Padfoot

پسرا جدیدا یاد گرفتن و میگن: «مادرای ما اخرین نسل زنای خوب بودن» نه عزیزم،مادرای شما آخرین نسل زنایی بودن که بی احترامی و مردسالاری میدیدن و سکوت میکردن.

تا زمانی که حتی یک زن آزاد نباشد، هیچ زنی آزاد نیست.

ببین زن افغان چقدر بدبخته که ما ایرانی‌های فلک‌زده می‌تونیم کل بدبختی‌هامون رو بذاریم کنار و فقط برای اون‌ها گریه کنیم.

مرزها ممکن است ما را جدا کنند، اما دردی که می‌کشیم یکی‌ست. زنی در افغانستان برای حقِ الفبا می‌جنگد و زنی در ایران برای حقِ نفس کشیدن. «تحصیل، کار، آزادی» و «زن، زندگی، آزادی» دو لهجه از یک فریادند. #هرات #افغانستان

بزرگترین جنایت این سرزمین، عادی شدن رنج است. - صادق هدایت

من واسه زندگیم کاری نکردم !؟ من نعش خود بر شانه کشیدم و ادامه دادم

بنظرم حمله به مدرسه میناب تراژیک‌ترین حادثه قرنه. کشته شدن ۱۸۰ دانش‌آموز، مجروح شدن ۱۰۰ کودک، وضعیت روانی بازمانده‌ها، فضای غم‌بار شهر، خبرهای خودکشی. هرخبری که از این شهر میاد، قلبم رو مچاله می‌کنه.

شاهرخ مسکوب تو خاطراتش گفته، «سعی می‌کنم به کمتر چیزی فکر کنم، مخصوصا به ایران وگرنه پاک خُل می‌شوم.»

اگر جنگ شد، اگر اینترنت قطع شد، اگر دیگر نتوانستیم از حال هم باخبر شویم، اگر برای هر کدام از ما اتفاقی افتاد فقط این را به یاد داشته باشید: ما زندگی را دوست داشتیم. ما طرفدار مرگ، ویرانی و نفرت نبودیم. ما با استبداد مخالف بودیم چه آن‌که در داخل، نفس را تنگ می‌کند و چه آن‌که از بیرون، با بمب و تحریم و تهدید بر سر مردم آوار می‌شود. دل ما برای مردم ایران می‌تپید. برای کودکی که باید آینده داشته باشد، برای زنی که باید بی‌ترس زندگی کند، برای مردی که نباید زیر بار تحقیر خم شود. ما زندگی بهتر می‌خواستیم. برای همه. بی‌استثنا. شاید آرمان‌گرایانه بود. اما آرمانِ ما، زندگی بود نه ویرانی. اگر صدایمان قطع شد، بدانید که تا آخر سمت زندگی ایستاده بودیم.

ولی ما یادمون میمونه همان زن هایی که بدترین حمله های ترور شخصیتی و جنسی و جنسیتی متحمل شدند ، انعکاس صدای مردم ایران در جهان بودند . #گلشیفته_فراهانی

حالم خراب

خاک تو سرتون

زنده باد همه زنان شجاع آزادیخواه ضد هر نوع دیکتاتوری!

چقدر آروم خوابیدی عزیزکم، جیگرم آتیش گرفت. #آیدا_عقیلی

هر کلمه‌ای در برابر‌ این تصویر خالی از معناست. بیمارستان الغدیر تهران صبح جمعه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴

از اضطراب جنگ‌ به مرز فروپاشی روانی رسیدم، از تکرار شب آخر تهران تو جنگ‌ ۱۲ روزه، از صدای انفجار و لرزیدن شیشه‌ها توی شب و اون سکوت سنگین به محض طلوع خورشید متنفرم، از اینکه خودم پنیک کرده بودم و باید یه بچه‌ای که تمام وجودش می‌لرزید رو آروم می‌کردم، من دیگه نمی‌کشم جدأ ...

اينكه مى پرسيد «خب اگه جنگ نه، پس چى؟» كثيف ترين نوعِ مغلطه ست. انگار اگر راه حلى روى ميز نباشد، ما مجازيم به سوختن و شخم خوردن خاكمون رضايت بديم! من بر سرِ تماميت ارضى و جان مردمم با هيچ كس معامله نمى كنم! مخالفت با بمب، استدلال نمى خواد، شرف مى خواد.

همه چیز تباه شده برای من، به گل‌ها آب میدم، غذا میپزم، گریه میکنم و هر روز منتظر پایانم.