Ehsan

مبارزه مدنی در برابر حاکمیتی که به هیچ قاعده‌ای پایبند نیست، نه فضیلت است و نه مبارزه. نوعی مازوخیسم سیاسی و سوخت‌رسانی به ماشین سرکوب است. ​وقتی طرف مقابل منطقش گلوله و قانونش طناب دار است، اصرار بر روش‌های مسالمت‌آمیز، خلع سلاح کردن جامعه و خریدن زمان برای استبداد است. اخلاق‌گرایی یک‌طرفه در برابر هیولای بی‌اخلاق، حماقتی است که تنها هزینه‌ی تغییر را گزاف‌تر و عمر ظالم را طولانی‌تر می‌کند.

راه‌نرفته‌ای برای جلوگیری از اعدامها، امضای تسلیم‌نامه توسط جمهوری‌ اسلامی و جلوگیری از شروع مجدد جنگ به ذهن فعالان مدنی ارجمند می‌رسد؟

۶۱ درصد آمریکایی ها می گویند رفتن به جنگ در ایران اشتباه بوده است. در جنگ عراق ۳ سال طول کشید که بالای ۶۰ درصد بگویند اشتباه بوده، در جنگ ویتنام ۶ سال طول کشید تا نارضایتی به این سطح برسد.

با اسم درگذشتگان #دی_ماه ریمکس زدن، صدای #مراد_ویسی رو وسطش گذاشتن و باهاش میرقصن. اینا همونایی ان که اگه تو ایران یه خواننده #کنسرت بزاره، بهش حمله میکنن با اتهام #خونشور و #خواننده_حکومتی، و میخوان پاره ش کنن. برقصید و بنوشید و به مبارزه تون ادمه بدید، هیولاها...

با اسم درگذشتگان #دی_ماه ریمکس زدن، صدای #مراد_ویسی رو وسطش گذاشتن و باهاش میرقصن. اینا همونایی ان که اگه تو ایران یه خواننده #کنسرت بزاره، بهش حمله میکنن با اتهام #خونشور و #خواننده_حکومتی، و میخوان پاره ش کنن. برقصید و بنوشید و به مبارزه تون ادمه بدید، هیولاها...

«سرمربی تیم آمریکا اومد دنبال من، من رو بذاره جای خودش، نتونستم خودم رو راضی کنم، گفتم اخه من چجوری برم به یه عده یاد بدم برن بچه‌های ما رو بزنن زمین.» عبداله موحد در جمع پیشکسوتان کشتی استان تهران

همیشه گفته می‌شود که ایران در حال از دست دادن نخبگان است (فرار مغزها)، اما زاویه دیگر این است که دیاسپورا در حال تجربه یک گسست نسلی جبران‌ناپذیر است. برخلاف بسیاری از مهاجران (مثل اعراب یا چینی‌ها) که زبان و هویت مادری را به عنوان یک دارایی به نسل دوم منتقل می‌کنند، درصد بزرگی از والدین ایرانی در مهاجرت، آگاهانه یا ناخودآگاه، از انتقال زبان فارسی به فرزندان خود اجتناب می‌کنند تا آن‌ها سریع‌تر ادغام شوند. ​این یعنی دیاسپورای ایرانی با سرعت عجیبی در حال استحاله (Assimilation) است، نه ادغام (Integration). نتیجه این است که نفوذ فرهنگی ایران در خارج، با مرگ نسل اول مهاجران به شدت افت می‌کند، چون نسل دوم عملا پیوند زبانی و فکری با زیست‌بوم مادری ندارد!

صادقانه بگویم من عموماً متن‌ها، توئیت‌ها یا کامنت‌هایی که علیه مواضعم در مخالفت با جنگ نوشته شده را نمی‌خوانم. یعنی فکر می‌کنم که دیگر از سن و سال و تجربه‌ای که در آنم گذشته که بخواهم در اصولی مثل مخالفت با جنگ، استبداد، اعدام، تحریم و ...که جزو بدیهیات و نقطه آغاز سیاست ۱/۷

بیشتر از محاصره دریایی آمریکا اعدام های غیرقانونی مردم را به خیابان می‌کشاند. این مردم در جنگ خارجی و معیشتی کنار کشور ایستادند اما اعدام جوانان بدون پشتوانه همان قانونی که نوشتید فقط نفرت و خشم می‌کارد. محاربه تعریف دارد. با قمه حمله کرده؟ کسی کشته شده؟ کسی زخمی شده؟ این احکام مردم را نمی‌ترساند بلکه منزجر از دستگاه عدالتی می‌کند که باید مراقب آنها باشد.

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست آن دختر چشم آبیِ گیسویِ طلایی طنّاز سیه‌چشم چو معشوقه من نیست آن کشور نو، آن وطن دانش و صنعت هرگز به دل‌انگیزی ایران کهن نیست در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان لطفی است که در کَلگری و نیس و پکن نیست »شهری در کانادا (Calgary) در دامن بحر خزر و ساحل گیلان موجی است که در ساحل دریای عدن نیست در پیکر گل‌های دلاویز شمیران عطری است که در نافه آهوی خُتن نیست آواره‌ام و خسته و سرگشته و حیران هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست آوارگی و خانه به‌دوشی چه بلایی است دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ در شهر غریبی که در او فَهم سُخن نیست «هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران»!! بی‌شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست هرچند که سرسبز بود دامنه آلپ چون دامن البرز پر از چین و شکن نیست این کوه بلند است ولی نیست دماوند این رود چه زیباست ولی رود تَجن نیست این شهر عظیم است ولی شهر غریب است این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست دکتر خسرو فرشیدورد

پشماتون بریزه مهره‌های شطرنج ۸۰۰ ساله، نیشابور موزه متروپولیتن نیویورک