เอสคิว

มันก็ต้องมียิ้มๆบ้างแหละวะ

ยังไม่เก่งพอที่จะไม่เสียใจเวลาผิดหวัง

เป็นช่วงวัยที่ไม่ได้ชอบตัวเองขนาดนั้นแต่ก็อยู่ๆไปด้วยความหวังว่าพรุ่งนี้จะตื่นมาแล้วชอบตัวเองมากขึ้นสักนิดก็ยังดี

อยากเป็นคนเก่ง เก่งกว่านี้อ่ะ เก่งแบบที่ตัวเองรู้สึกว่าเก่งแล้ว เก่งแบบไม่ต้องกดดันตัวเองแบบตอนนี้ไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองห่วยแตกจังวะแบบที่เป็นอยู่

บางครั้งตอนที่รู้สึกแย่ที่สุด คือตอนที่ถูกลืมนะ ยิ่งจากคนสนิทคนสำคัญคือโคตรเสียใจ ถึงจะเรื่องเล็กน้อยก็เถอะ

บางช่วงก็เหมือนหลงทาง แบบไม่รู้จะเอาตัวเองไปไว้ตรงไหน ไม่รู้ว่าชอบอะไร หรืออยากทำอะไร ไม่หลงใหลในสิ่งไหนเลย ไม่มีทั้ง passion และ inspiration เหมือนแค่ใช้ชีวิตไปวันๆ ชีวิตไม่ได้แย่อะไร แต่น่าเบื่อชิบหาย feel like i belong to nothing and nowhere

“เซฟโซนที่ดีที่สุดคือการไม่คาดหวัง” คือจริงที่สุดแล้ว เพราะยิ่งคาดหวังยิ่งแตกสลาย ต้องกลับมากอดตัวเองเหมือนทุกครั้ง

I'm writing some questions you quote with your answer ver.คิดไรก้พิม

อาการโดดเดี่ยวลึกๆในใจนี่น่ากลัวเหมือนกัน ทั้งๆที่มีคนอยู่รอบตัวมากมาย ทั้งๆที่ถูกรักตั้งขนาดนั้น ทั้งๆที่มีช่วงเวลาที่หัวเราะและยิ้มกว้าง แต่ยังมีความสุขไม่สุดหัวใจสักที ทำยังไงก็ไม่หาย what’s wrong with my heart

เคยอยู่ดีๆก็ปลงกับชีวิตป้ะ แบบชีวิตก็แค่นี้ วนลูปแต่เรื่องเดิมๆ นอนหลับตื่นมาก็เจอและทำอะไรเดิมๆ เย็นกลับมาหอบชีวิตตัวเองมาทิ้งตัวบนที่นอน แล้วก็วนลูปซ้ำๆเดิมๆอีกครั้ง น่าเบื่อสิ้นดี

เหนื่อย อยากหนีไปที่ไหนสักที่ อยากหนีไปกับใครสักคน หนีไปพักผ่อน หนีจากโลกที่น่าเบื่อหน่ายนี้ไปให้พ้น escape to somewhere we can be alone together

me,

อยากปลงกับทุกอย่างเลย การเป็นคนคิดมากมันโคตรปวดหัว

ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้ามากขนาดนี้หรอก

ในชีวิตผิดหวังมากกว่าสมหวังอีกมั้ง แบบสิบครั้งจะมีสมหวังสักหนึ่งครั้งถ้วนหรืออาจจะไม่มีเลยในสิบครั้ง แต่แปลกตรงที่จะผิดหวังกี่รอบก็ไม่เคยชิน ถึงจะรู้ว่าผิดหวังแน่ๆ แต่พอเกิดขึ้นจริงก็ซึมเป็นโถส้วมอยู่ดี

ไม่ชอบตัวเองเวลาที่รู้สึกหน่วงๆ เหมือนมีอะไรในใจตลอดเวลา