ناگهان.

سکوت چیست!؟به جز حرف های ناگفته..! |فروغ فرخزاد|

دیگه هیچی از کتاب‌هایی که گوش میدم نمی‌فهمم.

از تلاش‌های بی‌نتیجه‌ام برای خوب بودن خسته شدم.

هر آن ممکنه بلند شم بارمو ببندم برم دیدن این پسره که فقط برای چند لحظه بغلش کنم بغلم کنه.

خیلی همه‌چیز غمگینه بخدا. من غمگین‌تر.

در نهایت تورو در 2025 جا گذاشتم عزیزِ قلبم.

سخت میگذره بهم.

دلم از دست دوستامم شکسته.

خیلی تنهام. یه تنهای واقعی.

شاید اگرم یکی‌ام پیدا میشد به خودم می‌گفت بیا زخمتو ببوسم بعد از این همه مدت هنوز جاشون نمونده بود.

سرشاراز حس تنهایی و طردشدگی‌ام.

آدم‌ها خیلی بیشعورن.

فکر کنم تیر خلاص رو به خودم می‌تونم با خوندن سقوط آلبر کامو بزنم.

واقعا خودت پاشو بیا بگو باهات چیکار کنم. داری من رو از درون متلاشی میکنی خانم.

تنهاییم اونجایی به حد خودش رسید که حتی اونا‌یی ام که ترومای‌ منو تجربه می‌کنن هم به لایک مسیج اکتفا کردن باهام.

خیلی حال بدی‌ام.

دیگه کافیه. دوباره وقت ناپدید شدنه.

بچه‌ها، من واقعا دلم‌می‌خواست می‌بودید. احساس کردم منو به حال خودم رها کردید درحالی که شما تنها کسانی بودید که عمیقا می‌تونستید درک کنید تو چه برزخی‌ام...

مثلا اگر قرار باشه برگردم به بچگیم، برمی‌گردم به اون غروب چهارشنبه‌ی بارونی‌ای که همراه دوستام داشتم از دبستان برمی‌گشتم و حتما توی چاله‌های می‌پریدم و خودمو خیس و کثیف می‌کردم.

از اتوبوس‌ها می‌ترسم، از تریلی‌ها بیشتر.

@sobhezoood حاضرم روحمو براش بفروشم.

بالشتم ستاره داره اگر که اهمیت میدهید