jelyn ♡

jung soojung, jung sungchan ♡

ต่อไปเราขอเปนคนเพี้ยนๆ เม้นไลฟ์ศลปว่าขอเปนหมานะคะ บ้อกๆๆอะหุ้ววว

มาคุยกัน 555 พี่เลือกเอง

#KatanyupodcastxPEEMWASU #PEEMWASU เวฟ : ถ้ามึงดังมากกว่านี้กูไปคอนเสิร์ตมึง มึงยังจะจำกูได้มั้ย มึงยังจะมองกูแล้วคิดถึงวันที่เรานอนคุยกันมั้ย เวฟ : ตอนนั้นเรายังวิ่งด้วยกันที่โรงยิมอยู่เลย ละคำตอบน้องภีมคือ บ้าเหรอ กูจะลืมมึงได้ไงม.4ที่กูมากูยังไม่มีใครเลย ไม่มีทางลืม ถ้าวันนั้นเราเจอกันใกล้ ๆ ไม่ได้ เสร็จแล้วก็โทรมาว่าอยู่ไหน แล้วน้องภีมพูดว่าน้องเวฟคือบ้านอ่ะ ㅠㅠ ตอนมาอยู่แรก ๆ ต้องแยกกับม๊าก็มีเวฟที่อยู่กับภีมตลอด ทำทุกอย่างด้วยกัน โห่่่่่่่ น้องงงงง รักกันมาก ๆ มาตลอดหนิ ㅜㅜ

George & Kimi X 💜

ชีเคยอจากเปนนักเขียนไรงี้ปะ อยากให้ลองเขียนหนังสือจัง เป็นคนที่ถ่ายทอดออกมาเป็นข้อความได้เก่งมาก ภาษามีการเปรียบเทียบและพรรณา คือถ้าให้คะแนนเขียนเรียงความคงเกินร้อย อยากให้ลองเอาดีด้านนี้ด้วยจัง มีความสามารถด้านภาษามากจริงๆ การถ่ายทอดคือเริ่ด

: กูไปคอนเสิร์ตมึงแล้ว จะจำกูได้ไหม : มึงมองกูแล้วจะคิดถึงวันที่เรานอนคุยกันอยู่ตรงนี้มั้ย : มึงจะบ้าหรอ กูจะลืมมึงได้ไง ม.4 กูไม่มีใครเลย อยู่แต่กับมึง กูไม่มีทางลืม : ถ้าวันนั้นเจอกันใกล้ๆไม่ได้ เสร็จแล้วก็โทรมาว่าอยู่ตรงไหน เดี๋ยวไปหา ชั้น : 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭 😭😭😭😭💔🫂

"Glow - The 1st Mini Album" is finally here 💛 Get your digital booklet featuring XngHan's exclusive image & handwritten messages, only available on iTunes! 💿XngHanXoul.lnk.to/Glow/iTunes #XngHan_Xoul #Glow

ชีแอบอ่านชั้นแปลสัมชีปะ

ทุกอาชีพ ต่อให้ชอบมากแค่ไหนมันก็มีวันที่ทำให้เป็นทุกข์ได้อยู่ดี ถ้าไม่ใช่ตัวงานโดยตรงก็ปัจจัยอื่นๆ กระบวนการทำงาน เพื่อนร่วมงาน หัวหน้างาน ต่างๆ ยิ่งจุดที่แอนอยู่ปัจจัยเยอะมาก ก็ไม่แปลกอะไรที่จะมีวันที่ไม่มีความสุขบ้าง ไม่เป็นไรนะลูก มันคงไม่ได้มีวันแบบนั้นทุกวันหรอก เก่งจะตาย แค่รู้ตัวเองได้ว่ากำลังรู้สึกแบบไหน กำลังทำอะไรก็เก่งแล้ว ยังได้ทำสิ่งที่ชอบอยู่ก็เป็นเรื่องดีแล้วนะ เก่งแล้วๆ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป สิ่งดีๆรออยู่หลังความมืดมนเสมอ

ไม่เคยอินกับมุกขอเปนหมาเลย ไม่เก้ต แต่แอนบอกหนูมีกองทัพหมาของตัวเองพี่เห่าเลย ขอเปนหมาของแอนด้วยคนค้าบ บ้อกๆๆๆโฮ่งๆๆๆ

Q&A with ANTON Q: ในการเปลี่ยนผ่านจากนักว่ายน้ำสู่ไอดอล ความแตกต่างและความเหมือนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่คุณรู้สึกได้คืออะไร? 🦕: ตอนเป็นนักว่ายน้ำผมยังเป็นนักเรียนอยู่ แค่ไปฝึกซ้อมในเวลาที่กำหนด หรือไปแข่งขัน ชีวิตค่อนข้างเป็นระเบียบครับ ส่วนชีวิตไอดอลต้องนอนดึกบ้าง บางทีก็มีกำหนดการตอนเช้ามืด ตารางการฝึกก็เปลี่ยนไปทุกวัน มองในแง่นี้ถือว่าต่างกันมาก ส่วนสิ่งที่เหมือนกันคือ ทั้งสองบทบาทล้วนลำบากมากครับ (หัวเราะ) Q: คุณช่วยแบ่งปันเรื่องราวสนุก ๆ จากช่วงเวลาที่เป็นนักกีฬาว่ายน้ำได้ไหม? 🦕: ผมคิดว่าชีวิตนักว่ายน้ำให้สิ่งดี ๆ กับผมมากมายเลยครับ จริง ๆ แล้วตอนเป็นนักว่ายน้ำก็ลำบากมาก แต่ช่วงเวลาล้ำค่าในอดีตเหล่านั้นแหละที่ทำให้ผมเติบโตมาเป็นตัวเองในวันนี้ครับ เรื่องสนุก ๆ นั้น…ในช่วงสุดท้ายของชีวิตนักว่ายน้ำ ได้เข้าร่วมแคมป์ฝึกซ้อมแห่งหนึ่ง ทั้งทีมไปฝึกที่ยูทาห์ด้วยกัน ฝึกตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แม้ว่ามันจะเหนื่อยมากแต่ก็ได้ทิ้งความทรงจำสนุก ๆ ไว้มากมายครับ Q: มีประโยคไหนที่ส่งผลกระทบต่อคุณอย่างลึกซึ้งบ้าง? 🦕: จริง ๆ แล้วประโยคที่กระทบใจหรือบทความที่สร้างแรงบันดาลใจในแต่ละช่วงเวลาก็ต่างกันออกไปครับ ดังนั้นเวลาเห็นเนื้อหาที่ชอบใหม่ ๆ ผมจะจำไว้ในใจหรือนำมาคิดซ้ำ ๆ ถ้าจะพูดให้ชัดเจน ก็เหมือนวลีที่พูดถึงในการสัมภาษณ์เมื่อกี้ว่า “守得云开见月明” แม้จะเป็นประโยคง่าย ๆ แต่มีความหมายว่า “อดทนรอจนเมฆสลาย แล้วจะเห็นแสงจันทร์” ผมก็พยายามใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่ครับ Q: มีประโยคหนึ่งที่น่าประทับใจมากคือ “ถ้าคอนเสิร์ตหนึ่งครั้งใช้เวลาสามชั่วโมง แปดครั้งก็จะทับซ้อนกับหนึ่งวันในสามหมื่นกว่าวันของชีวิตพวกคุณได้อย่างสมบูรณ์” คุณมีความคิดพิเศษอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง? 🦕: ในแง่ร่างกาย การแสดงต่อเนื่อง 8 รอบรวม 24 ชั่วโมง แม้จะเหนื่อยมาก แต่คิดว่าในนั้นจะมีเรื่องสนุก ๆ เกิดขึ้นครับ (ก็จะมีความสุขมากเลย) สามชั่วโมงของคอนเสิร์ตหนึ่งรอบสำหรับผมหมายถึงการทุ่มเทสร้างความทรงจำอันล้ำค่า เราก็อยากทำคอนเสิร์ตแบบนั้น อยากแสดงที่สนุก ๆ อยากสร้างความทรงจำที่ลึกซึ้ง และหวังว่าสมาชิกในกลุ่มทุกคนก็มีความคิดแบบนี้ด้วย เพื่อพยายามไม่ทิ้งความเสียใจให้กับ BRIIZE ที่มาชม นี่คือความหวังของผมครับ Q: สุดท้ายแล้ว สำหรับแฟนๆ ที่กำลังอ่านนิตยสารเล่มนี้อยู่ ขอฝากคำพูดถึง TA ที่อ่านหน้านี้อยู่หน่อยได้ไหม? 🦕: นิตยสารเล่มนี้น่าจะออกจำหน่ายในเดือนมกราคม 2026 ซึ่งก็เป็นการต้อนรับปีใหม่ด้วย ผมรู้สึกซาบซึ้งใจมาก สำหรับปีใหม่นี้ หวังว่าแฟน ๆ ของเราจะรู้สึกถึงความรู้สึกที่แท้จริงอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะมีเป้าหมายพิเศษอะไรหรือไม่ก็ตาม ทุกคนสามารถทุ่มเทอย่างเต็มที่กับทุกเป้าหมาย และอย่าเสียใจภายหลัง ก้าวเข้าสู่ปีนี้อย่างมีคุณภาพ ใช้ชีวิตให้ดีครับ ผมก็จะพยายามเช่นกัน ไม่ว่าจะมีปริมาณหรือไม่ ขอให้ไปถึงจุดหมายอย่างไม่เสียใจ มีชีวิตที่ดีนะ มาสู้ไปด้วยกันครับ!

ANTON ARENA HOMME + CHINA interview ANTON: เติบโตอย่างช้า ๆ บนเส้นขอบฟ้า การพูดคุยกับแอนตันทำให้คุณรู้สึกได้ถึงความโปร่งใสที่ไม่สอดคล้องกับวัยของเขา เขาพูดช้า ๆ มีรอยยิ้มจาง ๆ เหมือนนักว่ายน้ำที่คุ้นเคยกับการปรับจังหวะในน้ำหลายแบบ มีจังหวะและความเข้าใจของตัวเองต่อคลื่นชีวิต ทั้งความเร็ว การหยุด และแสงในดวงตา ล้วนมีจังหวะที่ไม่รีบร้อนจะเข้าถึง เมื่อถูกถามถึงการเปลี่ยนผ่านจากนักว่ายน้ำสู่ไอดอล และชีวิตไอดอลที่เต็มไปด้วยกิจกรรม ทั้งสองต่างกัน “ไม่เหมือนกัน” แต่มีจุดร่วมคือ “ลำบากมากทั้งคู่” ความจริงใจนี้ไม่ได้พูดเกินจริงและไม่หลีกเลี่ยงความขมขื่น แต่ทอดผ่านคำพูดของเขาตลอด การเติบโตของเขาเป็นการข้ามผ่าน “เส้นขอบ” อย่างสำเร็จในตัวมันเอง ไม่ใช่แค่การย้ายถิ่นจากอเมริกาสู่เกาหลีทางภูมิศาสตร์ แต่เป็นการปั้นแต่งเส้นทางชีวิตและวัฒนธรรมใหม่ เขาพูดตรง ๆ ว่าช่วงนักว่ายน้ำมี “ช่วงเวลาที่อยากเลิกและรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับชีวิต” มากมาย แต่ “ช่วงเวลาอันล้ำค่าในอดีตเหล่านั้นแหละที่ทำให้ฉันเป็นตัวเองในวันนี้” อดีตไม่ได้ถูกลืมเลือน แต่ถูกนำมาสู่ปัจจุบันอย่างสมบูรณ์เป็นแหล่งพลังในการก้าวต่อไป บางทีด้วยเหตุนี้ เขาจึงมีความเชื่อมั่นเป็นพิเศษในวลีที่ว่า “守得云开见月明” (อดทนรอจนเมฆสลาย จะเห็นแสงจันทร์) ในการสัมภาษณ์กลุ่ม เมื่อถูกถามถึงภาษาจีนที่เรียนใหม่ล่าสุด เขาพูดวลีนี้ออกมาโดยแทบไม่ต้องคิด กว่าฉันจะหายตกใจและตอบสนองได้ เขาก็อธิบายความหมายไปเสร็จแล้ว เมื่อเขียนการ์ดภาษาจีน เขาจะพยายามอ่านออกเสียงทุกตัวอักษรด้วยตัวเอง เจอส่วนไหนไม่เข้าใจก็จะหยุดแล้วเงยหน้าขึ้นถามความหมาย พอได้รับคำอธิบายก็จะยิ้มเบา ๆ แล้วเขียนต่อ ภาษาในสายตาของเขาไม่เคยเป็นแค่การตกแต่ง แต่เป็นทัศนคติที่อยากเข้าใกล้ อยากให้เวลา และอยากเข้าใจ แอนตันเข้าใจ “เส้นขอบ” ลึกซึ้งกว่า และเข้าใจคุณค่าของ “การเชื่อมต่อ” เมื่อเผชิญกับคำตอบที่เกินกว่าความรู้สึกง่าย ๆ และลงหลักในความโรแมนติกเชิงปฏิบัติที่ว่า “สามชั่วโมงนั้นสำหรับฉันหมายถึงการทุ่มเทสร้างความทรงจำอันล้ำค่า… และ หวังว่าจะไม่ทิ้งความเสียใจให้กับ BRIIZE” เขาไม่มองการแสดงว่าเป็นตัวเลขที่ซ้อนทับกันตามเวลา แต่มองว่าเป็นการสร้าง “การอยู่ร่วม” ที่มีอารมณ์เข้มข้นสูง เขาหวงแหนช่วงเวลาที่ได้สั่นสะเทือนร่วมกันในพื้นที่จริงนั้น แอนตันไม่ได้แขวนคำว่า “รักนะ” ไว้ที่ปากตลอดเวลา เขาคุ้นเคยกับการแบ่งปันใบไม้ร่วงตามมุมถนน สายลมข้างทาง เพลงที่ได้ยินในขณะนี้ — นำความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ และจริงแท้มาวางตรงหน้าแฟน ๆ เหมือนอย่างที่เขาอวยพรวันเกิดว่า “ทุกคนต้องดูแลสุขภาพด้วย อย่าป่วยนะ” นั่นไม่ใช่คำทักทายสุภาพ แต่เหมือนการเรียกร้องจากเพื่อนคนหนึ่ง ที่เผยจิตวิญญาณอันจริงใจออกมา การเติบโตในตัวแอนตันไม่ได้ปรากฏในลักษณะที่ดราม่า มันคือเนื้อหนังที่ค่อย ๆ จางหายไป คือ “ความรู้สึกคิดถึงบ้าน” ที่โผล่ขึ้นมาทันทีที่หน้าประตูบ้านเกิด คือการยืนยัน “บ้านของฉัน” อีกครั้งหลังจากที่โลกกลายเป็นสิ่งที่ไม่ชัดเจน มีครั้งหนึ่ง หลังจากจบทัวร์เขากลับนิวยอร์ก ดึกมากแล้ว ตอนแรกตั้งใจจะออกไปเลย แต่ก็ยังอยากกลับบ้านนอนแล้วค่อยไป ในช่วงที่ลงจากรถ เขาพบว่าถนน ต้นไม้ บ้านเพื่อนบ้าน แม้แต่บ้านตัวเอง ทุกอย่างล้วนคุ้นเคยจนจับต้องไม่ได้ เขาหยุดอยู่หน้าประตูสักครู่ อารมณ์ท่วมท้น แอบหลั่งน้ำตาเงียบ ๆ สักสองสามหยด โดยไม่ได้บอกแม่ จนกระทั่งแม่โผล่หน้าจากหน้าต่าง ยิ้มถามว่าทำไมยังยืนอยู่ข้างนอก แอนตันในช่วงเวลานั้น ไม่มีป้ายชื่อ ไม่มีแสงไฟเวที เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่เดินทางมาไกลมาก วางภาระลง แล้วได้รับการโอบรับอย่างอ่อนโยนในที่ที่คุ้นเคย แอนตันไม่ใช่คนที่ห่างไกลจากโลกมนุษย์ เขาเหมือนวิญญาณตัวน้อยที่รักชีวิต มีโลกภายในอันอุดมสมบูรณ์ ความดีงาม คือสีพื้นที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าที่สวยงามของเขาตลอดไป เขาไม่รีบแสดงเสน่ห์ที่เรียกว่า ไม่พยายามห่อหุ้มตัวเองเป็นอุดมคติ แต่ค่อย ๆ เผยวิญญาณของตัวเอง — ให้คนที่รักเขาในที่นั้นรักเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติ ในขณะเดียวกันก็ปกป้องพื้นที่ให้ลมหายใจอย่างอิสระ เหมือน “ดอกมูนฟลาวเวอร์” ที่สงบนิ่ง ผลิบานใต้แสงจันทร์ ไม่ยัดเยียดใคร และในความเงียบสงบบางช่วง ก็เติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์ในที่ที่มีคนมองเห็น

can i be your dog? 🐶

บางครั้งผมก็คิดถึงเรื่องผลกระทบเหมือนกัน คำพูดกับการกระทำของผมส่งผลมากแค่ไหนนะ? ผมเองก็ไม่ค่อยรู้หรอก ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตอนนี้ผมก็เป็นเพียงผู้นำกองทัพสุนัขที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ของตัวเองเท่านั้น และคำพูดของผมก็ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อจะเปลี่ยนชีวิตใครให้พังหรือดีขึ้นทั้งหมด

🔨 📸: Haas

ลูกอ้วนแอบโฮมซิก อารมณ์ศิลปิน นั่งตกตะกอนความคิดเพราะคิดถึงอดีต ไม่เป็นไรนะลูก ธรรมดา ชีวิตก็แบบนี้ ไปข้างหน้าแล้วมันก็ยังคิดถึงอดีตอยู่ดี แม่เป็นบ่อย

260428 anton’s bubble ผมยังรู้สึกทึ่งอยู่เสมอเวลาที่แฟน ๆ บอกว่าพวกเขาได้รับแรงบันดาลใจให้ไปทำอะไรบางอย่างเพราะผมหรือเพราะ RIIZE มันเป็นเรื่องที่เท่มากจริง ๆ และพูดตามตรง มันก็เป็นแรงบันดาลใจให้ผมเหมือนกัน บางครั้งผมก็คิดถึงเรื่อง “ผลกระทบ” เหมือนกัน คำพูดกับการกระทำของผมส่งผลมากแค่ไหนนะ? ผมเองก็ไม่ค่อยรู้หรอก ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตอนนี้ผมก็เป็นเพียงผู้นำกองทัพสุนัขที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ของตัวเองเท่านั้น และคำพูดของผมก็ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อจะเปลี่ยนชีวิตใครให้พังหรือดีขึ้นทั้งหมด YOLO ก็เป็นหนึ่งในคติประจำใจของผมมั้ง แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าสิ่งใดก็ตามที่ผมทำ สามารถเป็นหนึ่งในสิ่งเล็ก ๆ ธรรมดา ๆ สำหรับคุณได้ เหมือนกับที่สิ่งเล็ก ๆ ธรรมดาเหล่านั้นเคยประคองผมมา ผมก็รู้สึกขอบคุณมาก ไม่รู้จะจบข้อความยาว ๆ นี้ยังไงดี งั้นก็… ขอให้ทุกคนราตรีสวัสดิ์นะ ฮ่า ๆ (2/2)

260428 anton’s bubble สิ่งที่เศร้าจริง ๆ ไม่ใช่แค่การหันกลับไปมองอดีตแล้วนึกถึงมันด้วยความคิดถึงเท่านั้น แต่คือการตระหนักได้ว่าคุณกำลังค่อย ๆ ห่างออกไปจากมันมากขึ้นเรื่อย ๆ มีแต่จะเดินไปข้างหน้าเท่านั้น ไม่มีวันย้อนกลับไปได้เลย ช่วงหลังมานี้ มีอย่างหนึ่งที่ผมเริ่มสังเกตตัวเอง ถึงแม้ว่าผมจะคิดว่าตัวเองเป็นคนที่มีความทรงจำระยะยาวค่อนข้างดี อย่างน้อยก็ในฐานะคนที่ชอบนึกถึงอดีตอยู่บ่อย ๆ แต่ก็มีความรู้สึกหนึ่งที่แทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นคือ รายละเอียดต่าง ๆ มันค่อย ๆ เลือนหายไป บางฉากบางตอนเริ่มหลุดลอยจากความทรงจำ ชีวิตที่ผมเคยใช้มาก่อนก็ค่อย ๆ ไกลออกไปเรื่อย ๆ ขณะที่ผมยังคงใช้ชีวิตต่อไป เจอประสบการณ์ใหม่ ๆ พบวันเวลาใหม่ ๆ และสร้างความทรงจำใหม่ ๆ ให้เก็บไว้จดจำ ผมไม่ใช่คอมพิวเตอร์ที่มีพื้นที่เก็บข้อมูลไม่จำกัด หรือแม้แต่มีข้อมูลสำรองไว้ก็ตาม ซึ่งพูดตรง ๆ มันก็ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไรนะ ผมอยากมีโฟลเดอร์สักอันชื่อว่า “ฉากวัยเด็กสุ่ม ๆ ที่ตอนนั้นไม่รู้เลยว่าวันหนึ่งจะคิดถึงมัน” ฮ่า ๆ ผมเคยชอบอากาศสดชื่นคม ๆ ของรัฐนิวเจอร์ซีย์ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูใบไม้ผลิมาก ตอนเหนือของรัฐนิวยอร์กก็ดีเหมือนกัน ผมจำได้ว่าเคยไปทริปค่ายพักแรมกับสถานที่ที่เต็มไปด้วยป่าอยู่สองสามครั้ง กลิ่นหมอกยามเช้า ต้นไม้ ความเงียบสงบ และอุณหภูมิที่พอดีอย่างน่าเหลือเชื่อ แบบที่ใส่กางเกงขาสั้นกับฮู้ดดี้อุ่น ๆ แล้วกลับรู้สึกว่าเข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบ แล้วผมก็สงสัยว่า ตอนนั้นในหัวผมกำลังคิดอะไรอยู่บ้างนะ? อะไรคือสิ่งสำคัญสำหรับผมในช่วงเวลานั้น? แม้แต่ผมเองก็ไม่ได้รอดพ้นจากเรื่อง “ประเด็นใหญ่โต” แบบข่าวลือในโรงเรียนเป็นครั้งคราว หรือเทรนด์รองเท้าผ้าใบรุ่นใหม่ล่าสุดที่ฮิตกันทั้งชั้น ความเครียดจากการผัดวันประกันพรุ่งเรื่องการบ้าน ความกังวลว่าคนอื่นจะมองผมยังไง แล้วก็การแข่งขันว่ายน้ำครั้งต่อไปที่ตอนนั้นเหมือนเป็นทั้งโลกของผมเลย… ประมาณนั้นมั้ง แล้วตอนนี้มันชัดเจนมาก และจริง ๆ ตอนนั้นผมเองก็รู้อยู่แล้วเหมือนกันว่า สุดท้ายโลกมันจะเปิดออกไปสู่เรื่องที่ใหญ่กว่า สำคัญกว่า มากกว่านั้นเรื่อย ๆ แล้วมาตรวัดของความสำคัญก็จะค่อย ๆ เปลี่ยนสมดุลไป จนวันหนึ่งคุณก็กลายเป็นคนที่กำลังกังวลกับเรื่องที่ “สำคัญกว่า” อยู่ดี ซึ่งจะหมายความว่าอะไรก็เถอะ ท่ามกลางทุกอย่างนั้น ผมยังรักดนตรีมาโดยตลอด โชคดีมากที่เป็นแบบนั้น และสุดท้ายมันก็พาผมมาถึงตรงนี้ จะบอกว่ามันพาผมมาพบพวกคุณด้วยก็ได้เหมือนกัน แต่บางครั้ง การมีความฝันก็ถูกยกย่องเกินจริงไปหน่อย มันอาจเป็นสิ่งที่ดีแน่นอน แต่จะมีสักกี่คนกันที่พูดได้เต็มปากว่ากำลังใช้ชีวิตอยู่ในความฝันของตัวเอง? แม้แต่เพื่อนบางคนของผมก็ยังเปลี่ยนสาขาเรียนหลายครั้งตอนมหาวิทยาลัย ใครจะไปรู้จริง ๆ ล่ะ บางทีคนส่วนใหญ่ก็แค่กำลังลองทำสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนทิศทางไปเรื่อย ๆ ทำเหมือนรู้ว่าตัวเองกำลังมุ่งหน้าไปไหน ทั้งที่ความจริงแล้วค่อย ๆ เติบโต ค่อย ๆ ค้นหาตัวเองไปตลอดทางมากกว่า และความฝัน ก็ไม่ได้แปลว่าจะมีความสุขโดยอัตโนมัติเสมอไป หลายครั้ง คำถามว่า “คุณมีความสุขไหม?” อาจเป็นคำถามที่ตอบยากที่สุดคำถามหนึ่งเลยก็ได้ และบางครั้งคำตอบก็อาจรู้สึกว่าไม่ใช่ แต่ผมคิดว่าความสุขประกอบขึ้นจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ธรรมดา ๆ นี่แหละ เรื่องธรรมดาอย่างการเห็นนกตัวเปิ่นทำอะไรตลก ๆ เห็นเด็กน้อยน่ารักโบกมือกลับมาให้ แพ้เกมแต่กลับหัวเราะกันอย่างสนุก หรือการได้ดื่มสมูทตี้ราคาแพงเกินเหตุที่น่าเจ็บใจตรงมันดันอร่อยมาก เรื่องเล็ก ๆ แบบนั้นสะสมรวมกันได้ และมันอาจกลายเป็นวันที่มีความสุขมากวันหนึ่ง เป็นสัปดาห์ที่มีความสุขมากสัปดาห์หนึ่ง หรืออาจกลายเป็นชีวิตที่มีความสุขมากชีวิตหนึ่งเลยก็ได้ แล้วยิ่งไปกว่านั้น ผมยังได้ยืนอยู่บนเวที และมีผู้คนส่งเสียงเชียร์ให้ผมอีก ผมโชคดีแค่ไหนกันนะ เพราะแบบนั้น ผมถึงรู้สึกขอบคุณมาก และผมเดาว่าการนึกถึงอดีตก็พาผมมาเขียนข้อความนี้ ในอีกแง่หนึ่ง ตลอดเกือบ 3 ปีนับตั้งแต่ผมเดบิวต์ บางคนในพวกคุณอาจรู้สึกเหมือนได้เห็นผมเติบโตขึ้นมา และผมเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ผมกำลังเติบโต ผมหวังว่าจะได้เติบโตต่อไป และจะเติบโตต่อไปเรื่อย ๆ แก่ขึ้นด้วย… ฮ่า ๆ แต่ผมก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ และผมหวังว่าจะยังคงซื่อตรงกับตัวเองต่อไป และเป็นคนที่จริงใจต่อพวกคุณให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อ RIIZE เติบโต BRIIZE ก็เติบโตไปด้วย ดังนั้นความรับผิดชอบในการคอยสนับสนุนพวกคุณก็ยิ่งตกมาที่พวกเรามากขึ้นเช่นกัน และถ้า RIIZE เป็นเพียงหนึ่งในสิ่งเล็ก ๆ ธรรมดา ๆ ในชีวิตของคุณ ที่ช่วยทำให้วันหนึ่งรู้สึกดีขึ้นมาอีกนิด ผมคิดว่านั่นก็มากเกินพอแล้ว ไม่ได้หมายความว่า RIIZE หรือ BRIIZE เป็นเรื่องเล็กหรือธรรมดานะ ฮ่า ๆ ผมว่าพวกคุณคงเข้าใจว่าผมหมายถึงอะไร (1/2)

”ขอคนละ 9 บาท ร่วมบุญ สมทบทุน เพื่อเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารเด็กๆกว่า 200 ชีวิต“ #แชร์T ประจำเดือนพฤษภาคม 2569 ท่านสามารถร่วมบริจาคสมทบทุนช่วยค่าอาหารประจำวันเพื่อเลี้ยงอาหารเด็กๆได้ที่. บัญชีมูลนิธิบ้านนกขมิ้น. ธนาคารกสิกรไทย 732-2-87770-0 🙏ขอบคุณที่ร่วมบุญด้วยกันนะครับ ขอพระเจ้าอวยพรให้ท่านและครอบครัวมีแต่ความสุขความเจริญนะครับ 💛ช่วยแชร์ต่อให้ผมด้วยนะครับ #มูลนิธิบ้านนกขมิ้น #คนละ9 #พ่อแม่อุปถัมภ์ประจำเดือน #การกุศล #บริจาค #ไฮไลท์ #อาหารกลางวัน #เด็กด้อยโอกาส #เพื่อนและผู้ติดตาม

ferrari’s miami collection is cute, very minimalistic