Heatch

این که ما این قدر از هیچ شدن می ترسیم فقط بدان معناست که خود ما چیزی نیستیم جز همین تمایل به زندگی پس آنچه با نابودی کامل خواهش برای ما باقی می ماند چیزی نیست جز هیچ وبرای کسانی که خواهششان دگرگون شده این جهان بسیار واقعی ما با همه خورشیدها و راه های شیری آن خود همان هیچ است

@YalanPalan @yeeee_9 همین دیگه، سارتر و کامو هم باید تو سنت نهلیسم فلسفه مدرن بخونی. انسان غربی این تاریخ رو زیسته، جوان ایرانی بهتره بدون در نظر گرفتن بستر و کمی راهنمایی با این آثار مواجه نشه. توهم و شور جوانی باید خودانگیخته باشه، نه ناشی از کج‌فهمی مطالعه اثر ترجمه شده‌ی یک نابغه شیدا :))

@heatch_ @yeeee_9 بهتر از اینه که کامو و سارتر بخونن و از زندگی دلزده بشن. علاوه بر اینکه دوست داشتم ببینم نسخه‌ی متوهم من چه شکلی می‌شه :))

میدونم اینجا خیلی کسی جواب منو نمیده، ولی خب بنظرتون بهترین کتابی که یه نفر در اوایل جوونی میتونه بخونه چیه؟

@YalanPalan @yeeee_9 ول کن جان من. نوجوان بخونه نمی‌شه از توهمات نجاتش داد. اصلا نیچه رو تو بسترش نخونی خیلی پتانسیل کح‌فهمی داره.

@yeeee_9 من اگر برگردم با نیچه شروع می‌کنم و با همون هم می‌مونم.

@shovaliyee نمی‌توانمِ من، من نمی‌توانم نیست به نفیِ معنیِ مصدر «نمی‌توانستن»

واقعا بیت مورد علاقه‌تون چیه؟ اونکه حداقل ۵ ساله وِرد زبونتونه، شرح حالتونه. کدومه؟

مبارزه مدنی در برابر حاکمیتی که به هیچ قاعده‌ای پایبند نیست، نه فضیلت است و نه مبارزه. نوعی مازوخیسم سیاسی و سوخت‌رسانی به ماشین سرکوب است. ​وقتی طرف مقابل منطقش گلوله و قانونش طناب دار است، اصرار بر روش‌های مسالمت‌آمیز، خلع سلاح کردن جامعه و خریدن زمان برای استبداد است. اخلاق‌گرایی یک‌طرفه در برابر هیولای بی‌اخلاق، حماقتی است که تنها هزینه‌ی تغییر را گزاف‌تر و عمر ظالم را طولانی‌تر می‌کند.

این تفکر که «من رنج می‌کشم، پس انسان عمیق‌تری هستم»، نوعی تسکین برای انفعال اجتماعی است. رنج به خودی خود هیچ فضیلتی ندارد. تقدیس رنج، ترفند ذهن برای صیقل دادن به ناتوانی‌هاست. تفاوت بزرگی هست بین کسی که از میان آتش رنج عبور کرده و چیزی ساخته، با کسی که درون آتش نشسته و به دود حاصل از سوختن خودش افتخار می‌کند.

فلسفه اغلب به یک ویترین شیک، اصطلاحات قلمبه‌سلمبه و بحث‌های بی‌پایان تبدیل شده. نیاز به حرف زدن از فلسفه، معمولا زمانی شروع میشه که یک جای زندگی می‌لنگه. کسی که در هماهنگی با طبیعت، غریزه‌ و واقعیت زندگی می‌کنه، نیازی به تحلیل ساختارها نداره. او خودِ فلسفه است، بدون هیچ کلامی.

به جای «عشق»، دنبال «احترام و پیش‌بینی‌پذیری» باش! ​جوانی را با جنون روابط رمانتیک و درام‌های عاطفی برایمان تعریف کرده‌اند. اما باور کن در واقعیت زندگی، این شور و هیجانات تند مثل بنزین روی آتش‌اند؛ زود شعله‌ می‌گیرند و زود هم خاکستر می‌شوند. ​در روابطت، چه شخصی و چه اجتماعی، کسی را انتخاب کن که به مرزهایت احترام می‌گذارد، ثبات عاطفی دارد و رفتارش قابل پیش‌بینی است. یادت باشد که بستر رشد تو، «امنیت روانی» است، نه هیجان‌های موقت و زودگذر. #نامه‌ای_به_جوانی‌ام

@YalanPalan چرا حس می‌کنم «دریچه» بهتر از «پنجره» می‌شه تو این جمله؟

امروز ارائه‌م رو با این جمله شروع کردم و همه حال کردن: «ابزارها، پیش از آنکه راهی برای حل مسئله بدهند، پنجره‌ای برای دیدن آن باز می‌کنند.»

فیلم‌هایی که صرفاً برای "سرگرمی و فرار از واقعیت" ساخته می‌شوند، از نظر فرمی و سینما، بسیار ارزشمندتر و شریف‌تر از فیلم‌های ادایی، شبه فلسفی و برنده‌ی فلان فستیوال هستند! همیشه به ما گفته‌اند فیلم خوب یعنی فیلمی که شما را به فکر فرو ببرد یا دردها را نشان دهد. اما واقعیت سینما چیز دیگری است. خنداندن، ترساندن یا هیجان‌زده کردن مخاطبی که خسته از کار به خانه آمده، سخت‌ترین کار دنیاست. فیلم‌های سرگرم‌کننده خوب (مثل یک اکشن خوش‌ساخت یا یک کمدی هوشمندانه) خط‌کش‌های ریاضی دقیقی برای ریتم، تدوین و موسیقی دارند تا بتوانند در لحظه روی ترشح هورمون‌های شما اثر بگذارند. این یک مهندسی پیچیده است، نه یک کار شلخته و از سر باز‌کن. ​فیلم‌های خوب سرگرم‌کننده ادعای نجات جهان یا تغییر تفکر شما را ندارند. آن‌ها با مخاطب صادقند. برعکس، خیلی از فیلم‌های به‌اصطلاح هنری و شبه‌روشنفکرانه، پشت نماهای طولانی و دیالوگ‌های گنگ پنهان می‌شوند تا ضعف ساختاری خود را به عنوان عمق فلسفی به خورد مخاطب بدهند. به نظرم، ​کارکرد اصلی سینما همین است. ارسطو به "کاتارسیس" یا تخلیه روانی در هنر معتقد بود. فیلمی که شما را دو ساعت از اضطراب‌های دنیای واقعی (تورم، جنگ، دغدغه‌های شخصی) جدا می‌کند و به یک دنیای فانتزی یا مهیج می‌برد، یک کارکرد درمانی حیاتی دارد و به مراتب مفیدتر از فیلمی است که با نشان دادن بدبختی‌های بیشتر یا روخوانی یک بیانیه فلسفی کسالت‌بار، حال شما را بدتر می‌کند. فیلم خوب می‌تواند در بالاترین سطح تکنیکی و ساختاری باشد، عمیق‌ترین مفاهیم انسانی را لمس کند، اما یک ثانیه هم مخاطبش را خسته نکند.

از دید نبردهای تاکتیکی ویتنامی‌ها تقریبا تمام نبردها را به آمریکا باختند.آمریکا باخت چون کلان استراتژی کامل برآورده نشد.از دید تاکتیکی جنگ اخیر یک عملیات رنده کردن امکانات دیگر مانند جنگ 12 روزه با کارآمدی بس بیشتر بود. اما در کلان استراتژی،مهار ج.ا فعلا موفق نبوده در برخی جنبه‌ها معکوس عمل کرده است.جنگ سرد جدیدی شروع شده که دشمنان آمریکا توانمندیهای آنرا تحلیل می‌کنند. موضوع فراتر از یک درگیری منطقه‌ای است.کلان استراتژی جهانی ایالات متحده تحت تاثیر نتایج این جنگ است.

آزادی یک توهم بیولوژیک است، اما دقیقاً همین توهم کارآمد و ضروری است که به واقعیتِ زندگی ما معنا می‌دهد. ​ما تصور می‌کنیم انتخاب می‌کنیم، در حالی که ژنتیک، ساختار عصبی مغز و ترشحات هورمونی، جبر جغرافیا و تاریخ قبلاً گزینه‌های ما را محدود کرده‌اند! آزادی مطلق وجود ندارد. ما فقط اسیر بندهایی هستیم که طول آن‌ها کمی با هم متفاوت است.یک نفر امکانات و گزینه‌های بیشتری دارد (طناب بلندتر) و دیگری کمتر، اما هر دو محدودند. ​پارادوکس ماجرا اینجاست: انسان تنها موجودی است که می‌تواند به اسارت خود آگاه شود و در درون همین قفس، دست به انتخاب بزند.

چرا خیام می‌خوانیم؟ برخلاف کتاب‌های زرد موفقیت یا عرفان‌های آپارتمانی که می‌خواهند به زور به شما امید و معنا تزریق کنند، خیام دست شما را می‌گیرد و مستقیم به ته دره‌ی پوچی می‌برد. او می‌گوید هیچ معنای از‌ پیش‌ تعیین‌شده‌ای وجود ندارد، هیچ مأموریت کیهانی ویژه‌ای برای انسان در کار نیست و پس از مرگ هم خبری از بازسازی ما نیست. این حجم از صراحت در ناامیدی، برخلاف تصور، فلج‌کننده نیست؛ بلکه آزادکننده است. وقتی بپذیرید که جهان به شما بدهکار نیست و هیچ طرح باشکوهی برایتان ندارد، ترستان می‌ریزد. خیام به ما «شجاعتِ بی‌پناه بودن» را یاد می‌دهد. بزرگ‌ترین کلاهبرداری تاریخ بشر، فروش آینده در ازای نابودی اکنون است؛ چه ایدئولوژی‌های سیاسی که به اسم آرمان‌شهرِ فردا امروزت را له می‌کنند، چه ساختارهای عقیدتی که پاداش را به پس از مرگ حواله می‌دهند، و چه سیستم سرمایه‌داری که تو را برای یک بازنشستگیِ مبهم جان‌به‌لب می‌کند. خیام این بازی را به‌هم می‌زند. او می‌گوید آینده یک فریب بزرگ است و گذشته یک جسد. تنها واقعیت موجود، همین میلی‌ثانیه‌ای است که الان داری. چسبیدن به اکنون، تن‌پروری نیست؛ یک اعتصابِ وجودی علیه تمام سیستم‌هایی است که می‌خواهند زمان حال تو را مصادره کنند. خیام می‌گوید جهان اساساً پوچ، بی‌هدف و نسبت به رنج تو بی‌تفاوت است. اما از این پوچی، افسردگی تولید نمی‌کند، بلکه آزادی بیرون می‌کشد. وقتی بفهمی هیچ دوربین کیهانی تو را رصد نمی‌کند و هیچ رسالت از‌پیش‌‌ مشخص شده‌ای نداری، زنجیر تکالیف موهوم از پایت باز می‌شود. خیام به ما یاد می‌دهد که چطور در غیاب هرگونه معنای آسمانی، خودمان به این زندگی کوتاه و بی‌رحم، ارزش و زیبایی ببخشیم.

من تنها راهی که بلدم برای رسیدن به چیزهای معقول و شدنی‌ای که در زندگی می‌خوام، تلاش زیاد و یادگیری مکرره. این با خودش شکست‌های زیادی میاره. خیلی زیاد. که تحملش نیازمند معده‌ی خوب برای هضم شکست و راحت شدن با شکسته. که اون نیاز به پذیرش و صلح با ایگو، و ثبات عزت‌نفس داره. همین.

چیوران میگوید نخواستن زندگی، یک تصمیم اخلاقی یا یک ناامیدی ساده نیست، بلکه یک نتیجه فیزیولوژیک و متافیزیکی است. روح آنقدر منبسط شده که دیگر هیچ چیزی در جهان نمیتواند آن را سیراب کند. همه چیز تجربه شده، و آنچه تجربه نشده نیز در هیئت فقدان، به صفوف این رنج میپیوندد.

بزرگترین مقاومت در برابر تغییر، در کسانی دیده می‌شود که هویتشان را بر پایه‌ی "قربانی بودن" بنا کرده‌اند. رها کردنِ رنج برای آن‌ها، مثلِ گم کردنِ خودشان است. پرل کینگ

«وجه اشتراکِ سوسیالیسم، فاشیسم و دیگر ایدئولوژی‌های چپ‌گرا، این پیش‌فرض است که شماری از نخبگانِ به‌غایت خردمند—همچون خودشان—باید حقِ تصمیم‌گیری را از دستِ افرادِ فرودست—یعنی سایرِ مردم—خارج کرده و آن تصمیمات را از طریق احکامِ حکومتی [به جامعه] تحمیل کنند.» — توماس سول

زبان تابعی از نیازهای زیستی، علمی و فلسفی یک جامعه است. وقتی زبان انگلیسی از دوره "جفری چاوسر" تا امروز چنان دگرگون شده که متن اصلی برای مخاطب امروزی ناخواناست، به این دلیل است که جامعه انگلیسی‌زبان از سر رنسانس، انقلاب صنعتی و روشنگری عبور کرده است. هر یک از این گسست‌های فکری، مفاهیم جدیدی خلق کرده که ساختار نحوی و واژگانی زبان قدیم را در هم شکسته است. ثبات زبان فارسی می‌تواند به این معنا باشد که ما هنوز در همان نظام زیبایی‌شناسی و جهان‌بینی زندگی می‌کنیم که سعدی و حافظ در آن تنفس می‌کردند!

آزاردهنده‌ترین واقعیت ریاضی اینه که هیچ فرمول تک‌خطی برای نجات ایران وجود نداره!ما در حال حل کردن یک معادله چند صد مجهولی هستیم که مجهول‌هایش هر لحظه تغییر می‌کنند! آینده ایران در گروی گزاره‌هایی است که در چارچوب سیستم‌های فکری فعلی غیرممکن به نظر می‌رسند یعنی راه‌حل نهایی از جنسی است که هنوز در زبان سیاسی فعلی ما کلمه‌ای برای آن وجود نداره! آینده ایران لزوما محصول نقشه‌های بزرگ و استراتژی‌های کلان نیست! بلکه ممکنه بر اثر یک اتفاق کوچک تصادفی در یک نقطه دورافتاده (اثر پروانه‌ای) رقم بخوره که محاسبات تمام تحلیل‌گران را به بازی بگیره.

بعنوان یکی از اعضایِ مستعفیِ دهه‌ی شصتی‌ها عرض کنم حقّ دارند. اغلب، یک مُشت لوزرِ چپ‌گرایِ اصلاح‌طلب با انباشته‌ای از نوستالژی‌های آلوده به فقر و فاقه که به نسل‌های بعد نگاه فقیه اندر سفیه دارند. من جزو شما بی‌بته‌ها نیستم. جزو دهه‌ی هشتادی‌ها هستم. این‌ها تستسرون دارند.

@HumanObserver7 حفظ فردگرایی نوعی تربیت اخلاقی سفت و سخت نیاز دارد که کمتر کسی دارد و وقتی کار به خودبیگانگی و ... می رسد «قبیله» بهترین پناهگاه است؛ باز سنتی بی خطرتر است ولی متاسفانه «صنعتی» (سنتز مدرن ایده های کهن) چیز خطرناکی می شود