intsarhabib

سخنگوی مجاهدین خطاب به ژیگول دیپلمات نظام بخوانید و به ریش این جماعت مردم فریب بخندید بنازم به سخنگو

یادی از شهدای مجاهد خلق در جبهه جنگ با عراق در سال ۱۳۵۹ بخشی ناگفته که بسیاری از ایران‌ستیزان و تاجران جنگ عامدانه روی آن سرپوش گذاشته‌اند

@KhorsandiHadi فک نمیکنم چیزی ازش مونده باشه

باز مقامات رژیم حرفی زدند که جواب سخنگوی مجاهدین آنها را سکه یک پول کرد. خودتان بخوانید سخنگو چه گفت #مرگ_بر_ستمگر_چه_شاه_باشه_چه_رهبر #قیام_تنها_جوابه #راه_حل_سوم_ایران #ایران

سوال اسکای نیوز : خانم رجوی برنامه شما برای ایران فردا چیست؟ پاسخ را از خانم رجوی بشنویم . #FreeIran2023 #FreeIran10PointPlan #اری_به_جمهوری_دمکراتیک #نه_شاه_نه_شیخ

از ناسا تا پاریس؛ صدای یک دانشمند برای آزادی ایران. دکتر بهزاد رئوفی از همه می‌خواهد که صدای زندانیان سیاسی باشیم؛ آن‌هایی که پشت دیوارهای زندان چشم‌انتظار همبستگی ما هستند. ۳۰ خرداد، پاریس — صدای آنان را بلند کنیم. #100kFreeIranRally #صدهزار_پاریس_ایران_آزاد #StopExecutionsInIran

@KhorsandiHadi ماهمه دوستدار ایرانیم از شهنشه و شیخ بیزاریم

رژیم در زباله دان ------------- توی چاه زباله تاریخ جیم الف زودتر بیفتد کاش هموطن توی گوشمان باشد زنگ آماده باش و حاضر باش بایدش آنچنان بکوبانیم تا بیفتد به گوشه ای چون لاش و فقط کار ملّت است این کار نه که کار جماعتی کلّاش حرف خود را چرا کنم سانسور؟ بگذارید تا بگویم فاش: کار جمعی درست برعکس است تا بماند رژیم بر سر جاش گر بیفتد رژیم اسلامی دیگ آنها تهی شود از آش اگر امشب رژیم ساقط شد فاندشان قطع میشود فرداش همه بیکار میشوند از دم از ریاست بگیر تا فرّاش پس بفکرند تا مبارزه را همگی منحرف کنند از راش ظاهر چشمگیر با تبلیغ رنگ کاران ماهر و نقّاش دفتر و دستک و بیا و برو بزن و بشکن و بریز و بپاش همه صف بسته اند تا بزند نعل وارو به کفششان کفّاش پس بیائید تا براندازیم خودمان این رژیم را به تلاش نگذاریم راه ما بزنند باند غارتگر دسیسه تراش دور از خود کنیم اراذل را مثل دکتر بنائی اوباش هرکه انگشت میکند ما را، وانکه لات است و لمپن و فحّاش، هست برنامه اش دوام رژیم، زانکه دارد شعور و عقل معاش! گر کسی در پی براندازیست نکند بر مبارزان پرخاش مگر اینکه شعور او باشد در حدود دوسوّم یک ماش ما اگر از رژیم بیزاریم همدگر را چرا بیازاریم؟ -------------- هادی – ۱۸ خرداد – ۸ ژوئن

@javadakhani4 آقا جواد مدتی نبودی مرسی ازین پست زیبا

پیام این طرح برای یک جوان ایرانی فقط یک بحث سیاسی نیست؛ می‌گوید تو حق داری شغل داشته باشی، آزاد باشی، امنیت داشته باشی، در سرنوشت کشورت نقش داشته باشی و بتوانی برای آینده‌ات برنامه‌ریزی کنی. در یک جمله، امید را جایگزین بن‌بست و بی آیندگی میکند #مریم_رجوی #شورای_ملی_مقاومت

@green_sleeping ماشالاچقدباادب نکنه با سطلیادمخوری سبزی😆 این آخرین پیامه دیگه خودتم بکشی جوابتو نمیدم وقت زیادی ندارم برای امثال شما هدر بدم

@intsarhabib خاک بر سرت کنند. مگه کور بودی و متن استعفاش رو که متعلق به خرداد ۶۷ هست ندیدی؟ خاک بر سرت کنند که بعد از این همه اتفاقات باز هم موسوی رو دخیل در اعدام‌ها میبینی. خاک بر سرت کنند.

نسل ما اگر مصدق، فاطمی، فروهر و بازرگان را ندید، بهتر از همه‌ی گذشتگان را دید. میرحسین موسوی آنچه خوبان همه داشتند را یکجا دارد.

«چنین‌ام من، شکوهمندم»: در بزرگداشت مرجان، سیمای ماندگار یک هنرمند شورشی #ایران #_کانونهای_شورشی #مرگ_بر_ستمگر_چه_شاه_باشه_چه_رهبر تلاقی هنر و آرمان‌خواهی همواره زاینده‌ٔ جریان‌هایی بوده است که تاریکی مستولی بر جامعه را به چالش می‌کشند. ۱۷ خرداد ۱۳۹۹، روز درگذشت «مرجان»، خواننده و بازیگر محبوب سینما و حامی مقاومت ایران، نقطه‌ٔ عطفی در این تلاقی شکوهمند بود. مرجان با زندگی، انتخاب مسیر مبارزه، رزمندگی بی‌چشمداشت، فداکاری آرمان‌خواهانه و در نهایت مرگ شرافتمندش، به آزمونی بزرگ برای هنر و هنرمند ایرانی تبدیل شد. او با تکیه بر تعهد انقلابی خود، مرزهای عافیت‌طلبی را درنوردید تا نشان دهد هنر واقعی در جبهه‌ٔ مردم و تاریخ ایران در برابر نظام ولایت فقیه جای دارد. ایستاده جنگیدن در نظام زن‌ستیزان مرجان به‌ویژه با هویت زنانه‌اش، رذیلانه‌ترین تهمت‌ها را از سوی دشمن زن‌ستیز به جان خرید. او در زندان‌های مخوف رژیم آخوندی، ایستاده جنگیدن را آموخت و انتخاب کرد و در برابر روزها و شب‌های کبود تازیانه و افترا در هم نشکست. جرم بزرگ و نابخشودنی او از دید حاکمان مستبد، دفاع از حرمت نام ممنوع «مجاهد خلق» بود؛ نامی که بر زبان آوردنش در آن روزگار سیاه کافی بود تا سر نام‌برنده را به بالای دار ببرد. او با مرور خاطرات آن دوران سخت می‌گوید: «۸ ماه توی اون انفرادی بودم از اونجا منو بردند توی بند عمومی که من با بچه‌های گل مجاهدین از نزدیک دیگه باهاشون ارتباط برقرار کردم... مپندارید که بر بادم که من تاریخم و یادم چنان با درد این مردم عجینم من که پنداری که فریادم» [۱]. هم‌نشینی با زندانیان مجاهد برای مرجان، هم‌نفس شدن با زندانیان مجاهد، بزرگ‌ترین هدیه در میانه شکنجه‌ها بود. او در توصیف این تجربه بی‌نظیر عنوان کرد: «در مورد مجاهدین تنها امتیازی که زندان‌های آخوندها برام داشت هم‌نفس شدن با این آزادگان بود یعنی در زمانی که در زندان بودم من به این صورت با این دلاوران و آزادگان آشنا شدم صادقانه بگم همنشینی همدلی با این عزیزان بود که زندان و شکنجه رو برای من قابل‌تحمل می‌کرد و توان مقاومت بهم می‌داد» [۲]. او با ستایش از روحیه جوانان و نوجوانان دربند یادآور شد که ویژگی‌هایی چون از خود گذشتگی، دگرخواهی، صداقت و پایداری آنها نقش سازنده‌‌ای در تغییر بینش او نسبت به جهان داشته است. دوری از این یاران چنان برای او سخت بود که می‌گفت: «لحظه جداییم از بچه‌ها اصلاً نمی‌تونستم جلوی اشکم را بگیرم و بعد از این‌که از بچه‌ها جدا شدم مدت‌های مدید با خاطره بچه‌های زندان من زندگی می‌کردم» [۳]. دعوا بر سر ایران و گوهر به یغما رفته‌ٔ آزادی این هنرمند شجاع، مظهر مصاف آشتی‌ناپذیر میان مقاومت و فقیهان ریایی بود؛ دعوایی که در جوهر خود بر سر ایران و گوهر به یغما رفته‌ٔ آزادی جریان دارد. مرجان با حضور رسای خود در تظاهرات مقاومت، با صلابت فریاد برمی‌آورد: «گیرم که باد هرزه‌ی شب‌گرد با های‌وهوی نعره‌ٔ مستانه در گذر باشد، با صبح روشنِ پرترانه چه می‌کنید؟» او در برابر سرکوبگری‌ها و به‌ویژه پس از قیام خونین ۲۵ آبان‌ماه ۹۸، با ایمانی استوار به حاکمان می‌گفت: «گیرم که می‌زنید گیرم که می‌برید گیرم که می‌کشید با رویش ناگزیر جوانه چه می‌کنید؟» و با نوید دگرگونی پافشاری می‌کرد: «به‌زودی به‌دست پرتوان ارتش آزادی و کانون‌های شورشی و قیام‌آفرینان ملت بزرگ ایران شاهد پیروزی را در آغوش می‌کشه». دفاع از اشرف؛ دفاع از آزادی و انسانیت بخش عمده‌‌ای از هویت مبارزاتی مرجان با مفهوم «اشرف» گره خورده بود. او اشرف را فراتر از یک جغرافیا، یک تفکر، بینش و جهان‌بینی خاص می‌دانست که آخوندها از درک آن عاجزند. او در تبیین علت این دلبستگی عمیق اظهار داشت: «این‌که شما می‌پرسین علت دفاع من از اشرف چیه من از اشرف دفاع نمی‌کنم من از آزادی دفاع می‌کنم از انسانیت از رهایی چی بگم از دموکراسی از مقاومت تمام اینها در اشرفی‌ها و در اشرف وجود داره و اشرف نماد همه چیزهایی‌ی که گفتم» [۴]. این دلبستگی آرمانی تا جایی پیش رفت که آرزوی قلبی خود را در قالب این ترانه بیان کرد: «الآن دلم می‌خواد که یه ترانه دیگه بخونم یه ترانه‌ای که بیشتر به‌دلم می‌چسبه. اسم این ترانه هست منم می‌خوام اشرفی‌ باشم. امیدوارم که اشرفی‌ها بپذیرن اینو از من که من هم اشرفی باشم... منم می‌خوام اشرفی باشم همره ستاره‌ها شم». «چنین‌ام من، شکوهمندم» «مرجان شورشگر» و «مرجان آتش‌افروز» خیلی زود با درد مردم عجین شد و در کسوتی شکوهمند پا به دیار اسطوره‌های ایران آزاد فردا گذاشت. تلاش‌های مذبوحانه ارتجاع برای تخریب چهره‌ٔ او، جز بالا بردن جایگاهش و پیوند بیشتر مردم با مقاومت رهاوردی نداشت. امروز در سالگرد درگذشت این هنرمند بی‌مرگ، آوای او رساتر از همیشه زمهریر آخوندی را به سخره می‌گیرد و در کوچه‌ها و خیابان‌های ایران طنین‌انداز است: ببین سرسبز و خوش‌رنگ و برومندم ببین پربرگ و پرشاخ و تنومندم اگر چه زخمی از کین تبر داران، ولیکن ریشه در خاکم چنین‌ام من، شکوهمندم یادش گرامی و راهش پررهرو باد. [۱] مرجان: قیام خونین ۲۵ آبان‌ماه ۹۸ در سراسر ایران [۲] و [۳] از مصاحبه مرجان با سیمای آزادی [۴] مصاحبه مرجان شورشگر با سیمای آزادی

۱۷ خرداد؛ از پاریس تا بغداد! عقب‌نشینی؟ یا عبور از مصلحت‌جویی‌های سیاسی برای برافروختن شعله مقاومت؟ رویدادی که نه هیاهوی روز، بلکه داوری تاریخ روشن کرد. #پرواز_تاریخساز #مسعود_رجوی

@PMOIRAN باز مشتبای مقوایی مجازی چی تو سرشه که آتیشبازیش گرفته؟😤🤮

قرارگاه خاتم‌الانبیا رژیم در بیانیه‌ای اعلام کرده که با موشک‌های خود اسرائيل را مورد هدف قرار داده است. مقام‌های رژیم ایران می‌گویند این موشک‌ها در واکنش به حملات اسرائیل به لبنان صورت گرفته است #مجتبی_خامنه‌ای #فوری

فراخوان به اقدام فوری ملل متحد برای جلوگیری از اعدام ۵‌زندانی سیاسی در اهواز ۴ تن از این زندانیان به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین محکوم به اعدام شده‌اند. #نه_به‌_اعدام maryam-rajavi.com/un-stop-execut…

تقدیم به همراهان عزیز رادیو پیام آزادی... این آهنگ رو گوش بدین تا لحظاتتون پر از شادی باشه! رادیو پیام آزادی امیدی در تاریکی های ایران! پیش به سوی کهکشان مقاومت در پاریس.. #100KFreeIranRally #صدهزار_پاریس_ایران_آزاد

در آستانه سالگرد #۳۰_خرداد ۱۳۶۰ (آغاز مقاومت مسلحانه انقلابی) خواستم با تمام وجود بگم: «خیزد زِ هر کرانه این بانگ جاودانه تنها ره رهایی، #جنگ_مسلحانه» #سازمان_مجاهدین_خلق_ایران

#دانش‌آموزان و فرهنگیان و دانشجویان سراسر کشور را به حمایت از دانش‌آموزان بپاخاسته و معترض فرامی‌خوانم. تنها راه دستیابی به خواسته‌ها، همبستگی، استمرار و گسترش اعتراضات است. تجمع دانش‌آموزان معترض علیه سیاست‌های شورای باصطلاح انقلاب فرهنگی رژیم، به ۲۱شهر میهن گسترش یافت. از تهران و کرج و خرم‌آباد، تا شیراز، اهواز، رشت، مشهد و کرمانشاه، ساری، اراک، قم، تبریز، اصفهان، دورود، بجنورد، بیرجند، همدان، قزوین تا کرمان، بروجرد، يزد، دانش‌آموزان با شعار «دانش‌آموز می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد» خواستار عدالت در سیستم آموزشی هستند.

@Iran_Efshagar الاهی!🌻 تو همچنان میخندی به ریش شاه وشیخ و در میدان مبارزه هستی تا روز رهایی همه زنان و مردان ایران بنازم به همت و غیرتت اکرم نازنین #مرگ_بر_ستمگر_چه_شاه_باشه_چه_رهبر #زن_مقاومت_آزادی

داشتن تنها یک اعلامیه، برای شکنجه شدن توسط ساواک کافی بود –  اکرم موسوی ۲۸ دی ۱۳۵۳ هنگام نصب اعلامیه در دبیرستان، ...مأموران ساواک به دبیرستان آمده و مرا دستگیر کرده و به زندان اوین منتقل کردند. در اوین ... چند بازجو که نفر اصلی منوچهری (ازغندی) بود مرا دوره کرده و به صورت جمعی شکنجه کردند. یکی از ساواکی‌ها سیگار روشن روی دستم می‌گذاشت، یک نفر با سیلی به سر و صورتم می‌کوبید و نفر دیگر با کابل به دستانم می‌زد. #مرگ_بر_ستمگر_چه_شاه_باشه_چه_رهبر iran-efshagari.com/%d8%af%d8%a7%d…

@MischannP یک جمله از خانم رجوی شنیده‌ام یادم نیست دقیقا کجا و کی با این مضمون که «رهایی مرد در گرو رهایی زن است» تاوقتی زنان آزاد نشوند صحبت از آزادی بشریت معنا ندارد آه چه زیباست دنیایی که در آن انسانیت حکومت کند و نه جنسیت #مرگ_بر_ستمگر_چه_شاه_باشه_چه_رهبر #زن_مقاومت_آزادی

"نه مارکس، نه استالین" ۲/۷ در ژئوپولیتیکِ روان و گوشت و پوستِ مذکرهای خاورمیانه، فرمان‌دادن نیاز به توجیه ندارد، اما زن برای ایستادن در همین مختصات، از همان گامِ نخست، باید از خود دفاع کند. این تفاوت فقط حقوقی یا عرفی نیست، که روانی‌ هم هست، قدرت پیش از آن‌که به دستِ نرینه سپرده شود، با بدنِ او آشتی داده شده و پیش از آن‌که از زن گرفته شود، از او بیگانه شده است. با همین دلیل روانی زنِ رنج‌ برای وجدانِ عمومی قابلِ تحمل است، زنِ فرمان‌ده نه. زنِ قربانی همدردی می‌آورد، زنِ هژمون اضطراب و درست از این مسیر هر پروژه‌ای که بخواهد زن را از حاشیه‌ی معنا به متنِ قدرت بیاورد، پروژه‌ را از ساحت سیاست یا تشکیلات بیرون می‌کشد و به ساحت تعرض به یکی از ریشه‌دارترین عادت‌های فهمِ ما از جهان پرتاب خواهد کرد. اززاویه‌ی آنچه که در بالا آمد، تجربه‌هایی در معاصر معنا پیدا می‌کنند، تجربه‌هایی که مدعی عبور از این بن‌بست‌اند، از مارکس که زن را در افقِ رهایی از مالکیت دید، تا استالین که همان زبانِ نرینه را با مشت آهنین بازتولید کرد و تا امروز که زنی چهاردهه در میانه‌ی همین میدان ایستاده است. مریم وارث کدام افق است، انتقال قدرت، یا فقط جابجایی آن، بر همان صندلیِ کهنه. در کدام نقطه از این تراژدی ایستاده است، هزینه‌ش چیست و زبانِ قدرتش چقدر از زن‌بودگی وام گرفته و چقدر از نرسالاریِ تاریخی. مارکس اولین کسی بود که زن را از آسمان به زمین کشید. پیش از او، رنجِ زن تقدیر بود، صبرش فضیلت و حاشیه‌نشینی‌اش حکمِ طبیعت یا شریعت. مارکس اما چاقوی جراحی را برداشت و گفت که درد از سند مالکیت است، نه از سرشت. زن را از حاشیه‌ی دعا به متنِ اقتصاد آورد. گفت که خانواده‌ی بورژوایی، شکلِ متمدنِ فحشای خانگی‌ست و تا مالکیت خصوصی بر ابزار تولید لغو نشود، زن از بردگی رها نخواهد شد. او زن را از ناموس بودن خلع کرد و به کارگر شدن ارتقا داد. وعده داد که وقتی زمین از چنگِ مالک درآید، زن هم از چنگِ نر درخواهد آمد. اما در همانجا که زن را به خط تولید فراخواند، زبانِ قدرت را عوض نکرد. قهرمانِ تاریخِ او هنوز پرولتر بود، نری با بازو، با چکش و با خشمِ طبقاتی. زن در این داستان، یا به اندازه‌ی مرد کار می‌کرد، یا مادرِ سربازانِ انقلابِ آینده بود. مارکس زنجیرِ اقتصادی را دید، ولی زنجیرِ روانیِ زبانِ نرینه‌ی قدرت را ندید. زن را از خانه به کارخانه برد، اما از کارخانه به مرکزِ معنا نبرد. از بردگیِ نر رهایش کرد، تا به بردگیِ دولت بسپاردش. مشت را از دستِ سرمایه‌دار گرفت، ولی خودِ مشت را نشکست. اما حافظه منتظر نماند، که جای خالیِ مشتِ نشکسته را با مشتِ دیگری پر کرد. استالین وارثِ مشتِ نشکسته‌ی مارکس، مالکیت را دولتی کرد و دولت را در یک تن خلاصه کرد. زن را از خانه بیرون کشید، اما به مرکزِ معنا پرت نکرد. از آشپزخانه‌ی بورژوا به پشت تراکتور فرستاد، از اتاقِ خوابِ شوهر به دیوارِ کارخانه چسباندش. آزادش کرد تا کار کند، آزادش نکرد تا تعریف کند. زنِ استالین قهرمان بود، اگر بیل می‌زد، اگر تفنگ به دست می‌گرفت و اگر مثل مرد از اشک و زادن و نگهداشتنِ آتش خجالت می‌کشید. استالین زن را از پوستر بالا برد، از آمار بالا برد، به او مدالِ مادرِ قهرمان داد، ولی همزمان زبانِ دستور، زبانِ پلیسِ مخفی، زبانِ اردوگاهِ کار، همه همان زبانِ کهنه‌ی نرینه ماند. استالین فاشیسمِ نرسالارِ تاریخ را لغو نکرد، که به آن مُهری سرخ زد. بردگی را از سندِ قباله به دفترچه‌ی تشکیلات منتقل کرد. این بار و با این منطق، تبعید با حکمِ انقلاب امضا می‌شد. زن حق داشت برای دولت بمیرد، اما حق نداشت دولت را معنا کند و اینگونه انقلابِ کارگران، مادرِ خودش را هم به خدمتِ ماشین درآورد. پرسش اما ماند، پس فرمانِ رهایی کجاست. از مارکس تا استالین، یک چیز عوض نشد، زبانِ قدرت. #نه_مارکس_نه_استالین #عادل_عبیات #راه_سوم

بدون شرح! #مرگ_بر_ستمگر_چه_شاه_باشه_چه_رهبر⁩