise, ya siyasal gerçekliği kavrayamayacak ölçüde safdildir ya da kurulan düzenek karşısında bilinçli bir körlük içerisindedir. #ÖzgürTürkiye

Demokrasinin yanindayım. Direnişe selam olsun! #ÖzgürTürkiye

Hayatını seçim kaybederek geçiren bir siyasetçinin, kariyerinin son düzlüğünde demokratik meşruiyeti değil de güvenlik koridorunu referans alması gerçekten trajikomik. Sandıkla ulaşamadığı makam hissini, mahkeme evrakı ve polis eskortuyla deneyimlemeye çalışıyor. Siyasal literatürde bunun adı liderlik değil; idari refakat eşliğinde sembolik iktidar simülasyonudur. Bu simülasyon, Kayyımcı Kemal’e en çok yakışan finaldir. Ve ironik olan şu ki; simülasyon bile kendisinden daha gerçektir.

Kılıçdaroğlu’nun artık ciddi bir siyasal karşılık üretemediği açıkken, kendisinin bir “idari tasarruf” enstrümanı gibi yeniden dolaşıma sokulması; mevcut siyasi mühendisliğin içine düştüğü çaresizliği fazlasıyla görünür kılıyor. Ve insan gerçekten merak ediyor: Demokratik zeminde sonuç alamayınca, “Kayyum Kılıçdaroğlu” formülü üzerinden süreç yönetmeyi hangi siyaset yoksulu dahiyane bir fikir sandı?

Uzun süre muhalefet pozisyonunda görünmesine rağmen siyasal meşruiyet üretemeyen bir aktörün, iktidar eksenine yaklaşarak farklı bir sonuç elde etmesi de beklenmemelidir. Zira siyasal kariyeri boyunca istikrarlı biçimde koruduğu yegâne süreklilik, seçim ve güven kaybı üretme pratiği olmuştur.

Hiçbir zehirli güç, hiçbir masa başı oyunu, hiçbir yargı darbesi; siyasi ya da bürokratik vesayetle halka rağmen sonsuza kadar ayakta kalamaz. Son sözü eninde sonunda halk söyler; demokrasilerde sandıkla, otokrasilerde ise direnciyle, boyun eğmeyi reddettiği anda.

CHP'nin kurucu değerlerine vurgu yapmak, siyasi pozisyon değişikliklerini otomatik olarak meşrulaştıran bir argüman değildir. Tarihsel miras, söylem düzeyinde sahiplenilip pratikte ihlal edilemez; aksi durum, siyasi tutarlılığı zaten tartışmalı olanları daha da şaibeli hale getirir. Bu çerçevede ahlak vurgusu yapanlar, bu vurgunun değerlendirme konusu olurlar ancak.

"Bir CHP üyesinin" yaptığı bu başvuruyu YSK ciddiye alıp gündemine taşıyacak kadar oyunun parçası hâline geldiyse, o zaman 2017 referandumunun iptali tartışması da meşru zemine girmiş demektir. Çünkü bu ülkede, mühürsüz oyları hatırlayıp bugün hâlâ pişmanlık duyan milyonlarca insan var; üstelik sadece muhalifler değil!

Kılıçdaroğlu’nu yeniden muhatap almak, muhalif iradeyi değil; yıllardır biriken kırgınlığı yönetme çabasıdır. Çünkü muhalefetin umutsuzluğa itilmesi, siyasal islamın en verimli alanıdır. Toplumun önemli bir kesimi nezdinde artık tartışmalı bir figüre dönüşen Kılıçdaroğlu ve benzeri hayal kırıklıkları, muhalif seçmende derin bir güven travması yaratmıştır. Eskiye rağbet etmek ve mücadeleyi ‘müesses nizam’ minderinde vermeye çalışmak beyhudedir. Bu haklı mücadelenin bir B planı yoksa, küstürülen muhalif seçmen yalnızca sandıktan değil, mücadelenin kendisinden de kopacaktır.

Öcalan'a statü verilmeden önce, Kılıçdaroğlu'na verilen statü, Türk demokrasisine kurulan erken darbedir.

İlk ve son kale!

Saraya...

Seninleyiz Başkan

Daima...

Kaç kişiyiz görelim mi?

Marifet iltifata tabidir, müşterisiz meta zayidir!

Güzel İzmir'e selam olsun ✌️

Adalet devletin temelidir. Bugün o temel çürütülmüştür ve milletimizin üzerine yıkılmaktadır. Memleketin her köşesinden “adalet istiyoruz” haykırışları yükselmektedir. Adalete güvenmeyenlerin oranının %85 olduğu bir ülkede ne ekonomi düzelir ne de iç cephede tahkimat olur. Milletimizin gözyaşlarını dindirmek, devleti adaletle yeniden ayağa kaldırmak için her bedeli ödemeye hazırız. Millet kazanacak, herkes rahat bir nefes alacak.

Bravo gençler ♥️

Aydınlık günlerimiz olsun ♥️ #freeimamoglu