Jaskrawy heban

@JacekStankowsk2 @Przewodzik @napromieniowani polecam :)

@Przewodzik No tak, sorry. Co tam w Czarnobylu się dzieje obecnie, w tej strefie, to mam na myśli. Ale to już sam doszukam, dzięki za rekomendacje literackie. Bez czytania człowiek durnieje. Pozdrawiam serdecznie

PrzewodzikKsiążkowy (wypisy, rekomendacja) A najlepszą książką o Czarnobylu po katastrofie, przynajmniej literacko, jest według mnie reportaż białoruskiej noblistki: „Od dawna nie widziałam szczęśliwych kobiet w ciąży. Szczęśliwych mam. Dopiero co urodziła. Doszła do siebie… Woła: «Panie doktorze, proszę mi pokazać! Przynieść!». Dotyka główki, czółka, ciała. Liczy paluszki… Na nogach, na rękach… Sprawdza. Chce się upewnić: «Panie doktorze, czy moje dziecko jest normalne? Wszystko w porządku? Przynoszą jej do karmienia. Boi się. «Mieszkam niedaleko Czarnobyla… Trafiłam pod czarny deszcz…». Opowiadają sny: to że urodziła cielę z ośmioma nóżkami, to że szczeniaka z głową jeża… Takie dziwne sny. Kiedyś kobiety takich snów nie miewały. Nie słyszałam. Mam trzydzieści lat akuszerskiego stażu”. „Całe życie żyję w słowie… Ze słowem… Uczę w szkole języka rosyjskiego i literatury. To było, zdaje się, na początku czerwca, kiedy odbywały się egzaminy. Nagle dyrektor szkoły zbiera nas i ogłasza: «Jutro wszyscy mają przyjść z łopatami». Okazało się, że musimy zdjąć wierzchnią, skażoną warstwę ziemi wokół budynków szkolnych, a potem przyjdą żołnierze i położą asfalt. Pytania: «Co dostaniemy do ochrony?», «Czy przywiozą nam specjalną odzież, maski?». Odpowiedź brzmiała: «Nie. Weźmiecie państwo łopaty i będziecie kopać». Tylko dwóch młodych nauczycieli odmówiło, pozostali poszli i kopali. Przygnębienie, a równocześnie poczucie spełnionego obowiązku – to w nas żyje: być tam, gdzie jest trudno, niebezpiecznie, bronić ojczyzny. Przecież to właśnie wpajałam swoim uczniom, tylko to: iść, rzucić się w ogień, bronić, ponosić ofiary. Literatura, której uczyłam, nie mówi o życiu, tylko o wojnie. O śmierci. Szołochow, Sierafimowicz, Furmanow, Fadiejew. Boris Polewoj. Tylko dwóch młodych nauczycieli odmówiło udziału. Ale oni są już z nowego pokolenia. To już inni ludzie… Kopaliśmy ziemię od rana do wieczora. Kiedy wracaliśmy do domu, wydawało się dziwne, że w mieście sklepy są otwarte, kobiety kupują pończochy, perfumy. W nas już żyły uczucia wojenne. Dla nas było o wiele bardziej zrozumiałe to, że nagle pojawiły się kolejki po chleb, sól, zapałki. Wszyscy rzucili się do robienia sucharów. Myliśmy podłogę po pięć, sześć razy dziennie, uszczelniali okna. Cały czas słuchaliśmy radia. To zachowanie wydało mi się czymś znajomym, chociaż urodziłam się po wojnie. Starałam się analizować swoje uczucia i byłam zdumiona, jak szybko moja psychika się przestawiła, jak niepostrzeżenie zdobyłam doświadczenie wojny. Umiałam sobie wyobrazić, jak porzucę dom, jak wyjedziemy z dziećmi, jakie rzeczy zabierzemy, co napiszę mamie. Chociaż dookoła toczyło się zwykłe życie, w telewizji nadawano komedie. Pamięć nam podpowiadała. Zawsze żyliśmy w strachu, umiemy żyć w strachu, to nasze naturalne środowisko. W tym nikt naszemu narodowi nie dorówna…” „Nie byłam na wojnie. Ale to mi ją przypominało. Żołnierze wchodzili do wsi i ewakuowali ludzi. Wiejskie ulice były pełne wojskowych pojazdów: transporterów, ciężarówek z plandekami, nawet czołgów. Ludzie porzucali swoje domy w obecności żołnierzy, to było przygnębiające, zwłaszcza dla tych, którzy przeżyli wojnę. Najpierw obwiniali Rosjan – to oni winni, to ich elektrownia. Potem zaraz: „Komuniści winni…”. Serce waliło, zapanował niesamowity strach. Oszukano nas. Obiecano, że po trzech dniach wrócimy. Zostawiliśmy dom, łaźnię, rzeźbioną w drzewie studnię, stary sad. Nocą przed wyjazdem wyszłam do sadu i zobaczyłam, jak otwarły się kwiaty. A rano wszystkie opadły. Mama nie mogła znieść wysiedlenia. Po roku umarła. A mnie się ciągle śnią dwa sny. Pierwszy – widzę nasz pusty dom, a drugi – przy naszej furtce wśród georginii stoi mama. Żywa. I uśmiecha się. Cały czas porównujemy to z wojną. Ale wojnę można zrozumieć. O wojnie opowiadał ojciec, czytałam książki. A tutaj? Z naszej wsi zostały trzy cmentarze: jeden stary, na którym leżą ludzie, drugi – rozstrzelanych psów i kotów, które porzuciliśmy, i trzeci – naszych domów. Nawet nasze domy pogrzebano…” Swietłana Aleksijewicz "Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości", Wołowiec 2012

@GrzybMagdalena @Ariel80492037 Wie Pani, gdzie może być dostępny online?

@Ariel80492037 Ostatnio miałam rozmowę o tym serialu. Tak, z perspektywy dzisiaj można powiedzieć, że okazał się proroczy 🙂

Serial "Little Britain" 20 lat temu był absurdalnym humorem, teraz chyba już trudno byłoby go uznać za parodia, gdy rzeczywistość coraz mniej różni się od prezentowanych w nim skeczy

@Przewodzik Poleca Pan? A może napiszę Pan recenzje?

PrzewodzikHistoryczny PrzewodzikKsiążkowy (wypisy) Tego dnia w 1947 roku rozpoczęła się tzw. bitwa o handel, czyli próba wyeliminowania sektora prywatnego w gospodarce, a zapoczątkowało ją wystąpienie ministra przemysłu i handlu Hilarego Minca na plenum Komitetu Centralnego PPR: „ (…) Na plenum KC PPR w kwietniu 1947 roku winę za sytuację na rynku zrzucono m. in. na za dużą siłę nabywczą miasta, zbytnie wzbogacenie się chłopów, a przede wszystkim panujący w handlu „bałagan, dezorganizację, anarchię, zdziczenie, barbarzyństwo, demoralizację”. Nic też dziwnego, że to kupcy poszli na pierwszy ogień i wobec nich często ferowano najwyższą karę przewidywaną przez Komisję Specjalną − 2 lata obozu pracy. Na posiedzeniu KS 6 maja 1947 roku zapowiadano przejście na „drogę surowej represji, mającej na celu odstraszenie elementów spekulacyjnych”. Apelowano o prawo do wymierzania olbrzymich grzywien (do 5 mln zł) i zamykania sklepów spekulantów. Wszystkie te prerogatywy (i jeszcze więcej) Komisja Specjalna otrzymała na mocy Ustawy o zwalczaniu drożyzny i nadmiernych zysków w obrocie handlowym, uchwalonej przez Sejm 2 czerwca 1947 roku, która razem z innymi aktami przyjętymi tego dnia stała się fundamentem „bitwy o handel”. Komisji Specjalnej wyznaczono w tej batalii miejsce priorytetowe. Władze administracyjne, do tej pory mogące karać, teraz „obowiązane są jedynie do współdziałania w ujawnianiu przestępstw, które podlegają ściganiu przez komisje specjalne do walki”. Podczas odbytego 16 czerwca 1947 roku IV Zjazdu Komisji Specjalnej nie ukrywano, że „walka ze spekulacją jest obecnie najważniejszym zagadnieniem gospodarczym w kraju. Spekulacja powojenna w Polsce stała się zjawiskiem tak masowym, iż zagraża równowadze gospodarczej Państwa”. Cała obsada Komisji (w 1947 roku 925 osób; do 1949 roku urosła do prawie 1300) została nagle oderwana od dotychczasowych zajęć i dosłownie w biegu, bez specjalnych przygotowań, wysłana do kontrolowania sklepów, przede wszystkim prywatnych, stanowiących wtedy jeszcze 90% wszystkich placówek. Do końca roku, przy pomocy ponad 70 tys. kontrolerów społecznych, sprawdzono 213 353 punkty handlowe, sporządzono ponad 45 tys. protokołów karnych, prawie 22 tys. osób otrzymało grzywny na łączną sumę ponad 531 mln zł, do obozów pracy (których regulamin drastycznie zaostrzono) wysłano ok. 1850 osób. Tempo działań utrzymano w następnym roku, kiedy przeprowadzono ponad 23 700 akcji kontrolnych, w których wzięło udział prawie 153 tys. osób. Skontrolowały one 455,4 tys. sklepów (niektóre wielokrotnie), spisując 77 744 protokoły karne. Komisja stawała się coraz wygodniejszym i coraz bardziej wyspecjalizowanym instrumentem, używanym zgodnie z doraźnym zapotrzebowaniem. Posyłano ją na coraz to nowe pola walki — z handlem hurtowym, detalicznym, obrotem artykułami rolnymi, głównie mięsem, z rzemiosłem, potem z niedobitkami prywatnego handlu i rzemiosła, pracującymi już nielegalnie. Wyraźnie widać to po ferowanych przez KS „karach obozowych”. Kiedy poważnie zabrano się do drobnego handlu, liczba osób skierowanych za spekulację do obozów wzrosła z 518 w 1947 do 621 w 1948 i 1072 w 1949 roku. Na pierwszy ogień poszły towary przemysłowe. Na tyle skutecznie, że w końcu 1948 roku informowano, iż „tylko nieliczny asortyment [artykułów przemysłowych] jest obiektem spekulacji”. Starano się pokazać pozory normalizacji przede wszystkim z powodów propagandowych, dla których też zniesiono z dniem 1 stycznia 1949 roku reglamentację. Oznaką uspokojenia miało być nakazane okólnikiem z 29 grudnia 1948 roku stosowanie przede wszystkim grzywien i ograniczenie masowych do tej pory aresztowań do „najbardziej jaskrawych spraw”. Do takich należało na przełomie 1948 i 1949 roku przede wszystkim zaopatrzenie w mięso. Kiedy we wrześniu 1948 roku rozpoczął się najgłębszy od wojny kryzys mięsny, władze przystąpiły do rozprawy z tym sektorem, nadal znajdującym się w olbrzymiej części w rękach prywatnych. Jesienią rozpętano kampanię prasową, której towarzyszyły natężone kontrole sklepów rzeźniczych. Od grudnia 1948 roku przygotowywano w tajemnicy tzw. akcję H (hodowla), oficjalnie ogłoszoną przez rząd 28 stycznia 1949 roku. Komisja znowu stanęła na wysokości zadania — gdy w 1947 roku za nielegalny ubój nikogo nie skazano na obóz, to w 1948 — 314, a 1949 — już 2119 osób. Dopóki też Komisja uderzała w wielkich spekulantów, była (w miarę) akceptowana. Kiedy jednak zaczęła coraz boleśniej grzebać w kieszeniach i garnkach (już nie mówiąc o życiorysach) zwykłych ludzi, próbujących po prostu jakoś przeżyć, stała się typową instytucją państwową, czyli wrogą. Obozy, które w założeniu miały izolować i reedukować spekulantów krzywdzących „lud”, zapełniły się jego przedstawicielami. „W obozie [Mielęcin] — donoszono w anonimie wysłanym w grudniu 1947 roku do Ministerstwa Sprawiedliwości — siedzi 80–90% proletariatu, który dostaje się do obozu z powodu ciężkiej sytuacji gospodarczej”. Jeżeli zaufanie społeczne i wiarę w skuteczność mierzyć liczbą anonimów, to delatorski zapał minął razem ze zmianą trybu działania KS — w 1946 roku odsetek prywatnych doniesień wynosił 28,3%, w 1947 — 8,8%, 1948 — 6,5% i w 1949 — 2,3%. Każda rewolucja pożera własne dzieci. Komisja Specjalna nie uniknęła takiego losu. Była dobra w trakcie zdobywania i utrwalania władzy, kiedy jednak jej struktury okrzepły, zaczęła w swojej dotychczasowej formie bardziej przeszkadzać niż pomagać. W żadnym państwie (a w totalitarnym zwłaszcza) nie mogą istnieć dwie instytucje ścigania (KS, prokuratura). Do tego konkurujące, gdyż dochodziło do sytuacji tak paradoksalnych, że poszczególne instytucje same wybierały organ zajmujący się popełnionymi w ich strukturach przestępstwami. Zazwyczaj też decydując się na Komisję, ferującą niższe wyroki niż normalne sądy. Ustawa z 20 lipca 1950 roku o Prokuraturze Rzeczypospolitej Polskiej, monopolizująca działania „w celu ugruntowania praworządności ludowej, ochrony mienia społecznego i ścigania przestępstw”, pozbawiła Komisję Specjalną funkcji śledczych i oskarżycielskich (oraz prawa przyjmowania doniesień od obywateli), pozostawiając jej rozpoznanie spraw, które przeszły przez prokuraturę, i orzeczenie kary — grzywny, przepadku mienia, obozu. Wszystkie te możliwości skrupulatnie wykorzystywano, zwłaszcza że oprócz wyrokowania za spekulację, nielegalny ubój i garbunek, niewykonywanie świadczeń obowiązkowych czy potajemne gorzelnictwo, obarczono Komisję także orzekaniem w sprawach politycznych (szeptana propaganda). Gdy od 1945 do 1950 roku KS orzekła karę obozu wobec prawie 25 tys. osób, to w latach 1951–1954 — niemal 59,5 tys”. Jerzy Kochanowski „Tylnymi drzwiami. Czarny rynek w Polsce 1944–1989”, Warszawa 2015

@wolynianin Mimo wszystko, życzę nadziei i wszystkiego najlepszego dla Pana i Pana dziadka

@wolynianin Z całym szacunkiem dla Pana i Pana dziadka, ale chyba Pana dziadek ma rację... Chodzi o to, że Orban zrobił tyle, żeby siebie i swoich ludzi "obsadzić" i nawet jeśli pan Magyar wygra, to będzie mu ciężko rządzić i będąc sprawnym, ale mogę się mylić - może Pan Magyar ma jakiś plan

Pogadałem z dziadkiem (jest Polakiem obywatelem 🇭🇺). Idzie głosować wiadomo za kogo i wiadomo przeciwko komu. Ale mówi, że nie ma optymizmu i chyba nie będzie zmiany… To tylko odczucie jednej osoby. Oby było mylne.

@jakasnazwakonta Jeśli chodzi o recenzje, polecam @Przewodzik recenzję na temat tej książki :)

Dobry tekst. Naprawdę warto się nad nim zatrzymać. Bardzo polecam też książkę Joanny Kuciel-Frydryszak "Chłopki" W poruszający sposób pokazuje codzienne życie ludzi w okresie międzywojennym pełne biedy, ciężkiej pracy i walki o przetrwanie. Moja babcia zawsze chleb całowała.

@oidingus Thank you <3

@JaskrawyH Old Time Rock & Roll by Bob Seger

The idea of Robby getting an eyeful once he is back from his sabbatical wouldn't leave me alone since ep 9 😌 #thepitt #denniswhitaker #michaelrobinavitch #jackabbot #trinitysantos

@DawidParzyk @patrycjuszwyzga @Kpelczynska @OlaKrugly tą Panią koniecznie też!

@patrycjuszwyzga Redaktorze brakuje kobiet na tej liście proponuje zaprosić @Kpelczynska

❓❔❓ Prośba o wskazówkę od Państwa. Politycy w #Didaskalia w ostatnich miesiącach: 1. M. Morawiecki 2. K. Bosak 3. R. Sikorski 4. W. Kosiniak-Kamysz 5. A. Zandberg 6. A. Kwaśniewski Chcecie ich więcej - czy mniej?...

@poznaks Please remember about source:

Pateicīgus Ziemassvētkus.

@Lena211376606 @NAFOvoyager Proszę pamiętaj o źródle:

Wigilia jest dla rodziny – nawet jeśli niektórzy są z nami tylko duchem… Merry Christmas to everyone ❤️ #StayWithUkraine

@lana_s2022 Please remember about source of this picture. Polish magazine "Wprost" three years ago:

Joyeux Noël à tous ! Merci infiniment à ceux qui soutiennent l’Ukraine et à ceux qui défendent nos vies💙💛

@Gerashchenko_en Please, remember about source of this picture. Polish magazine "Wprost" three years ago:

One of the symbols of Christmas is the Christmas Star. The star announces the birth of Christ to the world. It is a symbol of Light appearing in the darkest times and showing the way - a light of Hope, Faith, and Love. For us, Ukrainians, Christmas means home, family together, a shared dinner after a difficult year. Today, this symbol is felt more strongly than ever. We know what darkness and loss are, and we deeply understand the value of light. For us, the Christmas Star is a symbol of Faith in Peace. Happy holidays, friends. We believe in the Victory of Good! 📷: Paweł Kuczyński

@SaulisVarpins Please, remember about source of this picture. Polish magazine "Wprost" three years ago:

Lai mums nekad nepienāk šādi Ziemassvētki!

@NAFOvoyager Please, remember about source of this picture. Polish magazine "Wprost" three years ago:

Christmas Eve is for family — even if some are only with us in spirit...

@CygalKarol @sovolqa W Złotych Tarasach w stolicy jest sklep z żywnością z całego świata, można kupić więcej smaków tej czekolady. Polecam :)

@sovolqa Gdzie taka czekoladę można kupić?

Weź to równo podziel

@iwaszkiewitch Są dostępne online?

@JaskrawyH Po lewej stowarzyszenie umarłych poetów, po prawej władcy

Umrę

@iwaszkiewitch @dyshxrmonia Gdzie jest dostępny online?

@JaskrawyH @dyshxrmonia W szachu. Ostatnia zagrywka

Żeby godzinny film oglądać prawie dwie godziny.....

@dyshxrmonia @iwaszkiewitch Z jakiego to filmu?

@iwaszkiewitch hmmmmm

@avenpaziara Gdzie dostępne?

Dobromir w projekt ufo GO