مُداْم

سال گذشته به اندازه چندین بهم درس زندگی داد . کار و محیط و دانشگاه و آدم های جدید و تصادف و ... بابت همشونم پشیمونم

سال جدید رو با اینکه میدونم خیلی سخت تره ولی برام دوست داشتنی تره

یه سال از اون حادثه میگذره و چقدر خوشحالم که هنوز کمرم درد میکنه :)

دلتنگی ام موضوع پیچیده ایه‌.

کنترل رو از الان دیگه میدم دست ذهنم .

حقیقتا دلم نمیخواد دیگه هیچ وقت اذیت شه پس تو دریای این زندگی رهاش میکنم

نیازمند یه روتین جدید برای این زندگی سگی ام

بعضی وقتا دلم به حال خودم و کمرم و این مغزم میسوزه...

واقعا چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟!