นน.

แล้วทุกคนคือเข้าใจหมอมะพร้อมกันว่าหมายถึงใคร กูชอบมาก คนไทยเก่งเกิน 55555555555555555555555555555555 #แบนหงสาวดี #แบนช่องวัน31

เวลาที่เราอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน/need help คนรักแสดงออกยังไง ช่วยทำอะไรหรือพยายามทำอะไรนี่สำคัญมากๆนะ คอน three man down ล่าสุด เรากับแฟนดูบนโซนอัฒจันทร์ ที่นั่งสูง+บันไดชันมากๆ มีจังหวะเราแยกไปเข้าห้องน้ำ แฟนนั่งดูต่อ แล้วเราดันเท้าพลิกตรงสเต็ปหน้าห้องน้ำ แบบกะระยะก้าวพลาด ร่วงเลย นั่งลงพื้นเลย ตอนนั้นคืออยากลุกเอง แต่ลุกไม่ไหว คิดไรไม่ออกเลยพิมพ์บอกแฟนไปก่อน นางจะได้ไม่ห่วงว่าทำไมหายไปนาน แต่นางตอบเราทันทีและมาหาเราภายในไม่เกินนาทีหลังบอกว่าจะมา 🥹 แก แฟนชั้นรีบมาหามาก แบบวิ่งและหอบ ความรู้สึกตอนนั้นน้ำตาจะไหล คนที่รักกันแสดงออกว่ารักอย่างชัดเจนจริงๆ นะ

หลายคนไม่ค่อยรู้ว่ายุคร.6-2500s กิจกรรมพักผ่อนของคนไทย (ที่มีฐานะหน่อย) นอกจากไปปิกนิก ไปตากอากาศ ก็คือการไปล่าสัตว์ สมัยนั้นมันถึงมีหนังสือแนะนำการล่าสัตว์,เดินป่าอย่างดาษดื่น คนเขียนก็เป็นพรานเอง fact พวกนี้เป็นสิ่งที่ฉันอึดอัดมาก เขียนนิยายพีเรียดตัวเองยังไม่อยากเอามาใส่ 🥲

เพื่อนเคยพูด แม่มันร้องไห้เลย คิดว่าจะเงียบเหรอ เปล่า เปลี่ยนจากเปรียบเทียบมาประชดมันตลอดที่เจอหน้า เหมือนเป็นปมชีวิตเฉย มันถูกประชดแบบ ใช่สิ แม่แย่ไม่ได้เป็นหมอ เป็นข้าราชการ บ้านจนไม่มีเงิน เรียนไม่สูง ไม่เก่งเหมือนใคร มันนั่งกินข้าวอยู่ๆพูด เป็นไงข้าวจากแรงงาน ทำงานจนมือพัง

ลองนึกภาพตามอำดงเล่าเจ้าพี่ตาแป๋วฟังคำเล่า “ข้าตกปลาได้ฉลามตัวเท่านี้!” “ว้าว ตัวใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ” “ข้าเก่งไหมเจ้าพี่” “เก่งสิ” ไก่ชนร้องไห้จำนวนมาก #อโยธยาเอยาวดี

จริงพี่🥹🤟🏻 #ไนปุรานเริกส์

เพิ่งทำน้ำเย็นให้แม่อาบไป

รูปที่พี่ฮิโระปักหมุดคือดีมากจริง ๆ 😎🩷🔥❤️‍🔥

ตัวนรสิงห์ ไทยมีที่วัดผาลาด เชียงใหม่ ตอนบูรณะวัดใช้ช่างจากพม่า เลยเป็นศิลปะแบบพม่ามาผสม ใครอยากไปดูเรียนเชิญ อยู่ระหว่างทางขึ้นดอยสุเทพ

เสนอท่าไม้ตาย ให้พูดว่า: เนื่องจากโทรศัพท์มีการบันทึกเทปเป็นหลักฐานตามขั้นตอน ผมจึงขออนุญาตแจ้งว่าผมไม่ได้ให้ความยินยอมในการติดต่อ ถ้ายังไม่วางสายขออนุญาตทราบเลขที่ใบอนุญาตประกันชีวิตและประกันวินาศภัยของผู้ติดต่อ เพื่อติดต่อกับทาง คปภ. ดำเนินการในลำดับถัดไป

เอื้อออออออ ช้ำคือชั้นนนนนเองง

จั๊นขออวยสิ่งนี้เมสเสจของเรื่องนี้ที่คุณโบใส่มาตลอด🥹🫶🏻🩷 #อโยธยาเอยาวดี แม้กระทั่งในตอนนี้ anti-war มันยิ่งเห็นชัดเลยว่าสุดท้ายสงครามมันไม่มีอะไรดี รบไปก็ไม่ได้ทำให้อะไรกลับมาได้ โกรธแค้นชิงชังทำสงครามแล้วได้อะไรกลับมา ไม่มีใครฟื้นกลับมา อำดงดูปลงและปล่อยวางมากขึ้นจากสีหน้าแววตา ฮีดูเหนื่อยล้าจริงๆ การตั้งคำถามกับตัวเอง แปลว่าจุดๆหนึ่งเขาเริ่มมองแล้วว่ามันไม่ใช่ ฮีรู้แล้วว่าการทำสงครามไป รบไปมันไม่ได้ช่วยอะไร คนอ่านอย่างเราก็รู้สึกตระหนักมากขึ้นว่าสงครามมันมีแต่การสูญเสียจีงๆ ผู้คนมากมายอ้างว่าทำสงครามเพื่อสิ่งนั้นสิ่งนี้ รบไปเพื่อสิ่งนั้นสิ่งนี้ ผ่านมาเป็นร้อยๆปี สงครามมันได้สิ่งที่อยากได้จีงๆแน่หรอ สุดท้ายความสูญเสียมีมากกว่า และการเห็นสงครามยังมีอยู่ในยุค2026นี้มันทำให้รู้สึกแย่เอามากๆจีงนะ 🥹

국내나 해외나 여성 혼자 사시는 분들은 집에 들어 가실때 조심하세요. 떠라이들이 많은 세상이라😰😰

ทำไมแม่กับพ่อไม่ได้ดั่งใจเลยอ่ะ เห็นพ่อแม่บ้านอื่นป่ะ เขาเป็นหมอ เป็นพยาบาล เป็นข้าราชการ ลูกเขาภูมิใจแค่ไหน ตอนแก่ก็ไม่ต้องมาเป็นภาระ กินเงินบพเน็ญบำนาญ ลูกหลานอยู่อย่างสบายใจ แล้วดูพ่อแม่บ้านเราสิ

ละคิดภาพ เจ้าพี่ตายตอนประมาณ 34 อำดงตายตอนประมาณ 50 ไปเจอกันในยมโลก อำดงคือลุงไปเลยนะ แต่เจ้าพี่ยังหนุ่มอยู่ เดินด้วยกันเหมือนเจ้าพี่เป็นเด็กเสี่ย 🤣

เคียงข้างกัน #อำดงเจ้าพี่ #อโยธยาเอยาวดี

กลายเป็นว่าพอบ่นหยุมหยิมเรื่องไม่อินการล่าสัตว์ในนิยายเรื่องดังกลับโดนหาตื้นเขินซะงั้น นี่แหละถึงไม่อยากพูดถึงผลงานไทยลงโซเชียลเพราะคอมมูนักอ่านไทยเห็นต่างไม่ได้เลย ต้องเห็นชอบด้วยเท่านั้น

วิวัฒนาการคิงอโยธยา ยิ่งโต ความสดใสก็หายไปจากแววตาจนหมดแล้ว #อโยธยาเอยาวดี

#อำดงเจ้าพี่ #อโยธยาเอยาวดี โลกหลังความตาย อำดง(50)ได้พบเจ้าพี่(34) หลังจากที่เฝ้าคิดถึงมาตลอดช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ ขอบคุณไอเดียจากคุณเมลตี้ @meltyharibo “เจ้าพี่! ในที่สุดก็ได้พบท่านแล้ว ข้าคิดถึงท่านมากเลย” ร่างสูงใหญ่กระโจนตระกองกอดร่างโปร่งแนบแน่นเต็มอก สูดดมกลิ่นกายกุหลาบมอญที่ครั้นตนมีชีวิตปลูกไว้เต็มพระราชฐาน แต่ก็มิสู้กลิ่นที่ได้ดอมดมจากกายขาว “อะ… พระนริศหรอ เจ้าตัวโตขึ้นมากจริงเทียว ไม่ได้เจอกันกี่ขวบปีแล้วหนอ” กายขาวตกใจที่ถูกกอดรัด แต่ด้วยกลิ่นไม้หอมอันคุ้นเคย ทำให้รู้ว่าผู้ที่กอดรัดตนอยู่คือผู้ใด “เจ้าพี่ยังงดงามเหมือนเดิม เหมือนวันที่จากข้ามา” เจ้าของกลิ่นไม้หอมคลายอ้อมกอด พิจารณาใบหน้าที่ตนเฝ้าคิดถึงมาตลอด ใบหน้าที่อยู่ในใจตน พิจารณาเพื่อจดจำใบหน้าสวยงามให้เด่นชัดในใจตนที่สุด “ถึงเจ้าจะตัวโตขึ้น มีร่องรอยของการเติบใหญ่ แต่เจ้าก็ยังร่ำไห้ ขนตามิเคยแห้งเหมือนเดิม” ไม่เพียงให้อีกฝ่ายสำรวจตน เจ้ากุหลาบมอญก็พิจารณาร่างตรงหน้าแลอมยิ้มปลื้มใจนักที่ไม่ว่ากี่ปีผ่านพ้น คนตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม “ข้าเป็นแค่กับเรื่องของท่านหนา เพราะเป็นท่านที่ข้ารักสุดดวงใจ” “ข้ารู้ น่าเอ็นดูจริงเทียว ตอบข้าซี กี่ขวบปีแล้ว” “14 ปี…ที่ข้าใช้ชีวิตโดดเดี่ยวโดยไม่มีท่าน” “ร้องไห้อีกแล้วพ่อตัวโตของข้า ตอนนี้เจ้าก็ 50ปีแล้วซี หล่อเหลาสมชายชาตรี” กายหอมกุหลาบมอญตรงหน้า ก้าวเข้ามาใกล้ชิดอกแกร่งแลเงยหน้าเพื่อสบตาร่างสูงกว่า ส่วนสูงที่แตกต่างร่างโปร่งช้อนสายตาออดอ้อนเรียกร่างสูงใหญ่ว่า “เจ้าพี่” ปฏิกิริยาเป็นดังเจ้ากุหลาบมอญคาด ผิวกรำแดดแดงระเรื่อ กายสั่นไหวด้วยความขวยเขิน “เจ้าพี่แกล้งข้าแรงนัก” ใบหน้าคมแดงฝาด หลบสายตาออดอ้อนของผู้เป็นเจ้าของดวงใจ “ที่แห่งนี้ไม่มียศฐามาเกี่ยวรั้งเราแล้ว เจ้าก็แก่ปีกว่าข้าตั้งมากใยข้าจะเรียกไม่ได้เล่า หากข้าจะอยากเป็นเมียบุรุษคราวลุง ในที่แห่งนี้ก็ไม่มีใครว่ากล่าวข้าได้หนา เจ้าพี่นริศ” “…เจ้าน้องมินจีซวา ดื้อจริงหนาให้พี่ได้ลงโทษเจ้าเถิด” กล่าวจบริมฝีปากหนาสั่นไหว ขบเม้มกลั้นอารมณ์ อุ้มร่างระหงส์เดินเข้าตำหนักส่วนพระองค์ “คิก ๆ เจ้าค่ะ น้องดื้อนัก เจ้าพี่โปรดสั่งสอน” ร่างหอมที่ถูกอุ้ม เพิ่มแรงกอดรัดรอบคอหนา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงใจ —จบ ตอนจากกันอำดง(36) เจ้าพี่(34)