marziyet

دیشب همینجوری که ایران موشک‌ها رو هوا می‌کرد من داشتم دنبال عکس سرو روبروی خونمون در فصل‌های مختلف می‌گشتم. یک آن به خودم اومدم دیدم این سرومنشانه‌ترین کاریه که دارم می‌کنم.

دیروز داشتم واسه دوستم لکچر ارائه می‌دادم که آدم نباید بذاره درد و رنجش واسه بقیه جنده بشه. صبح که پاشدم دیدم اسرائیل زده بهش مسیج دادم مثلا الان جنگ ما واسه همه دنیا و حتی خودمون جنده شده.

واقعا حق من این نیست که واسه دیدن یه ویدیو تو یوتیوب، یه قسمت سریال و حتی باز کردن یه عکس هزار جور کون بدم.

ربات بدبخت بعد از چندماه به اینترنت وصل شد و می‌تونه از روی نقشه خونه رو جارو بکشه. عزیزم ببخشید که به خاطر خودخواهی خودمون تو این دنیا آوردیمت.

دیدم اسماعیلیون نوشته ریرا اگه بود امروز ۱۶ سالش می‌شد. وسط زندگی‌ای که به‌ذات سهمگینه و هر فاجعه‌ای سریعا روزمره و عادی می‌شه، مواجه شدن با این حقیقت مثل این بود که یکی تکونم بده، بزنه تخت سینه‌ام و بگه رنج منو نگاه کن، هنوز اینجاست. در طلب شور و سرکشی نواجوانی بچه‌ای که کشتند.

No other land Downfall The Voice of Hind Rajab

یک واچ‌لیست به شدت حال بد کن و مریض مختص انسان بخت‌برگشته خاورمیانه‌ای دارم که در این روزهای سیاه با دیدن هر فیلم کاملش می‌کنم: Happy as Lazzaro Tangerine No man's land Hurt locker A special day Lo Capitano The president's cake Palestine 36 For Sama

تنها کاری که از دستم برمیاد، کشتن تمنای رسیدن روزهای خوب در فکر و درونمه. رویابافی برای زندگی‌ای که ما می‌کنیم زیادی لاکچریه.

حالا زلزله چی بود این وسط، همه هم فهمیدن ولی جوری آبدیده شدن که یک نفرم نیومده تو کوچه.

@nargessi_a زیباترینه🥹

در یخچال ما به صورت رندم.

مثل سگ از آینده و تمام روزهای پیش‌رو می‌ترسم. قرار بود بزرگ که شدیم درست شه، هر چی بزرگ‌تر شدیم خراب‌تر شد.

پرونده #ماکان_نصیری به عنوان مفقوالاثر بسته شد. بچه‌جون بمیرم برات به گزارش شرق یک پولیور آبی مچاله‌شده و کفش ورزشی کرم‌رنگ، تمام آن چیزی است که در 46 روز گذشته از زیر آوارهای مدرسه بیرون کشیده شد و تنها اثری شد از ماکان نصیری؛ ماکان هفت‌ساله کلاس اولی مدرسه شجره طیبه میناب، تنها کودکی که هیچ‌چیز، مطلقا هیچ‌چیز از پیکر نحیف و کوچکش پیدا نشد.

گه تو سراسر سیستمی که وسیله این خاموشی مرگبار اینترنتی شده؛ از اون گه سگی که تصمیم‌گیرنده و اجراکننده‌اس تا اون سیم‌کارت سفیدی که میاد اینجا عرعر می‌کنه. حتی دیگه حوصله ندارم بگم این بی‌اینترنی داره چه بلایی سر خودم و اطرافیانم میاره.

@yaaKar1m ایران که کارو درآوردیم، حالا بریم سراغ بقیه کشورها 🤣🤣🤣🤣

سطح اضطراب شب اول آتش‌بس از شب‌های جنگ بیشتره، طوری گوش تیز می‌کنی و منتظر صدای افنجاری که جلوی سرت، روی پیشونی تیر می‌کشه.

شروع هر جنگی ناراحتم می‌کنه و پایانش خوشحالم؛ من چرا باید برای این بدیهی‌ و طبیعی‌ترین احساسم که در کنترل بدنمه نه منطقم، دلایل فلسفی بیارم و کسی رو قانع کنم؟

به قول محمد بهشتی و جمله معروفش که می‌گه ایران سرزمین بی‌قراریه، یک مومنت پر از آب چشم دیگه با این جمله در پس‌زمینه تیک خورد: خوب شد این روزها رو ایران بودم و این لحظات عجیب غریب و تلورانس احساساتو تجربه کردم.

حمام رفتم، ظرف‌ها رو شستم، جارو کشیدم، همه چی رو فول شارژ کردم و الان آماده حفاظت از تمدنمون در برابر این وحوش هستم.

@nargessi_a زنده و با امکانات موندیم میام جدی😇🥰

@marziye من قربونت می‌رم 🥹 اگه زنده موندیم و برق اینا داشتیم فردا پاشو بیا اینجا 💜

این‌ها یه‌طوریه که انگار مال صد سال پیش یا حتی مال دو تا زندگی ‌قبل‌تره :)))))

وقتی وطنت تا خرتناق زیر چک و لگد قلدرهاییه که می‌تونن با یک اشاره همه چیزو به تلی از خاک تبدیل کنند، ارزشی و پهلوی‌چی و خارج‌نشین و زیرساخت به کون و ... معنای خودشو از دست می‌ده. اینجا آدم‌ها فقط دو دسته‌ان، آنهایی که مسئله‌شون ایرانه و آنهایی که مسئله‌شون این نیست.