®️amona Kitsch أُعيد تغريده
EU ACUSO...
Xusto hoxe, 15 de abril 2026, a media tarde, cumpriuse un ano do pasamento repentino da miña muller: 365 días, e unhas horas, de ciclo orbital da Terra arredor do Sol. Con ela desapareceu para min, fisicamente, un ser extraordinario dominado pola bondade e pola intelixencia. E polo amor. Falaba sete idiomas, era unha leitora incansábel e deixa unha obra de investigación (non rematada) sobre a historia das mulleres pioneiras da súa emancipación no mundo occidental a partir xa do século XVIII (con moitos datos e documentos, algúns non coñecidos ou totalmente esquecidos). EU ACUSO ao Servizo Galego de Saúde (e só o podo facer agora nun plano se se quer ‘moral’) de NEGLIXENCIA MÉDICA (omisión ou tratamento incorrecto…) no caso da morte fulminante da miña muller. Xusto un mes antes, 13 de marzo de 2025 (ela morreu de ‘infarto de miocardio agudo’), acudira a Urxencias con gran molestia centrotorácica (“quemazón’) e informando de “debilidade nos seus dous brazos, e náuseas”). Mandárona para a casa e ela comentoume que tiña a sensación de que a ‘despachaban’, como fan con moitas mulleres, como se fose un simple problema de ansiedade, aínda que no informe por min solicitado ‘a posteriori’, e que reproduzo fotografado, na nota P falan dun ‘derivo urg chuac’. Mais xa foi imposíbel conseguir un novo informe, porque volveu a Urxencias, unha vez máis, 2 días antes do falecemento, cos mesmos síntomas agravados e cunha aceleración cardíaca disparada. E nesa altura, para lle salvar a vida, como sinala un mínimo protocolo, tiña que ser derivada inmediatamente en ambulancia, coa máxima urxencia, ao CHUAC (Hospital Universitario da Coruña), mais volveu para a casa e faleceu ao cabo de 4 horas e poucos minutos. O último informe nunca me foi remitido. Ou ben desapareceu ou ben funciona francamente mal o sistema. Xulguen vostedes. O resultado foi mortal. E eu ACUSO a ese sistema, cada vez máis privatizado como negocio para uns poucos, porque, no caso que me atinxe, acabou coa vida do que era a miña propia vida representada na miña muller. Mais hai moitos máis casos. E todo fica en silencio, nun mesto silencio. Non utilicei a vía xudicial, porque a estas alturas da miña vida, e dadas as circunstancias, comprenderán vostedes, non acredito nesa vía. Mais si acredito agora na palabra que denuncia por si mesma e en si mesma, na memoria viva, na crueldade do mes de abril (que dixera o poeta) e no asombro que produce a ‘maldade’ (‘malitas’) dun sistema esencialmente inxusto e moitas veces, directa ou indirectamente, homicida.
Español
