ECD

Gerçeği onu hak etmeyen insanlarla paylaşmayın. Mark Twain

Bütün mümkünlerin kıyısındayım, bir gülüşünle şehirler kurulabilir, bir bakışınla savaşlar susabilir...

Kurulsa pazarın hiçe gidersin. Zâtını âlemde cehver mi sandın.

Geçenlerde telefonuma bir baktım bir resim karşıma çıktı ve dün gibiydi adeta. Üzerinden 2 yıl geçmiş.Sonrasında baktım hayatımda hiç bir şey aynı kalmamış. Düşüncelerim hayallerim,dertlerim bile değişmiş.Bitmez dediğim dertler bile; aslında hayatın en değişmeyen gerçeği her şeyin değişiyor olması.

Üslup insanın kimliğidir. İnsanların size karşı kullanmış olduğu kelimeler ve sergilemiş olduğu tavırlar sizin değil onların kalitesini belirler. Lafta ölçü bilmeyen edepsizlikte sınır tanımaz der, Sadî-i Şîrâzî.

Kötülüğe dayanabileceğin kadar iyilik yap; çünkü iyilik de ölçüsüz bırakıldığında sömürünün sessiz kapısını aralayabilir. İnsan bazen merhametinden, bazen fedakârlığından yaralanır. İyilik, kendini tüketmek değil; karanlığa dönüşmeden ışığı koruyabilmektir.

Yol, o çok istediğim yere çıkana kadar koşacağım.

Yaşam, zıtlıkların dansından ibarettir.

Bazı şeyler halen mümkün lakin mühim değil.

İnsanları söyledikleri güzel sözlerle tanıyor, yaptıklarını da net hareketlerle hatırlıyoruz. Söylemler zihnin süsü , eylemler ise ruhun aynası ve camı.Gün sonunda kimse ne konuştuğuna bakmıyor, geride bıraktığın ize bakıyor.

Bugün böyle oldu…

İnsanlar kolay olanı değil, anlamlı olanı seçmeli.

Sakin,telaşsız,doğa,İlkbahar, aslında hayatın küçük bir armağanı görmek isteyene.

Doug Stanhope Diyor ki ;Ne sorunların olursa olsun, unutma ki bütün bunların sonunda öleceksin. Hadi dışarı çıkalım, kendimizi hırpalayalım ve her şeyi ciddiye alan bazı aptallara gülelim,sanki bu hayatta kazanmanın bir yolu varmış gibi.”

İçimde iki ayrı insan yaşıyordu sanki; biri hiçbir şeye yetişme telaşı olmayan bir aylak, diğeri ise durmadan düşünen, üreten ve harekete geçmek isteyen aşırı enerjik biri. Hayat bazen bu ikisinin arasında gidip gelmekten ibaret oluyor.

Hayatı her şeyiyle çözmüş birine denk gelmeyi diliyorum. Yeterince bıkmış, yeterince görmüş, yeterince anlamış ve sonunda hayatın aslında bomboş olduğunu bilen birine… Ama bütün bu boşluğa rağmen mücadeleyi sürekli sürdüren birine..

Tepkisizlik, öncesinde çok çabalamış kişinin son raddesidir..

kronik bir anlamsızlık var herkeste..

Neye ihtiyacım olduğunu biliyorum: Huzur, dinginlik ve aidiyet. Güneşli bir havada, yemyeşil ağaçların arasında, hiçbir yere yetişme kaygısı taşımadan ve güvende olduğumu bilerek yürüyormuşum gibi.

Dengi olmayan birini hayatına alıp huzurlu olanı görmedim. Bir taraf, ulaşamadığı seviyenin hıncını çıkarır; diğer taraf ise sürekli anlaşılmamaya mahkum kalır. Denklik, statü ya da parayla değil, vizyon, karakter ve dünya görüşüyle ölçülür.