ทีมรอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ

แก้ตัวก็ยิ่ง ขยายผลว่า ทวิตแรก พิมพ์แค่เอาซะใจ และพอทวิต2แก้ตัวก็ไม่เข้ากับบริบทและเชื่อมโยง ว่า การที่คนอื่นเลือกผู้นำโง่ๆ(ในความเชื่อของตัวเอง) แย่ยิ่งกว่าสัตว์เพราะมันยังเลือกผู้นำฉลาดเป็นจ่าฝูง คนเล่นดัมมี่แล้วเก็บไพ่ Q♠️2♣️ไว้ในมือแล้วกะจะน็อคมือแต่ทิ้งไพ่ให้คนอื่นน็อคมืดแทน

พูดเลยว่าถ้าค่ายบอคเปนคนสร้าง ฉากนี้จะจบอีกแบบ 545555555

ไม่คิดว่าจะมีคนยอมเป็นหนี้บัตรเครดิตเพื่อไปเที่ยวต่างประเทศอะ เห้ย คือมันมีอยู่จริงๆว่ะ ส่วนตัวรู้สึกว่าการไปเที่ยวตปทต้องมีเงินเหลือๆอะ เพราะมันคือไลฟ์สไตล์ที่ฟุ่มเฟือย ไม่ได้จำเป็น เก็บเงินแล้วค่อยไปก็ได้ ไม่ต้องใช้เงินอนาคต

คงเคยได้ยินหลักการที่ว่า “กฎหมายลิขสิทธิ์ไม่คุ้มครองแนวคิดหรือไอเดีย” ดังนั้น “พล็อตเรื่อง” จึงไม่ได้รับความคุ้มครอง . ซึ่งตามหลักการแล้วมันก็ถูก แต่มันก็ไม่ง่ายดายขนาดนั้น เพราะจริงๆ แล้วกฎหมายลิขสิทธิ์นั้นไม่คุ้มครอง “ไอเดีย” ที่อยู่ในสภาพของแนวคิด (Idea) ก็จริง หากก็คุ้มครอง “ไอเดียที่ได้แสดงออกมาแล้ว” Expression of idea) . ดังนั้น “พล็อตเรื่อง” ที่จะไม่ได้รับความคุ้มครองจริงๆ จะเป็นลักษณะที่ถ้าผมไปเล่าให้ใครฟังลอยๆ ว่าผมจะนำเอาเรื่องสั้นเรื่อง “หญิงเสา” ที่เคยได้รับรางวัลเรื่องสั้นมติชนมาขยายความเป็นนิยาย มีเนื้อเรื่องประมาณนี้ๆ แล้วใครได้ยินเข้าแล้วเอาไปเขียนเป็นนิยายที่มีพล็อตหลักเป็นเรื่อง “ผู้หญิงที่ออกมาจากเสา” เช่นนี้ ผมก็ไปเรียกร้องอะไรจากเขาไม่ได้ แม้ว่าผมจะเคยเขียนเรื่องสั้นเรื่องนี้จริงๆ ก็ตาม . เพราะเรื่องที่ “ผู้หญิงออกมาจากเสา” มันเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็คิดได้ เหมือนเรื่องผีนางตานีที่ออกมาจากเสาตกน้ำมัน ในทางวิชาการเรียกว่าเป็น “ฉากพึงมี” (Scènes à faire) ตามปกติของเรื่องผีแนวนี้ ซึ่งผมไม่มีสิทธิหวงกัน . แต่ถ้าผมนำแนวคิดดังกล่าวมาเขียนเป็นนิยายขนาดยาวเรื่องของนักข่าวหนุ่มไฟแรงที่ย้ายไปอยู่ในแมนชั่นที่ห้องนั้นมีเสาคอนกรีตต้นใหญ่ มีคราบเปื้อนดูคล้ายร่างผู้หญิงขดตัวอยู่ แล้วเช้าวันรุ่งขึ้นก็มีผู้หญิงสาวมานอนร่วมเตียงด้วยได้ยังไงไม่รู้ แถมเธอคนนั้นก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครและเข้ามาในห้องของเขาได้อย่างไร หนำซ้ำเธอมีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับเพื่อนนักศึกษาหญิงคนหนึ่งของเขา ที่มีข่าวว่าบังคับสูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน ทำให้นักข่าวหนุ่มและหญิงสาวปริศนาที่ออกมาจากเสาในห้องต้องช่วยกันค้นหาความจริงอันคาดไม่ถึง . ถ้าพล็อตดังกล่าวได้รับการเขียนเป็นนิยายจนจบสมบูรณ์และเผยแพร่แล้ว หากใครนำไปเขียนเรื่องราวที่เหมือนหรือคล้ายพล็อตนี้ในสาระสำคัญ ก็จะถือว่าเป็นการดัดแปลงเนื้อหาบางส่วนอันถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ได้เช่นกัน เพราะรายละเอียดอื่นๆ ที่บรรยายไว้นี้ไม่ใช่เป็นเพียงพล็อต หรือไอเดียแนวคิดแล้ว แต่เป็นการแสดงขยายพล็อตในลักษณะของ (Expression of Idea) . กรณีการ “ลอก” สาระสำคัญของเนื้อหางานต้นฉบับ เคยมีคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์สหรัฐวางหลักไว้ในคดี Twentieth Century-fox v. Mca, Inc. ปี 1983 ซึ่งเรื่องนี้ ทเวนตี้เซนจูรีฟอกซ์ ผู้สร้างภาพยนตร์เรื่อง Star Wars (ภาคแรก หรือ Episode IV A new hope) ได้ฟ้อง MCA ผู้สร้างซีรีส์ Battlestar Galactica ว่าดัดแปลงลอกเลียนงานต้นฉบับของตน โดยจำเลยให้การต่อสู้ว่า ฉากที่อ้างว่าเหมือนหรือคล้ายนั้นถือเป็น “ฉากพึงมี” (Scènes à faire) . ตามปกติของหนังแนวไซไฟอวกาศที่ต้องมียานรบ มีปืนเลเซอร์ มีเอเลี่ยนทั้งสิ้น ซึ่งคดีนี้ศาลชั้นต้นยกฟ้อง โดยชี้ข้อเท็จจริงเบื้องต้นว่าไม่ปรากฏว่าจำเลยละเมิดต่อโจทก์ แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกย้อนให้พิจารณาต่อโดยชี้ว่าโจทก์สามารถระบุความคล้ายคลึงเฉพาะเจาะจงได้ถึง 34 จุด เช่น ตัวละครเอกคือ ฮานส์ โซโล กับสตาร์บั๊กของจำเลยที่มีความกะล่อนคล้ายกัน ฉากบาร์เอเลี่ยนที่มีดนตรีบรรเลงแปลกๆ ให้บรรยากาศที่คล้ายกัน รวมถึงดีไซน์ของหุ่นยนต์และความสัมพันธ์ของตัวละคร ศาลอุทธรณ์จึงมองว่าเมื่อนำองค์ประกอบทั้งหมดมารวมกัน มันทำให้เกิดความรู้สึกและแนวคิดโดยรวมที่เหมือนกันจนเกินกว่าจะถือเป็นไอเดียทั่วไปและอาจถือเป็นการลอกเลียนได้แล้ว . อ่านทั้งหมดในคอมเมนต์ . #มติชนออนไลน์ #กล้าสมุทวณิช #คนตกสีที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง #คอลัมนิสต์มติชน #หงสาวดี #แบนหงสาวดี #อโยธยาเอยาวดี