muserref

Mahram, benim kızım, hayat ışığım, güneşim aramızdan beceriksiz, umursamaz, ahlaksız yetkililer/ hayvansever geçinen aşağılıklar yüzünden ayrıldıgında 15 aylıktı kardeşi. Bugün 5 yaşında.Ablasını yitirdikten sonra zaten sütüm kesilmişti yemek yemeği bıraktı, bağırsak sorunları yaşadı, agresifleşti, konuşmaya başlamıştı sustu zaten az olan uykusu iyice bozuldu, hep ablasını aradı oda oda her gün her gün.. Çeşitli buralara sığmayacak kadar travma yaşadı çünkü annesi bir sabah aniden evden gitmişti ve eve onlarca yabancı insan dolmuştu ve hayatımız bir gün önceki gibi değildi. Sonra konuşmaya başladı. Gece yarısı ablama gidelim diye çığlık çığlığa ağlıyordu. Onlar etkilenmesin diye her şeyi yaptık ama ölüm girmişti evimize konuşmasan da ölümün o keskin buz gibi soğukluğu vardı üstümüzde. Cennet çok güzel orada çocuklara hiçbir şey zarar vermiyor ben cennete gitmek gitmek istiyorum çünkü ablam orada diyordu ben onu çok özledim ablamı istiyorum bazen gece uykudan uyanınca bazen dalarken bazen oyun oynarken durup dururken. Defalarca aklımı yitirecek gibi oldum ama ağlayamazdım, bağıramazdım, çıldıramazdım, aklımı kaçırmam da kendimi öldürmem de yasaktı öyle ya dalımda iki masum evlat daha var kökümü nasıl sökecektim? Anne olmuştum bir evladımı toprağa sakladım diye öbürlerini de üzerine toprak atmadan mı gömseydim? İçim yataktan kalkmak da istemiyordu konuşmak da uyumak da uyumamak da yemek yapmak da eyleme dair ne varsa yapmak istemiyordum ama yapmak zorundaydım. Çünkü hala anneydim eştim evlattım ablaydım.. Beni kendiyle birlikte götürdü Mahra Melinim.Hala ben varım gibi ama o varken ki gibi değil diğerlerinin payına da düşen bu oldu. Sadece evladımı benden almadılar diğer çocuklarımın annemin kardeşlerimin eşimin de hayatının içinden geçtiler. O günler yeterince haykıramadım şimdi içimden geldiğince kulaklarınızı sağır edercesine diyorum ki Allah belanızı versin sürüm sürüm sürünün de ölmeyin o kendinize kurduğunuz hayatlar başınızda paralansın boğazınızda kalsın zehir zıkkım olsun hayatlarınız ölmek için ben nasıl günde beş vakit secdeye vardıysam siz de ölmek için yalvarın ama ölmeyin ölemeyin..

Mahram, benim kızım, hayat ışığım, güneşim aramızdan beceriksiz, umursamaz, ahlaksız yetkililer/ hayvansever geçinen aşağılıklar yüzünden ayrıldıgında 15 aylıktı kardeşi. Bugün 5 yaşında.Ablasını yitirdikten sonra zaten sütüm kesilmişti yemek yemeği bıraktı, bağırsak sorunları yaşadı, agresifleşti, konuşmaya başlamıştı sustu zaten az olan uykusu iyice bozuldu, hep ablasını aradı oda oda her gün her gün.. Çeşitli buralara sığmayacak kadar travma yaşadı çünkü annesi bir sabah aniden evden gitmişti ve eve onlarca yabancı insan dolmuştu ve hayatımız bir gün önceki gibi değildi. Sonra konuşmaya başladı. Gece yarısı ablama gidelim diye çığlık çığlığa ağlıyordu. Onlar etkilenmesin diye her şeyi yaptık ama ölüm girmişti evimize konuşmasan da ölümün o keskin buz gibi soğukluğu vardı üstümüzde. Cennet çok güzel orada çocuklara hiçbir şey zarar vermiyor ben cennete gitmek gitmek istiyorum çünkü ablam orada diyordu ben onu çok özledim ablamı istiyorum bazen gece uykudan uyanınca bazen dalarken bazen oyun oynarken durup dururken. Defalarca aklımı yitirecek gibi oldum ama ağlayamazdım, bağıramazdım, çıldıramazdım, aklımı kaçırmam da kendimi öldürmem de yasaktı öyle ya dalımda iki masum evlat daha var kökümü nasıl sökecektim? Anne olmuştum bir evladımı toprağa sakladım diye öbürlerini de üzerine toprak atmadan mı gömseydim? İçim yataktan kalkmak da istemiyordu konuşmak da uyumak da uyumamak da yemek yapmak da eyleme dair ne varsa yapmak istemiyordum ama yapmak zorundaydım. Çünkü hala anneydim eştim evlattım ablaydım.. Beni kendiyle birlikte götürdü Mahra Melinim.Hala ben varım gibi ama o varken ki gibi değil diğerlerinin payına da düşen bu oldu. Sadece evladımı benden almadılar diğer çocuklarımın annemin kardeşlerimin eşimin de hayatının içinden geçtiler. O günler yeterince haykıramadım şimdi içimden geldiğince kulaklarınızı sağır edercesine diyorum ki Allah belanızı versin sürüm sürüm sürünün de ölmeyin o kendinize kurduğunuz hayatlar başınızda paralansın boğazınızda kalsın zehir zıkkım olsun hayatlarınız ölmek için ben nasıl günde beş vakit secdeye vardıysam siz de ölmek için yalvarın ama ölmeyin ölemeyin..

Mahram, benim kızım, hayat ışığım, güneşim aramızdan beceriksiz, umursamaz, ahlaksız yetkililer/ hayvansever geçinen aşağılıklar yüzünden ayrıldıgında 15 aylıktı kardeşi. Bugün 5 yaşında.Ablasını yitirdikten sonra zaten sütüm kesilmişti yemek yemeği bıraktı, bağırsak sorunları yaşadı, agresifleşti, konuşmaya başlamıştı sustu zaten az olan uykusu iyice bozuldu, hep ablasını aradı oda oda her gün her gün.. Çeşitli buralara sığmayacak kadar travma yaşadı çünkü annesi bir sabah aniden evden gitmişti ve eve onlarca yabancı insan dolmuştu ve hayatımız bir gün önceki gibi değildi. Sonra konuşmaya başladı. Gece yarısı ablama gidelim diye çığlık çığlığa ağlıyordu. Onlar etkilenmesin diye her şeyi yaptık ama ölüm girmişti evimize konuşmasan da ölümün o keskin buz gibi soğukluğu vardı üstümüzde. Cennet çok güzel orada çocuklara hiçbir şey zarar vermiyor ben cennete gitmek gitmek istiyorum çünkü ablam orada diyordu ben onu çok özledim ablamı istiyorum bazen gece uykudan uyanınca bazen dalarken bazen oyun oynarken durup dururken. Defalarca aklımı yitirecek gibi oldum ama ağlayamazdım, bağıramazdım, çıldıramazdım, aklımı kaçırmam da kendimi öldürmem de yasaktı öyle ya dalımda iki masum evlat daha var kökümü nasıl sökecektim? Anne olmuştum bir evladımı toprağa sakladım diye öbürlerini de üzerine toprak atmadan mı gömseydim? İçim yataktan kalkmak da istemiyordu konuşmak da uyumak da uyumamak da yemek yapmak da eyleme dair ne varsa yapmak istemiyordum ama yapmak zorundaydım. Çünkü hala anneydim eştim evlattım ablaydım.. Beni kendiyle birlikte götürdü Mahra Melinim.Hala ben varım gibi ama o varken ki gibi değil diğerlerinin payına da düşen bu oldu. Sadece evladımı benden almadılar diğer çocuklarımın annemin kardeşlerimin eşimin de hayatının içinden geçtiler. O günler yeterince haykıramadım şimdi içimden geldiğince kulaklarınızı sağır edercesine diyorum ki Allah belanızı versin sürüm sürüm sürünün de ölmeyin o kendinize kurduğunuz hayatlar başınızda paralansın boğazınızda kalsın zehir zıkkım olsun hayatlarınız ölmek için ben nasıl günde beş vakit secdeye vardıysam siz de ölmek için yalvarın ama ölmeyin ölemeyin..

Mahram, benim kızım, hayat ışığım, güneşim aramızdan beceriksiz, umursamaz, ahlaksız yetkililer/ hayvansever geçinen aşağılıklar yüzünden ayrıldıgında 15 aylıktı kardeşi. Bugün 5 yaşında.Ablasını yitirdikten sonra zaten sütüm kesilmişti yemek yemeği bıraktı, bağırsak sorunları yaşadı, agresifleşti, konuşmaya başlamıştı sustu zaten az olan uykusu iyice bozuldu, hep ablasını aradı oda oda her gün her gün.. Çeşitli buralara sığmayacak kadar travma yaşadı çünkü annesi bir sabah aniden evden gitmişti ve eve onlarca yabancı insan dolmuştu ve hayatımız bir gün önceki gibi değildi. Sonra konuşmaya başladı. Gece yarısı ablama gidelim diye çığlık çığlığa ağlıyordu. Onlar etkilenmesin diye her şeyi yaptık ama ölüm girmişti evimize konuşmasan da ölümün o keskin buz gibi soğukluğu vardı üstümüzde. Cennet çok güzel orada çocuklara hiçbir şey zarar vermiyor ben cennete gitmek gitmek istiyorum çünkü ablam orada diyordu ben onu çok özledim ablamı istiyorum bazen gece uykudan uyanınca bazen dalarken bazen oyun oynarken durup dururken. Defalarca aklımı yitirecek gibi oldum ama ağlayamazdım, bağıramazdım, çıldıramazdım, aklımı kaçırmam da kendimi öldürmem de yasaktı öyle ya dalımda iki masum evlat daha var kökümü nasıl sökecektim? Anne olmuştum bir evladımı toprağa sakladım diye öbürlerini de üzerine toprak atmadan mı gömseydim? İçim yataktan kalkmak da istemiyordu konuşmak da uyumak da uyumamak da yemek yapmak da eyleme dair ne varsa yapmak istemiyordum ama yapmak zorundaydım. Çünkü hala anneydim eştim evlattım ablaydım.. Beni kendiyle birlikte götürdü Mahra Melinim.Hala ben varım gibi ama o varken ki gibi değil diğerlerinin payına da düşen bu oldu. Sadece evladımı benden almadılar diğer çocuklarımın annemin kardeşlerimin eşimin de hayatının içinden geçtiler. O günler yeterince haykıramadım şimdi içimden geldiğince kulaklarınızı sağır edercesine diyorum ki Allah belanızı versin sürüm sürüm sürünün de ölmeyin o kendinize kurduğunuz hayatlar başınızda paralansın boğazınızda kalsın zehir zıkkım olsun hayatlarınız ölmek için ben nasıl günde beş vakit secdeye vardıysam siz de ölmek için yalvarın ama ölmeyin ölemeyin..