🍀هانا صدام می‌زنن

تا ابد زن، زندگی، آزادی

حالا از ما می‌خواهند «برگردیم» اما به کجا؟ به کدام قبل؟ چند «مهسا»ی دیگر باید پرپر شود تا بفهمیم چیزی برای بازگشت باقی نمانده؟

ما «مداخله‌ی بشردوستانه» ندیدیم؛ ما دیاسپورایی دیدیم که با هر خبرِ ویرانیِ خانه‌هایمان و مرگِ شهروندان غیرنظامی، به وجد آمدند و رقصیدند. ما شغل‌هایمان را از دست دادیم، در صف نان و بنزین، کرامت‌مان را معامله کردیم، و عمرمان را صرف آزمودنِ راه‌های موقتی و بی‌سرانجام اینترنت کردیم.

✔️ میشود احساس کرد، بدون اینکه فرو بریزی. ✔️ میشود نزدیک شد، بدون اینکه نابود شوی. ✔️ میشود خودت بود، بدون اینکه طرد شوی. درمان واقعی وقتی شروع می‌شود که به جای پرسیدنِ «چرا این‌طوری‌ام؟» بپرسی: «چه اتفاقی برای من افتاده که این‌طور شده‌ام؟» و این سؤال، آغازِ مهربانی با خود است.

تبدیل می‌شود به احساس طرد شدن؛ یک سکوت کوتاه، شبیه بی‌ارزشی تجربه می‌شود. این‌ها اغراق نیستند، این‌ها حافظه‌ی بدن‌اند. در روانشناسی به این می‌گویند: «بدن، فراموش نمی‌کند». ممکن است ذهنت بگوید «الان امنم»، اما سیستم عصبی‌ات هنوز در حالت بقاست: یا می‌جنگد، یا فرار می‌کند، یا یخ/3

تروما فقط «اتفاق بدی که افتاده» نیست؛ بیشتر شبیه چیزی‌ست که بعد از آن اتفاق، در درونت جا مانده. خیلی‌ها فکر می‌کنند تروما یعنی یک حادثه‌ی بزرگ و واضح مثل جنگ، تصادف یا از دست دادن. اما روانشناسی امروز می‌گوید تروما می‌تواند خیلی بی‌صدا‌تر شکل بگیرد: نادیده گرفته شدن/ 1 ادامه 👇

اما بخش مهم‌تر ماجرا اینجاست: تروما فقط زخمی نیست که حملش کنی، می‌تواند نقطه‌ای باشد که از آن خودت را دوباره بسازی. روند ترمیم، بیشتر از اینکه درباره «فراموش کردن» باشد، درباره «دوباره تجربه کردنِ امن» است. یعنی کم‌کم یاد بگیری: /4

بیش از هزار ساعت جنگیدم... شب‌ها و روزهایی که فقط تویست کانفیگ، تست پروکسی و MTProto بود. هزاران کلمه‌ای که تو سرم سوخت و خاکستر شد. هزاران لحظه ناامیدی، خستگی و فریاد بی‌صدا. بالاخره امروز، بعد از این همه رنج و تشنگی، راحت به اینترنت بین‌المللی وصل شدم.

داستایفسکی می‌گه خد‌احافظ به تویی که زندگی‌ات تباه شد، بی آن‌که مقصر باشی.

با این همه غم، امروز نوروز است.

پیشبینی این جنگ «پیروزی نظامی محدود» برای آمریکا-اسرائیل است و «شکست استراتژیک» برای رژیم ایران. ایران نابود نمیشود، اما خیلی ضعیفتر و آسیب‌دیده بیرون میآید. مردم ایران بیشترین هزینه را میپردازند، ولی کشور سرپا می‌ماند. جنگ طولانی نمیشود چون ترامپ نمیخواهد و ایران توانش را ندارد.

4⃣ جملات ایمنی و واقعیت‌سنجی (با صدای بلند بهتر است) چند بار تکرار کنید: - «من الان در [سال/ماه/روز] هستم» - «من در [شهر/خانه/اتاق] هستم» - «من در امان هستم، اون اتفاق تمام شده» - «این فقط یک خاطره است، الان تموم شده» / پایان

3⃣ برگرداندن حس بدن - پاها را محکم روی زمین فشاردهید و وزن بدن را روی پاشنه‌هابیندازید - مچ دست‌ها را بچرخانید یا مشت کنید و بازکنید - دست‌ها را به هم بمالید تا گرمشوند - بدن را کمی تکان دهید، راه بروید یا درجا بدوید - دستتان را روی قلب یا شکم بگذارید و ضربان یا نفس را حس کنید/٥

مدیریت فلش‌بک و بازگشت سریع به زمان حال (تکنیک‌های گراندینگ) در PTSD وقتی فشار روانی خیلی شدید می‌شود، مغز گاهی برای محافظت از ما، از واقعیت جدا می‌شود (به این می‌گویند انفکاک یا تجزیه – Dissociation).  /1

جنگ + بی‌خبری = کابوس بی‌پایان. اینترنت که رفت، فشار روانی سقف نداره. قطع اینترنت تو این روزها فقط یه نقص نیست؛ یه شکنجه جمعی حساب‌شده‌ست. #DigitalBlackOutİran

روز مبادا است.

@ashke_shab توده رو نمیشه با افشاگریِ صرف، نصیحت اخلاقی یا حمله‌ی مستقیم آگاه کرد. توده نادون نیست، اما تا وقتی اضطراب جمعی پایین نیاد، آگاهی بالا نمی‌ره. و البته که تحقیر، افشاگری سیاسی و بمباران اطلاعات آگاهی رو نابود می کنه. در این شرایط آگاه کردن توده پروژه‌ی روانی–اجتماعی بلندمدته.

@KhdatMo13 سوال اینه که با اون توده باید چیکار کرد؟ راهی وجود داره که بشه آگاهش کرد؟

"روان‌شناسی توده‌ها: گرایش بخشی از جامعه به رضا پهلوی" یک خطای رایج این است که فکر کنیم «رفتار توده‌ای» فقط مخصوص آدم‌های کم‌‌سواد است. در حالی‌که روان‌شناسی توده‌ها دقیقا توضیح می‌دهد چرا آدم‌های باسواد هم می‌توانند در انتخاب‌های سیاسی، تحت تأثیر سازوکارهای جمعی قرار بگیرند. /١