scanner

Widzę, że wszyscy się ostatnio chwalą tutaj regałami. U mnie skromnie... ale jak oceniacie takie trzy półki?

iOS 26.4 introduces nine new emoji - Trombone - Treasure Chest - Distorted Face - Hairy Creature - Fight Cloud - Orca - Landslide

Chyba napiszę kiedyś (nagram?) poradnik pt. "Jak (nie)czytać Silmarillion? - poradnik dla początkujących". Teraz jednak w wielkim skrócie: To nie jest powieść, w której trzeba śledzić wszystkie wątki, i nie podręcznik do historii, z którego nas potem ktoś odpyta. To poezja, która stanowi pewną metanarrację o Śródziemiu. Dzisiaj bardzo rzadko stykamy się z takimi książkami, więc staramy się do nich podejść jak do zwykłej powieści. A to przypomina wbijanie śrubek młotkiem - łatwo wtedy dojść do wniosku, że to trudne zajęcie, podczas gdy wystarczyłoby po prostu sięgnąć po inne narzędzie. Co to jednak oznacza? Kilka porównań: 1. W "Illiadzie" Homera również mamy całe fragmenty poświęcone długim wymieniankom imion (może się to brać z chęci upamiętnienia jak największej liczby realnych bohaterów, dla zwiększenia skali lub osiągnięcia innych jeszcze efektów literackich - tutaj musiałby się wypowiedzieć filolog klasyczny). Ostatecznie jednak historia jest skoncentrowana na Achillesie i jego decyzji czy wybierze nieśmiertelną chwałę czy spokojny żywot. Dobra rada: kiedy Homer wylicza nastu wodzów achajskich, nie musimy pamiętać wszystkich ich imion. Możemy po prostu uznać, że chodzi o "wielu wodzów achajskich" i przejść dalej. Tak samo nie musimy znać imion wszystkich dwunastu parów Rolanda, rycerzy Okrągłego Stołu i ojców pokoleń Izraela. Tak samo też nie zawsze konieczne jest by móc przywołać z pamięci historię każdego z synów Feanora. 2. Silmarillion to poezja - poezję się czuje a nie spamiętuje. Już sam język Silmarillionu daje nam poczucie pewnej starożytności, tajemnicy, pewnego zupełnie nowego świata. Tolkien tworzył imiona ponieważ to była dla niego forma artystycznego wyrazu - miały coś znaczyć, miały mieć swoją historię i... miały pięknie brzmieć. Kiedy więc czytamy naste z rzędu imię elfiego króla czy księcia to nie dlatego że zaraz przyjdzie groźny tolkienista i zrobi nam z nich kartkówkę by sprawdzić czy uważnie czytaliśmy. Po prostu same te imiona mają nam odmalowywać atmosferę starożytnego Śródziemia. To ornamenta, którymi są wyścielane karty Silmarillionu a nie materiał do zakucia. Dobra rada: tak długo jak obcowanie z tekstem sprawia Wam przyjemność, nie musicie się martwić tym czy się gubicie. 3. I wreszcie - "wysoka kaloryczność tekstu". Nie wiem jeszcze jak to inaczej nazwać. Ale są takie teksty, w których żadne słowo nie jest bez znaczenia. Które za pomocą naprawdę skromnej liczby wyrazów, dostarczyły pożywki intelektualnej całym stuleciom. I nie. Nie chodzi wyłącznie o Biblię. Takiego "Timajosa", który ma kilkadziesiąt stron, analizowano przez... 2500 lat i do tej pory się nie przestaje. Jeszcze w starożytności powstawały wielotomowe dzieła, które analizowały każde słowo i każde zdanie z tego tekstu - kontekstowo, alegorycznie, językowo... Silmarillion też jest trochę takim dziełem - bo co oznacza "przeczytać Silmarillion"? Tak jak pisałem wcześniej - tu nie chodzi o to by go "przeczytać", ale... Po prostu czytać. Zanużać się w nim, sprawdzać poszczególne fragmenty, zatrzymywać się, wracać, słowem - trawić. Dobra rada: załóżcie sobie, że na pierwszym razie lektura się nie skończy. W ten sposób możecie przejść przez całość po raz pierwszy bez presji, że coś pominiecie. Rozkoszujcie się słowami, atmosferą, opisem wydarzeń, skalą, wybierajcie ulubione fragmenty... A potem za każdym razem czytajcie w inny sposób - kto tu jest narratorem? Kto jest zły a kto dobry? W jakim świetle stawia to wydarzenia z WP? Jakie odniesienia do innych dzieł kultury tu znajdę? Wracajcie do ulubionych rozdziałów kiedy najdzie Was ochota! Jeśli czytanie tej książki Wam się spodoba - ani się obejrzycie aż będziecie znać wszystkich bohaterów, wszystkie miejsca i wszystkie wydarzenia. Ale jeśli się nie spodoba... jaki jest sens uczyć się tego wszystkiego? Tylko proszę Was - nie traktujcie tej książki jako wyzwania do zaliczenia, powtarzając jakie to jest wymagające. Dajcie sobie się nią cieszyć! Bo to piękne dzieło!