Michael van der Galien@MichaelDDS
Waarom ik breek met Donald Trump: Een megalomane maniak is de wereld in brand aan het steken
Soms moet je in de journalistiek - en in het leven - in de spiegel durven kijken en ruiterlijk toegeven dat je ernaast zat. En ik zat ernaast. De afgelopen jaren heb ik het politieke project van Donald Trump met instemming gevolgd en verdedigd. Maar na de aaneenschakeling van chaotisch beleid en de huidige bloeddorstige agressieoorlog in het Midden-Oosten, zijn de schellen definitief van mijn ogen gevallen. Ik heb extreem veel spijt van mijn steun in het verleden. Het is de allerhoogste tijd voor een harde afrekening met deze megalomane maniak.
Van diepe scepsis naar verrassende steun
Mijn relatie met het fenomeen Trump is altijd een achtbaan geweest. Toen hij in de aanloop naar de verkiezingen van 2015 en 2016 ten tonele verscheen, zag ik hem absoluut niet zitten. Ik hoopte vurig dat de Republikeinen een ander zouden nomineren met een meer klassiek-conservatief profiel. Toen de eindstrijd uiteindelijk tussen hem en de diepcorrupte Hillary Clinton ging, dacht ik bij mezelf: "Hillary is in ieder geval minder gek." Tot ieders verbazing won Trump.
En toen gebeurde er iets onverwachts: hij deed het eigenlijk verdomd goed. Hij verraste mij compleet. Waar ik aanvankelijk dacht dat hij over alles loog, bleek hij in het Witte Huis daadwerkelijk te proberen woord te houden. In 2020 hoopte ik dan ook oprecht dat hij herkozen zou worden. Toen dat mislukte, maar hij in 2024 glansrijk terugkeerde, was ik daar blij mee. Zijn ongezouten kritiek op de hypocrisie van de NAVO vond ik meer dan terecht, en zijn drang om de eigen economie te beschermen met importheffingen kon ik prima begrijpen. Hij sprak zich uit tegen zinloze buitenlandse oorlogen. Zelfs toen hij opeens over het kopen van Groenland begon, kon ik daar schouderophalend prima in meegaan.
De chaos regeert in Washington
Maar het tij begon te keren. De waarschuwingslampjes gingen knipperen toen hij plotseling continu van gedachten leek te veranderen. Hij kondigde de ene na de andere stevige importheffing aan, om deze een dag later via een woedende post weer rücksichtslos in te trekken. Het was uiterst merkwaardig en bovenal chaotisch gedrag. Het beleid veranderde met de dag en zorgde voor gigantische onrust op de markten. Ik vond het raar, maar hoopte nog dat het een onconventionele onderhandelingstactiek was.
Toen hij Iran vorig jaar bombardeerde, had ik daar al grote moeite mee. Het was immers voor iedere nuchtere waarnemer duidelijk dat Iran, ondanks de retoriek, op dat moment geen existentiële dreiging voor het Westen vormde. Maar die bombardementen hielden relatief snel op. Ik dacht toen nog: oké, als hij het hierbij houdt... dat moet dan maar.
Gekidnapt door de droom van Groot-Israël
Maar wat we nu zien, slaat werkelijk alles. Hij valt Iran opeens weer met volle kracht aan. Waarom? Omdat Israël het wil. Hier vanuit Turkije, waar ik momenteel verblijf en waar deze geopolitieke brandhaard zich letterlijk in de achtertuin bevindt, is de waanzin des te beter te zien. Trumps gedrag is simpelweg knettergek geworden. Het ene moment zegt hij via de media te willen onderhandelen, en het volgende moment brult hij dat hij "heel Iran van de kaart wil vegen." Zijn standpunt verandert keer op keer op keer.
Ondertussen voeren Israël en Amerika een belachelijke, onuitgelokte oorlog waarbij de meest gruwelijke grenzen worden overschreden. Er worden doodleuk meisjesscholen opgeblazen. De gehele wereldeconomie staat op de rand van de afgrond door haperende olieleveranties en geëscaleerd geweld. En dat alles omdat Trump zich als een ongeleide maniak gedraagt, enkel en alleen om Benjamin Netanyahu te helpen zijn megalomane droom van een 'Groot-Israël' waarheid te maken.
Ik begrijp nu eindelijk dat mijn allereerste standpunt, mijn onderbuikgevoel uit 2015/2016, de enige correcte was. Je kunt een man die overduidelijk aan grootheidswaanzin lijdt, die egoïstisch is tot op het bot en wiens kompas met alle winden meewaait, domweg niet vertrouwen met de immense macht van de Amerikaanse president. Ik zat ernaast, en dat neem ik mezelf kwalijk. Deze man is levensgevaarlijk.
