inuk

قشنگترین شعاری که توی همه این سالها شنیدم که بوی رویش، رهایی، امید و صلح می‌داد شعار #زن_زندگی_آزادی بود. اگه قرار باشه ایران روزی روی دموکراسی رو ببینه، همین شعار کمکش میکنه در نهایت و نه هیچ زنده‌باد و مرده‌بادی.

برای حافظه‌ام در آینده: آقای پهلوی، افراد بسیاری بخاطر حماقت شما جونشون رو از دست دادند، به خیلی از ایرانی‌ها توهین کردید و دلیل تفرقه مخالفین رژیم شدید. شما حقیرید، شما بی‌ریشه‌اید، شما مایه ننگ ایران و ایرانی هستید. #نه_به_پهلوی #نه_به_جمهوری_اسلامی #نه_به_جنگ

خط قرمز طرفدارهای حمله نظامی برای آزادی ایران تا کجاست؟ - چند نفر مردم عادی جونشون رو از دست بدن اوکیه؟ - چند تا کارخونه و مرکز تولیدی و صنایع سنگین نابود بشن اوکیه؟ مثلا ۱۰۰۰ نفر و ۱۰۰ تا مرکز؟ یا .. و قاعدتاً اگه رژیم سرجاش موند، این حمله‌ها باید ادامه پیدا کنه دیگه! #نه_به_جنگ

آشکارا نهان کنم تا چند دوست می‌دارمت به بانگ بلند

هیچ دو روایتی از جنگ یکسان نیست! و خداحافظ ایران باشه.

عارف رفت

۱۰ سال از اولین نوروزی که تنها بیرون بودم میگذره، اون موقع خیلی از عزیزانم هنوز بودند و من کمی احساس خوشبختی داشتم، تماس با بابا امیدی به آینده به همراه داشت، اما امروز خالیم. ایران روزگار خوبی نداره و همه بدخواه همدیگه شدن. امیدوارم ۴۰۵ آرامش بیاره با خودش. نوروز خجسته باد.

در نهایت فقط هنر است که رهایی می‌آورد.

آدمیزاد موجود به غایت عجیبیه!

مادامی که تلاش کنیم ثابت کنیم که من خوبم و تو بد، وضع ما و ایران همینه که هست.

روزی خواهد رسید که همان‌ها که امروز با یقین سخن می‌گویند، در برابر حقیقت خواهند ایستاد و خواهند گفت: «نه… ما چنین منظوری نداشتیم.»

عده‌ای می‌گویند: «ما همه‌ی راه‌ها را امتحان کردیم و چاره‌ای جز جنگ نبود.» خیر. بخش قابل توجهی از شما که بر طبل جنگ کوبیدید، همه‌ی راه‌ها را امتحان نکردید. شما سال‌ها با گفتن «من سیاسی نیستم» خود را از هر جنبش سیاسی-مدنی کنار کشیدید. شما سالیان سال نسبت به تجمعات دانشگاه‌‌ها و سرکوب شدیدشان بی‌تفا‌وت بودید. وقتی جلوی دانشگاه، دانشجو و معترض را می‌زدند و می‌بردند، از آن‌طرف خیابان رد می‌شدید یا حداکثر می‌پرسیدید: «اینجا چه خبر است؟» و سریعا‌ً خود را از مهلکه دور می‌کردید؛ یا اصلاً باخبر نمی‌شدید. شما نسبت به اعتصاب‌ها و فعالیت‌های صنفی بی‌تفاوت بودید. شما چیزی از هفت‌تپه نشنیده‌ و نخوانده‌بودید. شما نام دو زندانی سیاسی را نمی‌دانستید. شما فعالیت معلمان و فرهنگیان معترض به گوشتان نخورده‌بود. شما از تحصن‌ها بی‌خبر بودید. اگر در خانواده زندانی سیاسی داشتید، جرأت یک تماس یا دیدار با آن‌ها نداشتید و به چشم «درد سر» نگاهشان می‌کردید. ترجیح می‌دادید شغل و کاسبی‌تان مختل نشود. آن‌ها درک می‌کردند و توقعی هم نداشتند اما در چشم شما کسانی بودند که کله‌شان بوی قرمه‌سبزی می‌داد. این سال‌های اخیر هم ترجیح دادید به جای تحلیل و خواندن و جستجو، پای مهمل‌گویی‌های اینترنشنال و وارونه‌سازی‌های تاریخی تونل زمان و صحبت‌های بیوتی‌بلاگر و لایف‌ستایل بلاگر که سهمی از پول‌پاشی داشته بنشینید. تک‌تک زندانیان و فعالان سیاسی را لت و پار کردید تا کسی جز سیروس چندمتان نماند. شما نمی‌توانید با انفعال و بی‌تفا‌وتی در دهه‌های گذشته و پرچم‌کش اسرائیل شدن و «ترامپ بزن که متشکریم» در این دوره‌ی بحرانی، از خودتان سلب مسؤولیت کنید.

امیدوارم من اشتباه کرده باشم و این جنگ برای ایران آزادی و رفاه و خوشبختی به همراه داشته باشه. قلباً چنین ایرانی میخوام.

It will pass.

بعد از اعدام دائیم، مامان تا سالها مامان نشد. بابا خیلی برای درمان افسردگیش انرژی گذاشت. هرگز و هرگز اون اشک‌ها و نگاه‌هاش یادم نمیره! آسیبی که اون نظام به خانواده‌ها از سال ۶۷ تا امروز وارد کرده و تراماهایی که برای من و هم‌نسل‌های من ایجاد کرده تا همیشه با ماست.

@Vahid لطفاً خبر و عکسش رو پین کن تا همیشه.

@Vahid لطفاً خبر و عکسش رو پین کن برای همیشه!

من خودم رو توی پاریس جا گذاشتم، توی یه آپارتمان کوچولو، با یه دوربین کوچیک‌تر، و قدم‌زدن‌های بی‌پایان توی کوچه‌های خلوت و خیس.

C’est tellement mystérieux, le pays des larmes!

موزیک خوب توی چندثانیه اول داد میزنه که قرار یه کارخوب بشنوی، آماده باش.