🐟کولی

دلم ميخواد بيشتر بخونم، بيشتر بدونم، بيشتر زندگی كنم اما مثل يه جنازه فقط خودمو از امروز به فردا ميكشم.

واقعا موندم که تا کی میشه با این وضع زندگی کرد.

مرض جدید گرفتم، یعنی اینجوری که تو ذهنم به فکر دوستام و اطرافیانم هستم ولی نمیتونم برم پیام بدم و حالشون رو بپرسم، چون دلم نمیخواد تعامل کنم😐

چقدر فیلم هست که ندیدم، چقدر کتاب هست که نخوندم، چقدر آهنگ هست که گوش ندادم، ولی حالا که همه‌چیز شبیه یه تعلیق بزرگه، حوصله هیچکدومشون رو ندارم.

خسته شدم از گذشته‌ای که به جز درد هیچی نداره و آینده‌‌ای که انگار دیگه وجود نداره. خسته و ناامیدم. کاش یا زودتر تموم بشه یا تموم بشم.

آخرین امیدم همین راشل بیناموسه که حتی نمیفهمم ماه تو قوچ یعنی چی.

زندگی به طرز عجیبی برام استپ شده، هیچ برنامه‌ای ندارم، هیچ آینده‌ای رو نمیبینم، هیچ کاری رو پیش نمیبرم، همه چیز معلقه همه چیز مبهمه.

[تماشای از دست رفتن spark و ذوق و شوق از آدم مورد علاقه‌ات (خودم)]

what doesnt kill you kills you eventually

کله‌م خرابه از این که هیچ کاری نمی‌کنم. مفت مفت دارم روزهامو از دست می‌دم.

نمی‌دونید برای کسی که تمام وجود و هویتش رو به کار و درس بسته بوده، این چهل‌و‌چندروز [و احتمالاً بیشتر] چه حجمی از احساس سرخوردگی، ناکامی، شرم و گناه رو تجربه کرده و می‌کنه.

دلم می‌خواد برم کلاس یوگا، نون‌پزی یاد بگیرم، نقاشیمو کنم، بخونم، بنویسم و با شما در یک دنیا نباشم.

تو وضعیتیم که باید یه کاری بکنم ولی نمی‌دونم اون چه کاریه

وقتی خیلی غمگین و بیچاره‌ام پاهام توانش رو از دست میده و همونجا باید دراز بکشم روی زمین... فرقی نمیکنه تو آشپزخونه یا تو راهرو... کاش هیچوقت نبودم.