صبا

عصرها اینجا قدم می‌زنم.

@0littlewoman0 Globus pharyngeus.

وقتی زیادی فکر و خیال می‌کنم ساکت‌تر می‌شم؛ شاید به خاطر تیله‌هائیه که با هر مشکل قورت می‌دم و پشت گلوم گیر می‌کنن.

وه که این بهار عشق چه مایه به شکوهِ ناپایدار روزی از فروردین ماننده است، که لختی همهٔ زیبایی آفتاب را می‌نمایاند اما رفته‌رفته ابری همه را ناپدید می‌کند شکسپیر

@Mbbk64 نه. بیتوته‌م.

@Strocyte منظورت پاویونه؟

@sarovek وا حیرتا!

دزدانِ شب‌رو در طلب، از شمع ترسند ای عجب تو شمع‌پیکر نیم‌شب، دل دزدی این سان تا کجا؟ خاقانی

@Fred0__0 اون موقع‌ها مشغول رأی دادن بودن.

آنچنان مهربان و ملایم و در عین حال بسته و تودار بود که در کنارش آدمی خود را دچار نوعی جاذبهٔ یخین حس می‌کرد، آنچنان که در کلیسا آمیزهٔ عطر گل‌ها و سردی سنگ‌های مرمر پشت را می‌لرزاند. فقط یه رمان‌نویس می‌تونه سرشت یه زن رو این شکلی تشریح و تبیین کنه.

@Ac_Qorashi :) قهقهه زدم

@Ac_Qorashi :))

@_OldGat @teriantropio «آن کس که زمین‌گیر را پا دهد، بزرگ‌ترین زیان را به او رسانده است. زیرا هنوز از جای نجنبیده، بدی‌هایش با او از جای می‌جنبند.»

@Strocyte @teriantropio جایی از به‌گمانم ویتگنشتاین می‌خوندم. چیزی شبیه به این: آن چیز که پوسیده‌است باید به همان حال رها شود.

«شکسته باد هر آنچه در برابرِ حقایقِ ما شکستنی ست! هنوز چه خانه‌ها که بایدمان ساخت!»

@hwatosip اشاره‌م به یادآوری سرگذشت اما بوواری بود وگرنه آرسنیک به تنهایی توی مقیاس تراژدی، زیادی مینیماله :)

@Strocyte از نوشیدن جام زهر دریغ نکنم؟ متاسفانه آرسنیک تاثیر دراماتیک مطلوب من رو ایجاد نمیکنه.

@hwatosip اگر این طوره که زهرش بهتر اثر می‌کنه. دریغ نکن :)

@Strocyte به خدایان که من آخرین نفری هستم که باید سرنوشت ایشون رو به یاد بیاره :))

در این صحنه، فلوبر با بهره‌گیری از عناصر طبیعت، نخستین نشانه‌های زوال اخلاقی اِما بوواری رو به تصویر می‌کشه؛ به شکلی ‌که خواننده هم‌زمان نوعی همدلی نسبت به اِما احساس می‌کنه.

@hwatosip پس این رو هم بخون و همین‌طور که می‌خونی، سرنوشت اِما رو به خاطر بیار.

@Strocyte چه دقت نظری 👏

شب دوازدهم شکسپیر، پرده دوم: بعضی بزرگ‌زاده‌اند، بعضی بزرگی را حاصل کرده‌اند و بزرگیْ خود به گردن بعضی دیگر افکنده شده است.

انجیرها رو که در ظرف می‌چیدم، سیگار به‌دست پنجره رو باز کرد و پرسید: صبا تخمدانهای چنار رو تا حالا دیدی؟ دو گویچه دیدم و قوسی از یه ساقهٔ باریک روی اون: شرابهٔ لولهٔ فالوپ. از آشپزخونه که بیرون میرفتم فکر میکردم زهدانش کجاست. دنبالهٔ تخمک رو گرفتم و رسیدم به خاک. خاک زهدان درخته.

A history of violence - 2005

ا‌رفئوس به وعدهٔ خدا باور نکرد و تلاشش برای نجات همسرش از دست رفت و این اندوه تا پایان عمر با او ماند. نزد ایرانیان، زروان، خدای نخستین، در نیایش‌هاش دچار تردید شد و پیامدش زایش خدای بلا و تاریکی بود. سست‌باوری سرآغاز پیامدهای هولناک است.

«زیر زباله‌های کهنه بوی گند خفته است. لجن‌زار را برهم نباید زد. بر کوه باید زیست.»