Hamed Esmaeilion

امسال، در حالی‌که مردم ایران در شرایط دشوار جنگ و چهل و هفت سال سرکوب سنگین جمهوری اسلامی قرار دارند، نوروز را زنده نگه می‌داریم. پیام نوروز، نوید روزهای روشن است؛ این که هیچ زمستانى پایدار نیست. براى ما ايرانيان، جنگ و فلاكت ۴۷ سال است كه ادامه دارد ولى همچنان با اميد به پايان اين كابوس و رسيدن به آزادى ادامه می‌دهيم. ما در انجمن خانواده هاى پرواز PS752 در این لحظه‌های سختِ بيم و اميد به ياد خانواده‌هايى كه اولين نوروز را بدون عزيزانشان می‌گذرانند، هستيم؛ ما به ياد دادخواهانى هستيم كه اين نوروز در كنار ما نيستند ولى راهشان و هدفشان روشن‌تر از هميشه است. ما سال را به ياد عزيزان ِاز دست رفته‌ی امسال، كه عاشق‌ترين زندگان بودند، نو می‌كنیم. باشد كه نورى كه در اين جهان تاباندند تا ابد باقى بماند. #نوروز #دادخواهی #DigitalBlackOutIran‌ #ps752justice

در اولین روز پس از مرگِ خفت‌بارِ آدمکشِ بزرگ در نیمه‌ماراتنی در غرب تورنتو شرکت کردم. به یاد همسر عزیزم پریسا که به دست سپاه پاسداران و علی خامنه‌ای کشته شد، به یاد دوستِ دادخواهم محسن که رفت و مرگِ خامنه‌ای را ندید، به یاد پرواز پی‌اس۷۵۲، به یاد جوانانِ شجاعِ دی‌ماه و همه‌ی کسانی که به دست تروریست‌های سپاه پاسداران کشته شدند. #دادخواهی

در شرایط کنونی زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان، بی‌پناه‌ترین‌ها در ایران هستند. از یک سو این خطر وجود دارد که زندانیان، هدف انتقام‌جوییِ بازماندگان جمهوری اسلامی قرار گیرند و از سوی دیگر ممکن است زندان‌ها همچون جنگ پیشین هدف‌ حملات اسرائیل و امریکا قرار گیرند. زندانیان و خانواده‌های آنها در سخت‌ترین شرایط به سر میبرند. صدایشان باشیم. زندانیان سیاسی و عقیدتی باید بدون هیچ قید و شرطی آزاد شوند. زندانیان جرائم عمومی نیز، با توجه به شرایط جنگی، لازم است با آزادی مشروط، مرخصی اضطراری یا انتقال فوری به مکان‌های امن، از جان آنان محافظت شود. #زندانیان

نفرت من از او با بیزاریِ خیابان گره خورده است. رسوبِ ته‌نشین در جانم است که در مرگ او شادی می‌کند. با آوردن نامش هوای این اتاق سنگین می‌شود انگار تاریخ مرداری را از روده‌های آلوده‌ی خود بیرون بکشد. نفرت من از او به دشمنی شخصی‌ام محدود نمی‌شود. او همسر عزیزتر از جانم پریسا و تنها فرزندم ری‌را را از من گرفت، او هزاران خانواده را داغدار کرد، سرزمینم را به خاک سیاه نشاند، جنایاتی مرتکب شد که از هیچ دیکتاتور خونخواری در تاریخ جهان سر نزده بود. من از او بیزار بودم و هستم به همان اندازه که حافظه با فراموشی می‌جنگد، به همان اندازه که ایران با تحجر و جهل می‌جنگد. در من کلمات گمشده‌ای هست که او از من ربود. عکس‌های قاب‌شده‌ای هست که خاک گرفته‌اند. اتاقی هست که درش را سال‌هاست نگشوده‌اند. صندلی‌های خالی‌ای هست که در هوهوی باد ساکت و بی‌صدا نشسته‌اند. در من ردی از مرگ و اندوه هست که با نفرت از او پایان نمی‌یابد. با مرگ او هم پایان نمی‌یابد. تنها خوشحالم که در چاله‌ای در زمین فرو رفت و دیگر نفس نمی‌کشد تا جان بی‌گناهان دیگری را بگیرد. آن‌چه او کاشت سال‌ها در سرزمین ما میوه‌ی خون خواهد داد. من با سلاح به جنگِ ماترک او نمی‌روم. با نفرتم می‌روم و از مرگ او شادمانم. آخوندِ جنایتکاری که دیگر در حاشیه هم نفس نمی‌کشد چه برسد به متنی که زندگیِ همه‌ی ما بوده است. خامنه‌ای! در قعر تاریخ بمیر و مطمئن باش دیگر هرگز ایرانِ ما به میراث تو باز نخواهد گشت. #دادخواهی

این بخشی از یک فیلم سینمایی نیست. این یک سکانس واقعی از زندگی، مبارزه و مقاومت در ایران است. معلم این کلاس درس، پدر جاویدنام صدرا سلطانی‌ست. فرزندش را چهل روز پیش با گلوله جنگی در منطقه نارمک تهران کشتند. در روز چهلم صدرا، دانش‌آموزان اینچنین معلم داغدار خود را غافلگیر کردند. شجاعت، شرافت و آگاهی ویژگی نسل امروز ایران است. نسلی آگاه و پیشرو که نوید بخش فردای روشن این سرزمین است. 🔹🔹🔹 شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران 🔹نشانی کانال تلگرامی شورا: 🆔 @kashowra 📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی: 🆔 @kashowranews

می‌خواستند به بچه‌ها الفبای امید و زندگی بیاموزند، اما سهم خودشان سوگ و خاموشی شد. هیچ طوفانی نمی‌تواند یاد و نام یک معلمِ عاشق را از حافظه‌ی مدرسه‌ها پاک کند. داغدارِ همکارانمان هستیم. (ویدیو مربوط به معلم سرافراز محسن شریف کاظمی است ) #نیمکتهای_خالی #کلاسهای_بی_معلم

English follows در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، جوانانی که دیگر تابِ استبداد را نداشتند، به خیابان‌ها آمدند تا فریاد آزادی سر دهند؛ اما پاسخشان از سوی جمهوری اسلامی، گلوله‌های جنگی بود. در آن روزها، این تنها خیابان‌ها نبود که صحنه‌ی شجاعت شد؛ در اتاق‌های درمان، در راهروهای بیمارستان‌ها و پشت درهای بسته‌ی مراکز پزشکی نیز نبردی دیگر جریان داشت. کادر درمان، پزشکان و پرستارانی که به سوگند انسانیت وفادار ماندند با به خطر انداختن جان خویش، گلوله‌ها را از پیکر آزادی بیرون کشیدند. اما پاداشِ انسانیتشان، امنیت نبود و خود در چنگال ظلم گرفتار شدند. ما یادآوری می‌کنیم: خدمات درمانی جرم نیست و برای آنان، جان انسان‌ها از هر ایدئولوژی برتر است. ما عهد می‌بندیم که قدردان شجاعتشان باشیم و هرگز تنهایشان نگذاریم. امروز ما فریاد آنان هستیم، تا صدایشان در زندان‌های جمهوری اسلامی خاموش نگردد و جهان نیز باید این صدا را بشنود. On 8 and 9 January 2026, young people who could no longer endure tyranny took to the streets to cry out for freedom; the response they received from the Islamic Republic was live ammunition. In those days, it was not only the streets that became scenes of courage. In treatment rooms, hospital corridors, and behind the closed doors of medical centers, another battle was unfolding. Medical staff — doctors and nurses who remained faithful to their oath to humanity — risked their own lives to remove bullets from the body of freedom. But the reward for their humanity was not safety; they themselves were caught in the grip of oppression. We remind the world: Providing medical care is not a crime, and for them, human life stands above any ideology. We pledge to honor their courage and to never leave them alone. Today, we are their voice, so that their cries are not silenced in the prisons of the Islamic Republic — and the world must hear this voice as well. #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم #دادخواهی_نبردی_جمعیست #ps752justice

۲۳۰ نیمکت خالی؛ ۲۳۰ رویای ناتمام که زیر خاک رفت. ما معلمان ایران، روز چهارشنبه ۲۹ بهمن، کلاس‌های درس را تعطیل می‌کنیم تا بگوییم: «جانِ دانش‌آموز»، خط قرمز ماست. و از والدین می‌خواهیم که به احترام خونِ فرزندان میهن فرزندانشان را به مدرسه نفرستند. #نیمکتهای_خالی #کلاسهای_بی_معلم

چهل روز از یک جنایت دیگر جمهوری اسلامی گذشت. چهل روزی که جای خالیِ شجاعترین فرزندان ایران، بلندتر از هر فریادی در خانه‌ها پیچیده است. امروز مادران پرواز پی‌اس٧۵٢، زنانی که سپاه پاسداران، فرزندانشان را در آسمان از آنها گرفت، کنار مادران تازه‌داغدار ایستاده‌اند. مادران پرواز، بهتر از هر کسی می‌دانند که هیچ واژه‌ای فرزند رابازنمی‌گرداند، اما همدردی می‌تواند مانع فرو افتادن شود. اینجا، همدردی فقط یک واژه نیست؛ پُلی است میان دو سوگ، میان دو نسل از مادرانی که آموخته‌اند چگونه با قلب شکسته مبارزه کنند. چهلم، آغاز حافظه‌ای جمعی است که خاموش نخواهد شد. و مادران، روایت فرزندانشان را زنده نگه می‌دارند تا جهان فراموش نکند. امروز، اشک‌ها به هم رسیده‌اند، و از تلاقی این اشک‌ها، رودی شکل گرفته است که به سوی عدالت جاری است. #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم #دادخواهی_نبردی_جمعیست #ps752justice

برای محسن احمدی‌پور که رفتنش ما را سوگوارتر کرد. او که اسطوره‌ی دادخواهی بود. "مرگ ما را کنار هم نشاند ما با مرگ درآمیخته بودیم و مرگ این غریبه‌ترین آشنا نه در واژه که بلکه در تک‌تک سلول‌های ما رخنه کرده بود قلب‌هامان اما به دنبال زندگی به دنبال معنا و به دنبال عدالت مارا به زندگی برگرداند مارا به دوستی فراخواند به مهربانی به همزیستی به پذیرش اما مرگ… این پلید بی‌رحم با همان سهمگینی با همان قبای سیاه با همان بهت بی‌انتها این بار مسیرش را به تنهایی کشنده کج کرد مرگ مارا کنار هم نشاند مرگ مارا تنهاتر از همیشه کرد" #دادخواهی #ps752justice

. به غمِ از دست دادنِ روجایت در پرواز پی‌اس۷۵۲ می‌گفتی تاسیان. می‌گفتی ما می‌گوییم تاسیان و می‌گفتی نمی‌شود معنایش کرد. محسن جان! قرار ما اما این بود که زنده بمانیم تا خفت و‌ خواریِ قاتلینِ روجا، همسفرانش و ده‌ها هزار انسان بی‌گناه دیگر را تا پایان ببینیم. محسن جان! قرار ما این بود که زنده بمانیم و‌ حال غم از دست دادن تو نیز شانه‌های ما را افتاده‌تر از پیش می‌کند. پی‌نوشت: آقای محسن احمدی‌پور، همسر روجا آزادیان مسافر پی‌اس۷۵۲ دیروز دهم فوریه در تورنتو از دنیا رفت. اطلاعیه‌ی انجمن پرواز بدین شرح است: درگذشت آقای محسن احمدی‌پور عضو هیئت‌مدیره با اندوهی عمیق و تأثر فراوان، درگذشت آقای محسن احمدی‌پور، عضو ارزشمند هیات مدیره‌ی انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ را به اطلاع می‌رسانیم. محسن، همسر عزیزش روجا آزادیان را در هجدهم دی‌ماه ۱۳۹۸ در جنایت سرنگون کردن پرواز پی‌اس۷۵۲ توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از دست داده بود. او به تنهایی در تورنتو کار و زندگی می‌کرد. به‌دلیل عدم حضور او در محل کار و پاسخ ندادن به تماس‌های تلفنی در روز دهم فوریه، دوستانش موضوع را نگران‌کننده تشخیص داده، با آتش‌نشانی و پلیس تماس می‌گیرند. در پی این تماس‌ها، نیروهای پارامدیک و پلیس در محل زندگی او حاضر می‌شوند. در گزارش اولیه‌ی پلیس مورد مشکوکی به چشم نمی‌خورد اما ما منتظر گزارش نهایی آن‌ها و پزشکی قانونی خواهیم ماند. محسن با تعهد، صداقت و حس مسئولیت‌پذیری مثال‌زدنی، نقش مهمی در پیشبرد اهداف و ارزش‌های انجمن ایفا کرد. حضور ایشان در هیئت‌مدیره همواره همراه با درایت، خرد جمعی و دغدغه‌مندی برای منافع عمومی بود. فقدان محسن احمدی‌پور ضایعه‌ای بزرگ برای خانواده، دوستان، همکاران و تمامی اعضای جامعه‌ی ماست. هیئت‌مدیره و اعضای انجمن خانواده‌ها ضمن ابراز همدردی صمیمانه با خانواده و بازماندگان، یاد و خاطره‌ی ایشان را گرامی می‌دارند و قدردان سال‌ها خدمت صادقانه و اثرگذار او خواهند بود. یاد محسن و روجا همیشه با ماست. ما عاملان از هم پاشیده شدن خانواده‌ها و قتل عزیزترین‌های‌مان را نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم. #دادخواهی

این لبخند هنوز در حافظه‌ی جهان باقی‌ست. به چه می‌خندیدی تو؟ به کیک‌ تولدی که شمع‌های رنگی داشت؟ به چهره‌ی‌ مهربانی که روبرویت بود؟ به بارانی که بی‌هوا باریده بود؟ به ترانه‌ای که ناتمام مانده بود؟ به لحظه‌ای که شاد و شفابخش بود؟ به دست‌هایی که تو را در بر گرفته بود؟ این لبخند در حافظه‌ی جهان باقی‌ست. صدای این خنده در حافظه‌ی جهان باقی‌ست. خنده‌ای که می‌گوید کار این جهان به عدالت نیست. خنده‌ای که می‌گوید گمم می‌کنی، در فرودگاه‌ها و هواپیماها، در میدان‌ها و خیابان‌ها، در دادگاه‌ها و در گورستان‌ها. خنده‌ای که می‌گوید ببین من اینجا هستم، در حافظه‌ی تو، در حافظه‌ی خسته‌ی تو که سال‌هاست از ته دل نخندیده‌ای. این لبخند در حافظه‌ی جهان باقی‌ست. این لبخند عمر هزاران ساله می‌یابد. من رفته‌ام، تو رفته‌ای و صدای خنده‌ی تو بر کار و بار این جهان ادامه می‌یابد. هر بار که می‌خندی آسمان می‌لرزد، هر بار که می‌خندی من سکوت می‌کنم، هر بار که می‌خندی با خودم می‌گویم گمش کردم، با خودم می‌گویم رفت تا با صدای خنده‌اش بماند. خنده‌های شما را از ما ربودند. این لحظه یا این لحظه‌ها را ربودند. خندیدن به طلوع صبح، خندیدن به غروب خورشید، خندیدن به لبخند یک‌ کودک، خندیدن به صدای اسباب‌بازی‌ها، خندیدن به یک خبر خوش، خندیدن به رسیدن، به رسیدن به خانه، به آغوش گرم… این لبخند در حافظه‌ی جهان باقی‌ست. این لبخند آبروی جهان می‌شد اگر که جهان آبرویی می‌داشت. دوباره از نو… به چه می‌خندیدی تو؟ به چه می‌خندیدی که من تا ابد می‌توانم نگاهت کنم. #دادخواهی #PS752 #ps752justice

#نیمکت‌های_خالی ⚫️ دوصد نیمکت خالی؛ دوصد نام که نباید بی‌جان می‌شدند و این پایان نیست دوصد نام؛ نام‌هایی که تکرارشان خواهیم کرد تا روز دادخواهی. نوشتن این فهرست آسان نیست. هر اسم با مکث می‌آید، بغضی بالا می‌زند و بعد دردی می‌ماند که کشنده است. هر نام یک «کاش» با خودش دارد: کاش زنده بود؛ کاش مدرسه‌اش هنوز منتظرش بود؛ کاش مادری مجبور نبود نام فرزندش را در فهرست‌ها بخواند. این‌ها کودک بودند؛ زندگی داشتند، شیطنت داشتند و رؤیا داشتند، اما دست‌هایی تصمیم گرفتند که زندگی‌شان قابل حذف است. این فهرست آرشیو مرگ نیست؛ کیفرخواستی است علیه سیستمی که کودک را نه صاحب زندگی، که مانعی برای بقای خود می‌بیند. دوصد جان از ما گرفته شد؛ با گلوله، با فقر و با سرکوب، در امتداد یک منطق واحد؛ همان منطقی که آموزش را ناامن کرد، خیابان را به میدان تیر بدل ساخت و کودکی را جرم‌انگاری کرد. و پس از مرگ‌شان هم دست برنداشتند: نام‌ها را ممنوع کردند، خاکسپاری‌ها را بی‌صدا پیش بردند و حقیقت را انکار کردند. حذف، انکار و تحریف، ادامه‌ی همان سیاستی بود که پیش‌تر جان‌ها را گرفته بود. کلاس‌ها دیگر مثل قبل نیستند. نیمکت‌های خالی فقط نشانه‌ی غیبت نیستند؛ بلکه یادآور جنایتی‌اند که به کلاس درس رسیده است؛ یادآور سیاستی‌اند که کودک را از کلاس، به گورستان فرستاد. کلاس‌هایی که دانش‌آموزان‌شان نام دوستان کشته‌شده‌شان را می‌دانند و معلمانی که دیگر فقط درس نمی‌دهند، بلکه شاهد و همراه این دادخواهی‌اند. اما ما ایستاده‌ایم؛ در کنار خانواده‌ها، در کنار مادران و پدرانی که از دل سوگ، دادخواهی را برگزیدند، و در کنار دانش‌آموزانی که دیگر فقط «دانش‌آموز» نیستند، بلکه دادخواهان خون دوستان‌شان‌اند. ما این نام‌ها را می‌نویسیم تا آموزش از بی‌طرفیِ دروغین بیرون بیاید و جامعه بداند تا وقتی مرگ کودک بی‌هزینه است، هیچ نظم سیاسی‌ای مشروع نیست. این فهرست فقط برای سوگواری نیست؛ برای بیدار ماندن است، برای فراموش نکردن این حقیقت که کودک‌کشی، سیاست است. دوصد نام یعنی یادآوریِ مداومِ یک واقعیت ساده و هولناک: سیستمی که آینده را می‌کشد. نام‌ها می‌مانند؛ برای مطالبه، برای پاسخ‌گویی و برای پایان‌دادن به سیاست قتل کودک.. یادشان را به سکوت واگذار نمی‌کنیم این فهرست تا روز دادخواهی بسته نخواهد شد. اسامی ۲۰۰ دانش آموز جان باخته را در لینک زیر ببینید bit.ly/4r7GoKO #دو_صد_نیمکت_خالی #نام‌ها_را_فریاد_می‌زنیم #کودک‌کشی_سیستماتیک #عدالت_بدون_فراموشی

حضور و غیابِ خونین این اسامی، ساکنانِ همان «۵ کلاس درسِ خالی» هستند. ۱۵۰ نام، ۱۵۰ رویا و ۱۵۰ آینده که دزدیده شد. این لیست، سندِ حقِ زندگی و آموزشی است که از کودکان ما سلب شد. ما فراموش نمی‌کنیم؛ عدالت برای تک‌تک این نام‌ها زنده است.

"This is like Iran's Holocaust." Human rights and genocide specialist Dr Payam Akhavan discusses the Iran death toll with Piers Morgan. Watch more👇 📺 youtu.be/LMFrrP0ilQw @piersmorgan

تروریستی اعلام شدن سپاه پاسداران، برای ما فقط یک خبر نیست؛ تأیید حقیقت تلخی است که سال‌ها با آن زندگی کرده‌ایم. سپاه پاسداران همان نهادی‌ست که با شلیک به پرواز ۷۵۲، فرزندان، خواهران، برادران، پدران و مادران ما را قتل عام کرد. همان دستی است که امروز در خیابان‌ها، زندان‌ها و مرزها ده‌ها هزار ایرانی را به خاک و خون کشیده است. برای خانواده‌های دادخواه، این تصمیم نه آغاز راه است و نه پایان آن؛ بلکه گامی دیگر در مسیر عدالت، حقیقت و پاسخ‌گویی است. ما قاتلین فرزندان ایران را #نه_میبخشیم_و_نه_فراموش_میکنیم #IranRevolution2026 #DigitalBlackoutlran #IranMassacre #FreeIran

آدم‌کش‌های سپاه پاسداران سرانجام در اتحادیه‌ی اروپا هم در همان جایی قرار گرفتند که سزاوارش بودند؛ لیست گروه‌های تروریستی. سازمانی که جز بی‌رحمی و آدمکشی هیچ در چنته ندارد. #دادخواهی

Hossein Tehranchi, Child of Iran, a music and fitness enthusiast, was shot and killed during the protests in Tehran. His grieving mother has asked that wherever his name is written, it be accompanied by these words: “Child of Iran.” He was her only child. The last verses from his last video on IG: “You are both my life and my beloved—and yet… In winning hearts you’re a legend—and yet… To me you are a stranger—and yet… Why would you want me wounded, you beautiful new bud? Why would you want me withered, O bane of hearts?”