Nabat

ما زنان ایرانی نه تنها ریشه اسلام و هرچی مذهب کثافته تو ایران می‌خشکونیم بلکه آغازگر نجات مردم خاورمیانه هم خواهیم شد. #حجاب_بی_حجاب

My god, what a bunch of psychos

This is an actual post. This is not funny. This is beyond desperate. This is a deeply unwell man who doesn’t belong anywhere near the levers of power. Every member of his cabinet and Congress is complicit in not demanding his removal now.

در ایام اوج این محور مقاومتی‌ها پفیوز خون شور در اکانت مرحوم نوشته بودم: شما وقتی که مدافع جنایات حکومت در سوریه می‌کنه هستید، گه می‌خورید نقش منتقد هم داشته باشید؟ خایه‌مالی فصلی نداریم. یک فصل بمالید، فصل بعدی هم نقش دیگه‌ای داشته باشید و هی روند رو تکرار کنید. الان هم همینه.

On Israel’s Channel 14 News: "Why aren't we using a neutron bomb [in Iran]? It's a type of atomic bomb that doesn't damage buildings, it kills people.”

@ashiguitoo متشکرم از این بچه‌ها مینویسی

از «شرقی‌های غمگین» تو غمگین‌ترین شرقی کلاس من هستی پسرک. در عمق چشمانت غم نشسته و اگر بخواهم صادقانه بگویم تنها شاگردی هستی که نگرانم نتوانی تاب بیاوری. آرامش ناآرامت نگرانم می‌کند. از افغانستان می‌آید. اهل هرات است و امسال هجده‌ساله شده. اینجا تنهاست و تا همین چند وقت پیش در خانه‌ی ویژه‌ی نوجوانان بی‌سرپرست زندگی می‌کرد. آرام است و کم‌حرف. دیرتر از بقیه به گروه پیوسته و گوشه‌گیر است، ولی همه دوستش دارند، چون هر از چند گاهی چیزی می‌گوید و همه را هم با همان چیز می‌خنداند. زمانی خیلی نامظم سر کلاس می‌آمد. وقتی حالش را می‌پرسیدم کوتاه می‌گفت خوب. یکبار اما نتوانست بگوید خوبم و می‌شد دید که چطور دارد سعی می‌کند جلوی جاری شدن اشک را بگیرد. طبق روال عادی‌ام پرسیدم میخواهی تنها با من حرف بزنی؟ جواب داد بله. دوتایی رفتیم توی اتاق کنار کلاس. اول پرسید میتونیم به فارسی حرف بزنیم که من بله گفتم. اولین بار بود صدایش را به دَری میشنیدم. با چشمی گریان از مرگ مادرش در افغانستان گفت؛ زمانی که او در یونان بوده و نه راه پیش داشته و نه راه پس. گفت خانواده‌اش او را که بچه کلان (بزرگ) خانواده بوده، با هزار قرص و بدهی و با قاچاق‌بر راهی آلمان کرده است. مادر که از دنیا رفت پدر پیر مانده و یک خواهر و یک برادر خُرد در هرات. هر چه ماما و کاکا (دایی و عمو) بوده از افغانستان به ایران رفته‌اند. آن روز شنیده بود که پدرش مریض شده است و تمام دغدغه‌اش این بود که نه با مادر خداحافظی کردم و نه با پدر و از همه بدتر چه کنم با خواهر و برادر خُردم؟ می‌خواست برگردد. گفت دیگر نمیتواند بماند. بعد هم دیگر جلوی اشک را نتوانست بگیرد. تنها کاری که آن لحظه توانستم بکنم این بود که قصه‌ی خودم را برایش بگویم. وقتی که توی راه مصاحبه کارآموزی بودم و خواهرم به من زنگ زد و خبر رفتن پدر را داد و گفت دیگر همه چیز تمام شد. از او پرسیدم آیا فکر می‌کند از پس زندگی در افغانستان برخواهد آمد؟ با دو خواهر و برادر خرد؟ گفت نه. پرسیدم بهتر نیست که امید داشته باشی، پدرت بچه‌ها را به ایران بفرستد (پیش از جنگ ۱۲ روزه بود) و آنجا مدتی پیش کاکا و ماما بمانند. گفت چرا. نخواستم بگویم اگر پدرت رفت، سرپرست آن دو بچه خواهی بود و می‌تواند آنها را نزد خود بیاوری. بنظرم خیلی بیرحمانه می‌آمد. او هم مثل همکلاسی یمنی‌اش که قصه‌اش را گفتم و کنار هم هم می‌نشینند توی همان اتاق پرسید چرا زنده‌ام. جوابی که دادم را اصلا دوست نداشتم، ولی آنقدر دلنگران این هستم که تاب نیاورد و با دنیا وداع کند که گفتم: چون در این جهان به دوش هرکسی باری گذاشته شده و الان بار خواهروبرادر خردت هم به دوش تو است. بعد از آن روز هربار که توی قطار میبینمش صدایش می‌کنم و تا مدرسه با هم پیاده می‌رویم و گپ می‌زنیم. کمی حالش بهتر است. نمی‌دانم بیماری پدر چیست اما الان حالش بهتر است و همین پسر را آرام‌تر کرده. با این وجود درگیری‌هاش رو با «بودن» میبینم طوری که گاهی گویا در آینه نگاه می‌کنم. چند وقت پیش سر کلاس و با اهداف آموزشی داشتیم درباره‌ی اینکه کی چه گوشتی میخوره حرف می‌زدیم. او برگشت گفت: سگ و گربه. همکلاسی‌هایش کلی شوکه شدند و فکر کنم او هم کمی ته دلش از تحریک کردن آنها خوشحال شد. اما خیلی زود گفت که از گوشت خوردن بیزار است و فقط می‌خواهد بداند چرا جان گربه و سگ ارزشمندتر هستند. هر کس جوابی داد. جواب من این بود که جوابی برای سوالت ندارم چون بنظرم منطقی می‌گویی. به او گفتم که سال‌های زیادی از زندگی‌ام از گوشت خوردن احساس تهوع داشتم و هنوز هم بسیار دور از جایی هستم که بگویم گوشت غذای هرروزه‌ام است. گفتم تو هم نخور، مهم نیست که بقیه چه می‌گویند. روز امتحان وقتی که می‌خواستیم عکس جمعی بگیریم، گفت که نمی‌خواهد توی عکس باشد و تا به حال به جز عکس‌های اجباری مثل عکس کارت شناسایی در عکسی نبوده‌است. بدون بحث خواسته‌اش را پذیرفتیم و شد عکاس جمع. در قلبم برایش گریستم، که حتی نمی‌خواهد تصویری از او باقی بماند. کاش روزی او را در عکسی ببینم که دارد می‌خندد. شاید آن وقت کمتر نگرانش بودم.

کسی حتی که سربازی رفته، دیده که سطح نیروهای زمینی ارتش چطور است (سپاه نبودم، احتمالاً وضعیت آن هم مشابه باشد). ارتش پر از افرادی است که دله‌دزد هستند، از پادگان‌ها گرفته تا تیغ زدن سربازان وظیفه، زبان‌نفهم، فاقد سلامت روانی و رفتاری. درصد زیادی از آن‌ها حتی شرایط جسمانی مناسب

If I were in Trump's Cabinet, I would spend Easter calling constitutional lawyers about the 25th Amendment. This is completely, utterly unhinged. He's already killed thousands. He's going to kill thousands more.

در شرایط کنونی «گوه اضافه نخوردن» خودش یک کنش موثر است!

فحش گذاشتم اگه تا سه‌شنبه مالیدی توجیه کردی دیگه بعدش هر چی شد نمالی مالیدن متوقف کنی. اگه خط قرمزی داشتید باید قبل از این نشان می‌دادی، مخصوصاً در مورد کارشناسان تلویزیون‌ها، سخنران‌ها، فعال حقوق فاند یا جایزه بگیران نامه‌ نویس و فرد مشهور و پرمخاطب.

از تمام‌عزیزانی که این توییت رو میبینن عاجزانه تقاضا دارم در ساعات باقیمانده صدای مردم ایران رو با ترند کردن هشتک زیر به گوش جهانیان برسونن. ایران باید باقی بمونه تا بعدش فکر کنیم چه گروهی حکمرانش باشه. ما ملتی به قدمت تاریخ هستیم و حمله مغول و اسکندر و عمر بن خطاب هم نتونسته مارو از پای دربیاره. امروز وظیفه ماست که صدای خودمون رو بلند کنیم و نشون بدیم مخالف نابود شدن زیرساختهای حیاتی کشور هستیم. #NoWarCrimesInIran

چهره‌ی واقعی راست هم با جنگ، بیشتر و رسواتر از همیشه نمایان است. #نه_به_جنگ

من در تهران دنبال شغلی مستقل می‌گردم.تخصص اصلیم طراحی تجربه مشتری بخصوص در کافه‌/رستوران‌هاست.عکاسی و مستندسازی بلدم. بخاطر پیشینه مهندسی با اعداد و محاسبه رابطه خوبی دارم. علاقمند به ارتباط با مشتری و بی‌مشکل با کار یدی‌ام.اگر کسی یا جایی رو برای کار می‌شناسید،لطفا بهم خبر بدین.

بی‌‌پناه ایران و مردمش که سرنوشتشون در دست پلیدترین‌های دنیای امروز، از جنایت‌کاران ج.ا تا این مردک و اون‌ نتانیاهو قرار گرفته. کاش این کابوس قبل از وقوع متوقف بشه.

به نظر من،رسانه‌ها( به دلیل تاثیرشون روی افکار عمومی) صاحبان صدا و قدرت، اونهایی که به هر شکلی نامی بین مردم دارند رو پاسخگو کنید ولی واقعا یقه‌ی مردم عادی رو نگیرید، این همچنان باعث عمیق‌تر شدن شکاف بین آدمها می‌شه. دیدی گفتم‌ها رو روی صاحبان قدرت متمرکز کنیم نه مردم عادی و یادمون باشه همه‌ی ما اولین باره که داریم با چنین چیزهایی مواجه می‌شیم و همه ممکنه اشتباه کنیم. برای دیگران( مردم عادی) قائل به اشتباه باشیم، سرزنش هموطن، فایده‌ای نداره و اشتباهه.

هر یک از ما، مهاجران ایرانی که در گوشه‌ای از جهان زندگی می‌کنیم، برای موقعیتی که اکنون در زندگی به دست آورده‌ایم و با آسودگی نسبی از آن بهره می‌بریم، بیش از آنکه وام‌دار شایستگی‌ها و استعدادهای فردی خود باشیم، مدیون امکانات عمومی جامعه‌ایم. ما وام‌داریم به دانشگاهی که در آن ۱/۹

با ۳–۴ تا از دوست‌های صمیمی‌مون یه بوک‌کلاب راه انداختیم. کتاب این ماه The Mountains Sing است. روایت یک خانواده ویتنامی در چند دهه، از استعمار فرانسه تا جنگ و بعدش. همین چند صفحه اول یه‌جا میگه آمریکایی‌ها گفته بودن می‌خوایم اون‌قدر بمبارونتون کنیم که برگردین به عصر حجر!!!

از دل اینهمه وای که از عمق جان ما برمی‌آید تنها درد زاده نمی‌شود، هم‌دردی هم پدیدار می‌شود، همدیگر را پیدا می‌کنیم، از حلقه‌های کوچک تعلق ما به یکدیگر نیرو جوانه می‌زند و همبستگی می‌روید، ما از دل این درد نیز دوباره زاده می‌شویم، زندگی می‌‌طلبیم، امید می‌جوییم، به یاد می‌‌‌آوریم امانت‌هایی را که به ما سپرده‌ شده و پای آنها می‌ایستیم، پای دهه‌ها پیکار برای کرامت و آزادی مردم‌مان و پای مهر و تعهدمان به میهن. پرستو فروهر #NoWarCrimesInIran #StopWarOnIran

پرستو فروهر: در این تاریکی، پای ایران و آزادی بایستیم radiozamaneh.com/884961

پشیمونی مال کسیه که خط قرمز و مرز اخلاقی داره، به نظرم الان این چرخش‌ها فقط برای تغییر مسیر پروژه‌‌اس

همراه شو ای عزیز در این طوفان توییتری بخاطر مردم و کشورمان ایران! #StopWarOnIran #NoWarCrimesInIran