messi

เส้าๆ เขียนเรื่องคัยไม่รู้

อีก 10 ชาติ sm ก็หาคนแบบมาร์คไม่ได้หรอก

กุเริ่มคิดเหมือนกันแระ พ่อเมืองตกมันในวงข้าศึก ทางรอดคือทางไหน องดำชวนทำยุตธหัตถี เจ้าพี่อะ ทำไมถึงยอมกัน ทั้งที่ค่ดได้เปรียบ แม่งเอ้ย พี่น้องจิงๆ

ฝันถึงพี่เตนล์ในรอบสองสามปี แม่งเอ้ย

ดูข่าวรถเมล์ไม่จอดรับคนพิการ แล้วเหตุผลคือ “มันช้า เสียเวลา” ปัญหามันไม่ใช่คนพิการ ปัญหาคือ ระบบที่ไม่เคยถูกออกแบบมาให้เขาอยู่ในนั้นตั้งแต่แรก คนพิการไม่ได้อยากให้ใครมาสงสาร หรืออยากให้ใครต้องมาช่วยตลอดเวลา สิ่งที่เขาต้องการคือ โอกาสที่จะใช้ชีวิตด้วยตัวเองอย่างมีศักดิ์ศรีเหมือนคนอื่น แต่พอระบบไม่เอื้อ ทุกอย่างก็กลายเป็นการ “ขอความช่วยเหลือ” ทั้งที่จริงๆ มันควรเป็นสิทธิพื้นฐาน ลองคิดดูละกัน เวลาที่ชีวิตเรามีบางอย่าง “ไม่ครบ” แล้วสังคมรอบตัวก็ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อให้เราใช้ชีวิตได้เท่าเทียม มันเหมือนถูกบอกกลายๆ ว่า คุณค่าของเราน้อยกว่าคนอื่น ทั้งที่ความจริง ถ้าเขามีโอกาส เขาก็อยากทำทุกอย่างด้วยตัวเองเหมือนกัน สังคมเรามีคนออกมาเรียกร้องสิทธิให้ตัวเองเยอะมาก แต่คนพิการคือกลุ่มที่ แทบไม่มีใครพูดแทน เสียงของเขาเบามาก จนบางทีเหมือนเป็นคนที่ถูกลืม จริงๆ แล้ว กลุ่มคนที่ลำบากที่สุดเรื่องสิทธิ ไม่ใช่คนที่เสียงดังที่สุด แต่คือคนที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะทำให้เสียงตัวเองดัง และหนึ่งในนั้นนั่นก็คือ คนพิการ

Introvert ใช้วันหยุดออกไปหาใคร ก็มีใจให้คนนั้นแหละ

สิ่งที่เศร้าที่สุด อันดับ1: เริ่มไม่เก่งในเรื่องที่เคยเก่งที่สุด

I ชอบมาก เพื่อนแอบรักเพื่อน เขาหายร้อนรน ยุไม่ได้ ตัวเองปากหมามาโดยตลอด มีแค่คนเดียวที่ทนได้ แต่วันนี้เขาฟิวขาดละ ปากหมาเกินขอบเขต กลับตัวไม่ได้ พุดไปแระ พุดไปก็ไม่รู้ว่าตัวเองผิดที่ตงไหน หรือมันเป็นความผิดเราทั้งหมดกัน ใช่จ้ะ

got my eyes on u 🤓

อ่า

กุละเซ็ง ทำไมปิดห้ามรบกวนละไลน์โทรได้ ตั้งนานไม่โทร ทำไมอาโปชอบโทรตอนกุลงแรงค์ทุกครั้ง กุไม่เข้าใจ อ้าก

หลับไม่ตื่นทีเถอะ เหนื่อยแล้ว

กุซึมยุ ดุซีรี่ย์ของคนสวย ละมีบทพูดว่า ผมก็ใช้ชีวิตเหมือนศพในแต่ละวัน ภาวนาให้ไม่มีวันพรุ่งนี้ แต่ผมก็ยังตื่นมาอยู่ดี อะอ่า กุเข้าใจนะ นี่ขนาดผกกเขาย้อนอดีตไม่ได้มากขนาดนั้น แต่กุก็เขาใจบทพุดทันทีทันใด ยากอ่าคับ ;—;

จริง ชอบส่องสตอรี่คนรู้จักแล้วเศร้าไปหมดว่าทำไมชีวิตเราไม่ดีเหมือนเค้า ทำไมไม่มีไอ้นั่นไอ้นี่อย่างเค้า เล่นทวิตสบายใจกว่าเพราะทุกคนดูเจอแต่เรื่องเหี้ยๆ เหมือนกุหมด

อยากตายเร็วๆ

มึงไม่เบื่ออนุทินบ้างเหรอวะ อห กุเน่ย

ร้องไห้นะ

อย่างกินข้าวไม่อิ่ม หัวเราะไม่สุด เดินก้มหน้าไม่ใช่เพราะเชือกรองเท้าหลุด ทุกอย่างมันยากที่จะไม่รู้สึก มันรู้สึกหนักเกินยกลังนมกลับบ้านตอนประถมอีก

คุณเป็นใครคับ

ถ้าขยับซ้าย เราจะร้องไห้ ถ้าเราขยับขวา เราจะเหยียบเศษซากของตัวตนที่แตกกระจายอยู่ทุกตารางพื้นผิว สุดท้ายแล้ว หากจะขยับซ้ายหรือขวา ทุกทางเลือกล้วนสร้างความเจ็บปวด การยิ้มไม่ถึงตา หายใจไม่เต็มหน่วย หัวใจเต้นแรงถี่เพราะถูกบีบรัด คำในใจไม่ถูกเอื้อนเอ่ย จากเรื่องที่เคยง่ายกลับยาก

พร่ำบอกอยู่ทุกคืนถึงใครสักคนที่สามารถทิ้งข้อความไว้ได้ บางวันก็ถึงย่า บางคืนก็พระเจ้า พอใกล้วนกลับมาช่วงวันเกิดก็เป็นกริมริปเป้อ น้อยใจว่าทำไมย่าถึงทิ้งกัน ตัดพ้อและกร่นด่าพระเจ้าว่าคุณแม่งโคตรลำเอียง เหตุใดถึงไม่มอบความรักให้เท่าเทียม ทำไมลูกถึงไม่ถูกรัก