lizaa

บททึ่ 2 : ไอติมแท่ง 90 นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับลืมกระพริบตา เสียงเครื่องครัวในห้องค่อยๆ สงบลง กลายเป็นความเงียบที่บีบหัวใจยิ่งกว่าตอนเริ่มคลาส Chef Kin เดินอย่างนิ่งขรึม ดวงตาคมกริบสแกนจานทีละจาน ไม่มีคำพูด ไม่มีสีหน้า แค่เพียงการ “ไม่หยิบช้อน” ก็พอจะรู้แล้วว่า… จานนั้น ตกรอบ “เชฟคะ… หนูขอร้อง ลองชิมก่อนได้ไหมคะ ถึงหน้าตาจะไม่เด่น แต่รสชาติมัน—” Chef Kin หยุดก้าว เขามองเธอนิ่งก่อนจะถาม “สิ่งสำคัญที่สุดของอาหารคืออะไร?” “ร… รสชาติค่ะ!” “ก็เป็นส่วนที่สำคัญ… แต่จริงๆ แล้วมันคือ ‘ความสะอาด’” (เขาใช้นิ้วหยิบเส้นผมเส้นหนึ่งออกมาจากจาน) “คงไม่มีใครอยากกินเส้นผมสวยๆ ของคุณใช่ไหม… คุณ Alice?” เสียงน้ำตาร่วงกระทบพื้นก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งออกจากห้อง ‘โอ๊ย… กดดันกว่านี้มีอีกไหมวะ’ ผมคิดขณะยืนนิ่งเหงื่อตก การประเมินดำเนินต่อไปแบบไร้ความปราณี แต่ทันใดนั้น… “ผ่าน” เสียงของเชฟดังขึ้น ทุกคนหันขวับ ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะผ่านจานนั้น โดยแทบไม่ชิมเลยด้วยซ้ำ ชายผู้ได้รับคำว่า “ผ่าน” ยืนในมุมห้อง สูง ขาว ไหล่กว้าง รอยยิ้ม ลาบูบู้ และตอนที่เขาหันหน้ามา… ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใคร… “Sebastian…” ผมพึมพำในใจอย่างเหนื่อยใจ เขายิ้มกวนๆ พร้อมยกนิ้วจุ๊ปากเหมือนจะบอกว่า “อย่าแฉสิคุณหนู” ‘นี่พ่อส่งคนมาคุมเราจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย…’ ⸻ “คุณชุน! จานของคุณอยู่ไหน?” ห๊ะ… เวรแล้ว ลืมไปเลยว่าต้องส่งจาน ผมสะดุ้งเล็กน้อย รีบเดินไปยกถังไอติมหลอดขึ้นมา วางไว้บนโต๊ะอย่างมั่นใจแม้ในใจจะเสียงดังว่า “หรือกูจะตกรอบ” เสียงห้องครัวแตกตื่นทันที “ไอติมหลอด!?” “ไอ้หมอนี่มันบ้าไปรึเปล่า?” “อยากเห็นหน้าเชฟตอนชิมจริงๆ เลยอะ” Chef Kin เดินมา หยุดอยู่หน้าถัง ดึงไอติมหลอดไม้หนึ่งขึ้นมาช้าๆ จ้องอยู่นานราวกับวิเคราะห์ทุกมิลลิเมตรของมัน ขออย่าโยนทิ้งเถอะ ขออย่าโยนทิ้ง… แต่แล้ว… ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย “ผ่าน” เสียงห้องแตกกระจายทันที “อะไรนะ!?” “โกงรึเปล่าวะ!” “Chef เป็นบ้าไปแล้วเหรอวะ!!” Chef Kin ไม่พูดอะไร เขายกถังไอติมวางไว้หน้าห้องอย่างดัง ปึ้ง “ลองชิมดู” ทุกคนแห่เข้ามาหยิบไอติมไปคนละไม้ เสียงแตกตื่นเปลี่ยนเป็นเสียงครางเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อ “อร่อยยย!” “มันระเบิดในปากเลยอะ!!” “นี่มันไอติมหลอดเหรอ!? ไม่ใช่แล้วมั้ย!?” “รสชาติมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตอนเคี้ยว!” “นี่มัน SSS Class ไอติมหลอด!” ⸻ Chef Kin ยืนมองทุกคน แล้วพูดขึ้นเรียบๆ “สิ่งที่ทุกคนเห็น… มันคือ hidden crackling candy ห่อด้วยเจลลี่จากผลไม้สโมเต ด้านในคือซอสสโมเตที่ฉีดไว้ ผลไม้แช่แข็งถูกคว้านจนกลวงก่อนจะอัดรสชาติไว้ภายใน มันดูเรียบง่าย… แต่ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้สมดุลขนาดนี้” เขาหันมามองผมตรงๆ “แล้วในน้ำที่เคลือบไว้… มีกลิ่นอะไร?” ผมยิ้ม “…ความรักครับ ❤️” Chef Kin เลิกคิ้วนิด “แล้วทำไมคุณใช้ เปลือกมะกรูด แทนมะนาวล่ะ? คุณรู้ใช่ไหมว่ามันอาจทำให้ไอติมขมได้?” ผมยกไหล่นิดๆ ยิ้มแบบไม่ตั้งใจ “ก็เพราะผม… เชื่อใจ Chef ไงครับ ☺️” “หมายความว่ายังไง?” “วัตถุดิบทั้งหมดในห้อง… เป็นของ Chef ผมก็แค่เชื่อไง ว่าอะไรที่ Chef เลือกไว้ มันจะดีแน่นอน ผมแค่เอาเปลือกไปเชื่อมน้ำผึ้งป่า ก่อนอบให้กลิ่นขมหายไป แล้วค่อยใส่ลงในไอติม …เพราะงั้น มันจะไม่ขมแน่ครับ” Chef Kin สบตาผมนิ่ง ใจผมเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงคนในห้องแล้ว “คุณเสี่ยงมาก… ที่เอารสชาติหลากหลายขนาดนี้มารวมกัน” “ก็ผมอยากเป็นทุกรสชาติ… ที่ Chef ต้องการไงครับ Chef จะได้ไม่เบื่อกับรสชาติเดิมๆ 😊” ริมฝีปากเชฟโค้งขึ้นอย่างช้าๆ “ถ้าผมรับคุณเข้ามาเรียน… ผมว่าผมน่าจะปวดหัวแน่นอน”😌 ผมหัวเราะในใจ ‘แล้วถ้าผมบอกว่าอยากทำให้เชฟปวดใจแทนล่ะ’ “…?” Chef Kin ก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด เสียงในห้องเงียบกริบ ทุกคนจับจ้อง “แต่ผมก็อยากลอง… รสชาติใหม่ๆ เหมือนกัน 😈” ผมยกมุมปากขึ้นอย่างอดไม่ได้ ‘บอกเลย Chef… ผมไม่ใช่แค่ไอติมหลอดธรรมดาแน่นอน