
บี๋หน้าเหมือนแม่มากอะ ถอดแบบคุณนายกระจ่างมาแทบทุกกระเบียดนิ้ว 😭
blue.
276.6K posts

@_callmemeow
Future's gonna be okay

บี๋หน้าเหมือนแม่มากอะ ถอดแบบคุณนายกระจ่างมาแทบทุกกระเบียดนิ้ว 😭





เห็นรูปนี้แล้วจะร้องไห้ จากใจเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาใช้ชีวิตในกรุงเทพคนเดียว ช่วงแรกมันยากมาก เพราะนอกจากจะต้องห่างบ้านแล้ว ยังต้องใช้ชีวิตคนเดียวอีก เวลาที่บ้านมีงาน มีเทศกาล ก็ได้แต่นั่งดูรูปที่พวกท่านส่งมา ในขณะที่เรานั่งกินข้าวเงียบ ๆ อยู่คนเดียว ปีนึงได้กลับบ้านแค่ครั้งสองครั้ง บางปีก็แทบไม่ได้กลับ เพราะเวลาเดินทางมันนานกว่าช่วงเวลาที่จะได้อยู่บ้านอีก ยิ่งตอนป่วยยิ่งอ่อนไหว ร้องไห้ทุกครั้ง และต่อให้ไม่ไหวแค่ไหนก็ต้องลุกมาหาข้าว หายากินเอง ในพาร์ทของการใช้ชีวิต เราสามารถปรับตัวได้เรื่อย ๆ แหละ แต่ในพาร์ทของจิตใจ บอกตรง ๆ ว่าเหี่ยวเฉามาก คิดถึงคนที่บ้านสุดหัวใจ นับวันรอว่าวันไหนจะได้กลับไปเติมพลังและกำลังใจที่บ้านอีก และทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน จนถึงวันที่ต้องไกลบ้านอีกครั้ง ญาติผู้ใหญ่จะเรียกไปนั่งใกล้ ๆ แล้วผูกแขนให้ทุกครั้ง พร้อมคำอวยพรที่ตอนเด็กอาจไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอโตขึ้นกลับรู้สึกว่ามันมีค่ามาก ๆ ฝ้ายพวกนั้นที่พวกท่านใช้ผูกแขนให้ มันเป็นเหมือนกำลังใจที่พกติดตัวกลับมาด้วยในวันที่ต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง พอเห็นรูปนี้ของเก่งกับคุณพ่อเลยมีน้ำตา อธิบายความรู้สึกไม่ถูกเหมือนกัน แต่เห็นแล้วรู้สึกอบอุ่นมาก ๆ ทำให้คิดถึงคนที่บ้านเลย 🥺 อยากบอกเก่งนะว่า เก่งน่ะ เก่งมากจริง ๆ ที่กล้าก้าวออกมาจากบ้าน กล้ามาใช้ชีวิตและทำงานในเมืองหลวงคนเดียว เก่งคงต่อสู้กับช่วงเวลายากลำบากมามากมาย จนถึงวันนี้ วันที่เก่งสามารถยืนด้วยตัวเองได้แล้ว วันที่เก่งมีความสำเร็จเป็นของตัวเองแล้ว ถึงจะต้องแลกกับความเหงาและความคิดถึงมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำได้มันไม่ธรรมดาเลยเนอะ เก่ง หฤษฎ์ บัวย้อย เก่งมากที่สุดเลยนะ 🦆🤍 @harit_keng #KengHarit #เก่งหฤษฎ์

เห็นรูปนี้แล้วจะร้องไห้ จากใจเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาใช้ชีวิตในกรุงเทพคนเดียว ช่วงแรกมันยากมาก เพราะนอกจากจะต้องห่างบ้านแล้ว ยังต้องใช้ชีวิตคนเดียวอีก เวลาที่บ้านมีงาน มีเทศกาล ก็ได้แต่นั่งดูรูปที่พวกท่านส่งมา ในขณะที่เรานั่งกินข้าวเงียบ ๆ อยู่คนเดียว ปีนึงได้กลับบ้านแค่ครั้งสองครั้ง บางปีก็แทบไม่ได้กลับ เพราะเวลาเดินทางมันนานกว่าช่วงเวลาที่จะได้อยู่บ้านอีก ยิ่งตอนป่วยยิ่งอ่อนไหว ร้องไห้ทุกครั้ง และต่อให้ไม่ไหวแค่ไหนก็ต้องลุกมาหาข้าว หายากินเอง ในพาร์ทของการใช้ชีวิต เราสามารถปรับตัวได้เรื่อย ๆ แหละ แต่ในพาร์ทของจิตใจ บอกตรง ๆ ว่าเหี่ยวเฉามาก คิดถึงคนที่บ้านสุดหัวใจ นับวันรอว่าวันไหนจะได้กลับไปเติมพลังและกำลังใจที่บ้านอีก และทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน จนถึงวันที่ต้องไกลบ้านอีกครั้ง ญาติผู้ใหญ่จะเรียกไปนั่งใกล้ ๆ แล้วผูกแขนให้ทุกครั้ง พร้อมคำอวยพรที่ตอนเด็กอาจไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอโตขึ้นกลับรู้สึกว่ามันมีค่ามาก ๆ ฝ้ายพวกนั้นที่พวกท่านใช้ผูกแขนให้ มันเป็นเหมือนกำลังใจที่พกติดตัวกลับมาด้วยในวันที่ต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง พอเห็นรูปนี้ของเก่งกับคุณพ่อเลยมีน้ำตา อธิบายความรู้สึกไม่ถูกเหมือนกัน แต่เห็นแล้วรู้สึกอบอุ่นมาก ๆ ทำให้คิดถึงคนที่บ้านเลย 🥺 อยากบอกเก่งนะว่า เก่งน่ะ เก่งมากจริง ๆ ที่กล้าก้าวออกมาจากบ้าน กล้ามาใช้ชีวิตและทำงานในเมืองหลวงคนเดียว เก่งคงต่อสู้กับช่วงเวลายากลำบากมามากมาย จนถึงวันนี้ วันที่เก่งสามารถยืนด้วยตัวเองได้แล้ว วันที่เก่งมีความสำเร็จเป็นของตัวเองแล้ว ถึงจะต้องแลกกับความเหงาและความคิดถึงมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำได้มันไม่ธรรมดาเลยเนอะ เก่ง หฤษฎ์ บัวย้อย เก่งมากที่สุดเลยนะ 🦆🤍 @harit_keng #KengHarit #เก่งหฤษฎ์








ละที่มาของบับเบิ้ลนี้ คือพี่เล้กยังกล้าๆกลัวๆ ต้าวเลยบอก “ ถ้าพี่ไม่คุยกับหนู หนูจะไม่คุยกับพี่แล้วนะ มันเสียเวลา “ 1 เพราะต้าวคุยทีละคน 2 คนคุยก็แฟนละมั้ยจะดูกันนานทำไม เป็นกุกุกดส่งแทบไม่ทันค่ะ เจอตัวแม่คุมเกมส์ของจิง 5555555