ʀɪᴠᴇɴ

“ ขอโทษทีนะ แต่ว่าหูของข้าดีเกินดว่าที่จะไม่ได้ยิน ~ ” นางแกล้งกระดิกหูฟูฟ่องดูภูมิใจ หรืออีกนัยนึงอาจจะเพื่อกวนใจน็อคเซี่ยนผลัดถิ่นคนนี้

“ งั้นรึ ~ ? ” “ ปกติแล้วคำพูดแบบนั้นน่ะมันคือการตัดพ้อ แต่ข้าคงจะคิดไปเองกระมัง ~ ”

“ แทงใจดำล่ะสิ ข้าไม่เคยคิดว่าน็อคเซี่ยนอย่างเจ้าจะรู้สึกน้อยใจเป็นกับเขานะ ”

“ ถ้ามีความรักแล้วมานั่งอมทุกข์กันจะมีไปทำไม ? ”

Yes, my heartlight?

" ใช่ค่ะ นั่นแหละ ฉันเองก็ร้อนใจเป็นนะคะ อุตส่าห์คิดว่าจะแต่งตัวสวยไว้รอกลับมาทั้งที เจอพูดแบบนี้คราวหน้าจะไม่ทำอะไรให้ทั้งนั้นค่ะ " " ไม่ต้องดูแล้ว บันนงบันนี่อะไรบ้าบอคอแตกนั่นน่ะ "

ข้าไม่นับชาวนาเป็นเพื่อน

ดีใจที่รับและแจ้งให้ทราบ

แส่เรื่องชาวบ้าน

" ไม่ค่ะ ไม่อย่างรุนแรง " กอดอกสงวนท่าที แต่ถึงอย่างนั้นก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจให้เห็น " ลองแฟนคุณหายไปตั้งนาน กลับมาถึงคำแรกที่พูดคือ ใส่ชุดเฉิ่ม ต้องรู้สึกยังไงดีละคะแบบนี้น่ะ "

" ฉันนี่แหละค่ะ ที่งอแง "

เจ้าช่างเป็นคนไอโอเนี่ยนจริง ๆ

" ก็แค่คนงอแงธรรมดาค่ะ "

She comes back from her early morning meditation to see the small gift on her bed. Irelia opens the letter, wondering what its contents could be

date idea