Rosita 🍂

Maybe men wouldn’t feel so attacked by feminism if their masculinity wasn’t built on controlling women.

Μήπως για το δημογραφικό στην Ελλάδα φταίνε οι έλληνες άντρες που δεν είναι καρπεροί ?

Σύντομη ιστορία για βλαμμένες μανούλες: Ως παιδάκι με Asperger δεν ήμουν ιδιαίτερα κοινωνική. Επίσης με αγχωνε ο κόσμος και η δυνατή μουσική. Α και δεν έπιανα τα αστεία. Σε ένα αποκριάτικο πάρτυ του Δημοτικού(από αυτά τα αποπνικτικά)που πήγα(γιατί "ε θα είναι και οι φίλες σου)

Δυστυχώς, το παραμύθι δεν είχε happy end. Τελείωσε με τραγωδία. Για εξήντα χρόνια πούλησαν στις γυναίκες το ψέμα: «Μην γίνεις νοικοκυρά. Πρώτα καριέρα, ελευθερία, ταξίδια. Παιδιά αργότερα – λίγα και όταν είσαι έτοιμη.» Στην Ελλάδα το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό: πρώτο παιδί στα 31, γονιμότητα 1.3, σχολεία που κλείνουν μαζικά και ένας λαός που σβήνει. Η βιολογία δεν διάβασε ποτέ Betty Friedan. Πολλές γυναίκες σήμερα, στα 38-45, ψιθυρίζουν με πίκρα: «Μας είπαν ψέματα. Περιμέναμε την ιδανική στιγμή… και η στιγμή δεν ήρθε ποτέ.» Και το πιο θλιβερό; Το ίδιο αφήγημα συνεχίζει να πουλιέται στις νεότερες γενιές, λες και δεν βλέπουμε τα αποτελέσματα μπροστά μας. Το ίδιο σύστημα που απαξίωσε τη μητρότητα, τώρα θέλει να φέρει μετανάστες για να καλύψει τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν. Τι υποκρισία. Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε στο 1960. Απλώς πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι η φύση, ο χρόνος και η ανάγκη για συνέχεια είναι «προκατάληψη». Το παραμύθι τελείωσε άσχημα. Η ερώτηση είναι: πότε θα αρχίσουμε να γράφουμε μια πιο ρεαλιστική – και πιο ελπιδοφόρα – ιστορία;

Δυστυχώς, το παραμύθι δεν είχε happy end. Τελείωσε με τραγωδία. Για εξήντα χρόνια πούλησαν στις γυναίκες το ψέμα: «Μην γίνεις νοικοκυρά. Πρώτα καριέρα, ελευθερία, ταξίδια. Παιδιά αργότερα – λίγα και όταν είσαι έτοιμη.» Στην Ελλάδα το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό: πρώτο παιδί στα 31, γονιμότητα 1.3, σχολεία που κλείνουν μαζικά και ένας λαός που σβήνει. Η βιολογία δεν διάβασε ποτέ Betty Friedan. Πολλές γυναίκες σήμερα, στα 38-45, ψιθυρίζουν με πίκρα: «Μας είπαν ψέματα. Περιμέναμε την ιδανική στιγμή… και η στιγμή δεν ήρθε ποτέ.» Και το πιο θλιβερό; Το ίδιο αφήγημα συνεχίζει να πουλιέται στις νεότερες γενιές, λες και δεν βλέπουμε τα αποτελέσματα μπροστά μας. Το ίδιο σύστημα που απαξίωσε τη μητρότητα, τώρα θέλει να φέρει μετανάστες για να καλύψει τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν. Τι υποκρισία. Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε στο 1960. Απλώς πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι η φύση, ο χρόνος και η ανάγκη για συνέχεια είναι «προκατάληψη». Το παραμύθι τελείωσε άσχημα. Η ερώτηση είναι: πότε θα αρχίσουμε να γράφουμε μια πιο ρεαλιστική – και πιο ελπιδοφόρα – ιστορία;