پروائیل

یه روزی پروانه ها برمیگردن.

قنده، شیرین شکره؛ انگاری نافشو با آبنبات قیچی بریدن.

خنده هام توو خوابه، من یه چند شبیه خواب نمیبینم.

یه سایه رو به روی خورشید، یه نور، پشت به ماه ام.

خندوندنِ من؟ متأسفانه به مکزیک کوکائین قاچاق نمیشه.

ایمان داشتم بهت، ولی به گمونم "کل من علیها Fun"

من و تو، گناهی نداشتیم که فیلمش بخواد در بیاد، اما همه میگن ما رو توو تاریکیِ Sinما دیدن.

میگن اشکات با چشمات همخونی نداره، من یه باغ رو جا دادم توی یک هسته.

کاش به جای کلونازپام، برام تورونازپام تجویز می‌کرد.

آسمان بینی من، اَبر های پنبه‌ای را حتی مجاب به بارانِ خون می‌کند.

خوابِ دَمِ شومینه‌ی منی.

اگه توو جزیرهٔ آدمخوارا ازم کله پاچه درست کردن، خوش به حال اونی که زبونم رو میخوره.

توو دوربرگردونِ اندوه، ترمزِ بریده ات هستم.

توو سلف سرویسِ خلقت، من سر ژله‌ی عقل و کوکی هنر بودم.

توجه نکردن به خیلی از حرفا، از طراحی پرچم ژاپن برام راحت تره.

دوست داشتم توی برهوتِ سرما، منو دستکش ببینن، نه یه دسته هیزم.

میون اون همه دکترایِ نشناختن ات، دیپلمِ "تو شناسی" داشتم؛ ندیدی منو.

نمیدونم چرا دارم کظم‌توییت میکنم.

دوتا مون تبخال زدیم، تو روی منو دیدی و من خوی تو رو.

ستاره های توی چشمات از لنزِ چشمام، یه طلسم‌کُپ ساخته.

قرار بود غصه هاتو خاک کنم، تا رفتم بیل بیارم دیدم تشک پهن کردن و بهم دوبنده دارن میدن؛ "قرارمون این نبود"