อยากเป็นปีศาจจิ้งจอกของหมอหลี่

พี่อี้ทำไมน่ารักขนาดนี้ รอยยิ้มทุกเช้าเกิดขึ้นได้เพราะพี่จริงๆ

เฉิงอี้=พลังบวก

成毅お誕生日まであと9日🎉 蓮花楼衣装合わせなのかな〜 成毅が可愛い💓で、す、が、 何が凄いって分かります？ 見た事ない衣装が出て来ますよ🤗 何着も作って合わないものは 消えていく… ありがとう #成毅🙏 工作人の皆様にも感謝です✨ #莲花楼 #蓮花楼

ฮีน่ารักที่สุดในโลกของนี่แล้ว

Wow #ChengYi

🎩 🐱

ชีวิตติ่งคอมพรีทมาก 💚 เซตภาพนี้ดีทุกช็อต ฟีลละมุนแต่ดูแพง แล้วเข้ากับ #Chengyi มากจริง ๆ ✨ #เฉิงอี้ #成毅 #เมนฉันเป็นคนน่ารัก #ศิลปินคนโปรด

ทำไมมีความรู้สึก ว่าการมาติ่งเฉิงอี้ มีความรู้เหมือนเป็นติ่งพี่บี้เดอะสตาร์อยู่นิดๆ นะ

#成毅 #ChengYi #チェン・イー 感谢你今天辛苦工作。　 请好好休息。晚安🌙💤

ตอนดูคลิปนี้ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าวันหนึ่งเฉิงอี้ผันตัวไปทำงานเบื้องหลัง เขาน่าจะกลายเป็นผู้กำกับฝีมือเยี่ยมของวงการได้แน่นอน เพราะแม้ในฐานะนักแสดง เขาก็ยังมีส่วนช่วยเติมเต็มงานอยู่เสมอ ทั้งการเสนอไอเดีย ช่วยอธิบายรายละเอียดเล็ก ๆ ของซีนให้ผู้กำกับ รวมถึงช่วยแนะนำนักแสดงเด็กอย่างใจเย็น จนผลงานที่ออกมาดูนุ่มนวลและสมบูรณ์มากขึ้น ทุกผลงานของเขาสัมผัสได้ถึงความตั้งใจและการทำการบ้านมาอย่างหนัก โดยเฉพาะการตีความอารมณ์ที่ซับซ้อน เขาถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก รู้ว่าควรใช้น้ำเสียง สีหน้า หรือแม้แต่น้ำตาในจังหวะไหน ทุกอย่างดูพอดีและเป็นธรรมชาติ จนคนดูอย่างเรารับรู้ได้ถึงความใส่ใจและความทุ่มเทที่เขามีต่อผลงานจริง ๆ

บทนำ ทุกย่างก้าวบนผืนแผ่นดินบ้านเกิด ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเฉิงอี้ ล้วนถูกเปิดออก ต้นฤดูใบไม้ผลิ ณ เซียงซี ฝนโปรยต่อเนื่องอยู่หลายวัน ราวกับทั้งหุบเขาเต๋อหางได้ถูกชำระล้างอีกครั้ง ขุนเขาเขียวชอุ่ม สายน้ำใสเย็น หญ้าไม้เปล่งประกายสดใหม่ ทุกมุมล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการเริ่มต้น แม้ตอนนี้จะยังไม่ใช่ฤดูกาลท่องเที่ยวคึกคักของเซียงซี แต่ตั้งแต่เมืองโบราณเฟิ่งหวงไปจนถึงบริเวณรอบเมืองจี๋โส่ว ก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ เสียงสำเนียงแตกต่างหลอมรวมกันตามสนามบิน สถานีรถไฟความเร็วสูง และจุดพักรถ ก่อนจะมุ่งหน้าไปรวมตัวกันที่หุบเขาเต๋อหาง ผู้คนต่างต่อแถวขึ้นไปยังเทียนเวิ่นไถ ซึ่งเป็นลานจุดชมวิวสูงที่สุดภายในหุบเขาเซียงซี แท่นหินแห่งนี้ยื่นเด่นออกมาจากหน้าผาระหว่างขุนเขา โอบล้อมด้วยเหวสูงทั้งสี่ด้าน เมื่อม่านหมอกเคลื่อนผ่าน ก็ให้ความรู้สึกราวกับกำลังเชื่อมต่อกับท้องฟ้า กว่าสองพันปีก่อน ณ สถานที่แห่งนี้เอง ชวีหยวนเคยตั้งคำถามต่อฟ้าดินผ่านบทกวีอันเลื่องชื่อ “เทียนเวิ่น” ที่ยังคงถูกกล่าวขานมาจนถึงทุกวันนี้ ระหว่างทางบนผืนดินแห่งเซียงซี ประสาทสัมผัสทุกด้านของเฉิงอี้ค่อย ๆ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เสียงไผ่ไหว เสียงนกร้อง เสียงแมลงในยามเช้า กลิ่นดินชื้นปะปนกับกลิ่นหญ้าสด น้ำค้างยามรุ่งอรุณ บะหมี่ร้อนหนึ่งชามในตอนเช้า ควันไฟที่ลอยออกมาจากครัว และความชื้นในอากาศที่ไม่เคยจางหาย ในความหมายหนึ่งบ้านเกิด อาจคือผลรวมของความรู้สึกเล็ก ๆ เหล่านี้เอง ความทรงจำอันละเอียดอ่อนและเป็นส่วนตัวที่ยากจะอธิบายให้คนภายนอกเข้าใจ เมื่อถักทอรวมกัน จึงกลายเป็นเซียงซีอันบริสุทธิ์ในหัวใจของเฉิงอี้ตลอดมา เฉิงอี้เติบโตขึ้นที่เมืองหวยฮว่า ทางตะวันตกของมณฑลหูหนาน ซึ่งอยู่ห่างจากเซียงซีเพียงหนึ่งถึงสองชั่วโมงโดยรถยนต์ ทั้งสองพื้นที่ไม่เพียงเป็นเพื่อนบ้านทางภูมิศาสตร์ หากในทางประวัติศาสตร์ยังมีรากเหง้าร่วมกัน ใช้สายน้ำเดียวกัน แบ่งปันวัฒนธรรม ประเพณี และรสชาติอาหารเดียวกันหากมองผ่านมิติของภูมิศาสตร์วัฒนธรรม ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ภายใต้คำว่า “ต้าเซียงซี” หรือ “มหาเซียงซี”ทุกย่างก้าวบนผืนดินแห่งบ้านเกิด ทำให้ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเฉิงอี้ค่อย ๆ เปิดออก “พอตื่นเช้าขึ้นมา เสียงนกร้องก็ดังอยู่ข้างหูแค่เปิดม่าน ก็เห็นละอองหมอกกลางหุบเขา น้ำค้างยามเช้าปะปนกับกลิ่นดินและหญ้าสด กลายเป็นความหอมพิเศษบางอย่าง รวมถึงกลิ่นควันไฟที่ลอยออกมาจากปล่องควัน เพียงชั่วขณะก็รู้ทันทีว่านี่คือ ‘กลิ่นของบ้านเกิด’...” แม้จะกลับมายังเซียงซีในช่วงเวลาสั้น ๆ แต่เฉิงอี้กลับไม่รู้สึกแปลกแยกแม้แต่น้อย ทุกสิ่งตรงหน้า ทั้งภูเขา สายน้ำ ต้นไม้ รวมถึงความชื้นในอากาศที่อบอวลอยู่เสมอ ล้วนเป็นความคุ้นเคยจากวันวานของเขาโดยไม่ต้องมีใครนำทาง เขาเดินตรงจากทางเข้าจุดชมวิวมายังเทียนเวิ่นไถอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเคยมาที่นี่มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เส้นทางสู่เทียนเวิ่นไถเป็นบันไดหินแคบ ๆ ที่ทอดตัวไปตามไหล่เขา ผ่านการเหยียบย่ำของผู้คนมานับไม่ถ้วน จนผิวหินเรียบลื่นเป็นเงา ตรงมุมบันไดยังมีตะไคร่น้ำชื้นเกาะอยู่ บางจังหวะ มีดอกไม้ป่าบนภูเขาโผล่พ้นพุ่มไม้สูงครึ่งตัวคน ท่ามกลางโลกสีเขียวหม่นและเทาอมฟ้า มันกลับแดงสดสะดุดตาราวเปลวไฟ ปลายทางของบันไดคือเทียนเวิ่นไถ เฉิงอี้ก้าวขึ้นไปอย่างมั่นใจ ก่อนหยุดยืนกลางแท่นหิน สายตาค่อย ๆ กวาดผ่านหมู่ขุนเขา บางครั้งก็ขยับท่าทางตามจังหวะการถ่ายภาพ หมุนตัว ก้าวเดิน กางแขนออกเป็นเส้นตรง มีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง เขากระโดดขึ้นจากพื้นอย่างเบิกบาน ราวกับเด็กคนหนึ่งที่กำลังโผทะยานกลางอากาศ ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ เทือกเขามหึมาซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ หน้าผาคมกริบราวถูกสลักด้วยคมมีด และเบื้องล่างคือหุบเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง บางคนกลัวความสูงจนขาอ่อน และพูดว่า “ขึ้นไปไม่ไหวแล้ว” ความจริงเฉิงอี้เองก็กลัวความสูงอยู่บ้าง ในสวนสนุก เขามักหลีกเลี่ยงเครื่องเล่นที่เกี่ยวกับความสูงเสมอ แต่ในเวลานี้ ขณะยืนอยู่บนก้อนหินมหึมาที่ลอยเด่นกลางอากาศทั้งสามด้าน มีหมอกเมฆเคลื่อนผ่านใต้ฝ่าเท้า เขากลับดูสงบนิ่ง ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านของตัวเอง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง “ผมเองก็แปลกนะ ตอนถ่ายละคร ไม่ว่าจะห้อยสลิงสูงแค่ไหนก็กล้าทำ แม้แต่ตีลังกากลางอากาศก็ยังทำได้ แต่พอเป็นเครื่องเล่นในสวนสนุก ผมกลับไม่กล้า” เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่ออย่างจริงจังปนผ่อนคลายว่า “บางทีอาจเป็นเพราะตัวละครนั้นกำลังบอกผมว่า เขาทำได้ เขาต้องทำมันให้สำเร็จ เพราะแบบนั้นผมเลยทำได้ แต่ในชีวิตจริง ผมรู้ว่าตัวเองทำไม่ได้ และก็ไม่จำเป็นต้องฝืนโน้มน้าวตัวเอง เพราะงั้นในชีวิตประจำวัน ผมจึงไม่ค่อยพยายามไปท้าทายมันครับ” #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

Desktop ver. ครั้บ 🧘‍♀️🪷 (แอบดับเบิ้ลพิบัวลงไปอิกเวอร์ด้วย5555555555)

นี่ยังไม่เหมาะสมกับซุนหงอคง2027อีกเหรอกุอวยเช้าเย็นขนาดนี้ละ อยากเป็นนายทุนว่ะจ้างมันอยู่คนเดียวเหมาแนวต่อสู้ให้เขาคนเดียว55555555555 พี่อี้บอกเห็นใจอายุกุด้วยค้าบบบ555555555

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฉิงอี้เดินทางไปมาหลายแห่ง แต่แทบไม่ค่อยเรียกได้ว่าเป็น การท่องเที่ยว ส่วนใหญ่แล้ว เมื่อไปถึงสถานที่หนึ่งก็เริ่มทำงานทันที พองานเสร็จก็รีบออกเดินทางต่อ แม้แต่การถ่ายนิตยสารครั้งนี้ก็เป็นแบบไปกลับรวดเร็ว เขาแทบไม่ได้พกสัมภาระอะไรติดตัวมาเลย เขาคิดกับตัวเองว่า ครั้งหน้าหากได้ไปสถานที่ใหม่ ๆ อาจลองเผื่อเวลาให้ตัวเองสักสองสามวัน เพื่อออกไปสำรวจอย่างจริงจังไม่ว่าจะเป็นเมืองหรือธรรมชาติ เขาไม่ได้มีความชอบเฉพาะเจาะจง สิ่งที่ให้ความสำคัญที่สุดระหว่างการเดินทางกลับเป็นเรื่องที่พักและอาหาร “กว่าจะได้ออกมาเที่ยวสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย ผมก็แค่อยากพักผ่อนให้เต็มที่ แล้วได้กินอาหารที่ตัวเองอยากกิน นอกนั้นไม่ได้มีความคาดหวังอะไรเป็นพิเศษ ไม่ได้คิดว่า ‘วันนี้จะต้องไปที่นั่นให้ได้’ หรือ ‘ต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้’ ” คล้ายเป็นปรัชญาชีวิตอย่างหนึ่ง เฉิงอี้เชื่อว่า “ถ้าลดความคาดหวังของตัวเองลงสักหน่อย คนเราจะมีความสุขได้ง่ายขึ้น” “โดยรวมแล้ว ในชีวิต ความสุขควรมีมากกว่าความทุกข์” นี่คือความจริงเกี่ยวกับชีวิตที่เฉิงอี้ยอมรับและเข้าใจในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แน่นอนว่า ชีวิตไม่ได้ใจดีกับเขาเพียงเพราะเลือกมองโลกในแง่ดี เขายังคงมีความกังวลเหมือนคนทั่วไป เขากลัวความมืด กลัวผี กลัวความล้มเหลว และกลัวการถูกเข้าใจผิด แต่ในใจเขารู้ดีว่า ต่อให้กลัวก็ไม่ได้ช่วยอะไร “คุณสามารถเรียนรู้ที่จะหาสวิตช์ของความกลัวให้เจอ แล้วค่อย ๆ ปิดมันลง” หลักการเดียวกันนี้ใช้ได้กับ “ความสุข” เช่นกัน เฉิงอี้เชื่อว่า ความสุขเป็นสิ่งที่เราต้องออกตามหาด้วยตัวเอง เมื่อคุณมองเห็นมัน รับรู้มัน แล้วยื่นมือออกไป กดมันเบา ๆ หน้าตาของชีวิตก็จะเปลี่ยนไปทันที ก่อนออกจากหมู่บ้านผีเสื้อ เฉิงอี้ พี่สาวชาวเหมียว และทีมงานทุกคน มารวมตัวกันหน้ากำแพงไม้สีดำเงาวับจากควันไฟ เพื่อถ่ายภาพหมู่ปิดงานในภาพที่ถูกบันทึกเอาไว้ ทุกคนต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า และเป็นรอยยิ้มที่จริงใจมาก เฉิงอี้นั่งอย่างผ่อนคลาย ยกมือทำท่า “เย่” แบบมาตรฐานของเขาอย่างสบายอารมณ์ #Chengyi #เฉิงอี้ #成毅 #ChengYixCondéNastTravelerChina

#เฉิงอี้ เป็นจ่าฝูงของเหล่าหมาจริง ๆ ขนาดหมาจรตามหมู่บ้านชนบทยังรัก ไปไหนก็มีหมาตามเป็นพรวน🤣 [ก่อนถ่ายภาพช่วงเย็น เฉิงอี้ยังเจอเหตุการณ์ "มหัศจรรย์" อีกครั้ง มีหมาขนเหลืองตัวหนึ่ง ไม่รู้มาจากไหน มันวิ่งตามวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวเขาหลายรอบ หน้าตาของหมาตัวนั้นคล้ายกับ "ปิศาจจิ้งจอก" ที่หลี่เหลียนฮวาเลี้ยงไว้ในเรื่องหอดอกบัวลายมงคล แต่ดูอายุมากกว่าหน่อย ขนเหลืองแซมขาวเป็นเส้น ๆ เฉิงอี้แซวขำ ๆ ว่า "นี่มันปิศาจจิ้งจอกตอนแก่แล้วชัดๆ"] อันนี้อ่านแล้วใจสั่นไหวมาก ปิศาจจิ้งจอกตามหาหลี่เหลียนฮวามาทุกชาติภพจนแก่เฒ่า สุดท้ายก็ได้เจอเขาแล้วสินะ🥹

ขาจาฉีกกกแย้ววว

กลับไปดูหอดอกบัวอีกดีกว่า อะเกน แอนด์ อะเกน

พี่อี้ยังมีอาการขนาดนี้แล้วชั้นจะไปเหลืออะไรล่ะ 🥺 คิดถึงชาวหอดอกบัว

อยากไปโปรเจ็ควันเกิดเฉิงอี้ที่จีน แต่ คิดในใจเบ๊าเบา มึงก้าวขาออกจากบ้านไปแค่ยูเนียนมอลให้ได้ก่อน 🥹

#เฉิงอี้ #ChengYi พร้อมโอบรับแสงแดดสดใสของฤดูร้อนแล้ว~ ☀️ #YOUKU #YOUKUThailand