Samet

@canyoublessme helal kaşar<3

Sultangaliyev ve Nazım Hikmet, aynı dergide isimleri geçiyor. Kızıl Şark.

Giving my inner child a pack of cigarettes

@gwaihirg bazen makedonya dağlarına çıkmama şu kadar kalıyor👌

Hiç beklemediğin anda gelen o ittihatçı atak.

@aysegulkckr "özür dilerim, dilenci değilim.."

pardon hanımefendi rahatsız ediyorum ama beni sever misiniz biraz istek değil ihtiyaç

@cnmoyleistedii @nolurbiisusyaa 1 saattir ismindeki ünleme tıklamaya çalışıyorum

erkeklerin ismimize hanım ekleyip flörtleşmeye çalışması.. öyle böyle yarılmıyoruz amk kim icat etti bunu

@elfpsyche ihsan oktay anar ya da amin maalouf olabilir, içerikten çok biçime yönelik yazıyorlar.

Bana böyle çok kafa yormadan okuyacağım roman\öykü önerir misiniz?

Male biological clock is just one day you wake up and say ‘Damn I really should read Moby Dick’

"Yazılım okusaydın" dan "yazılım okumasaydın" a çok hızlı geldik

@elifs1820387 -de ayrı

mecidiyeköyüde sikim bu arada

Biz Tedesco'da hasret olduğumuz şeyi bulmuşuz, güvenilebilecek düzgün insan ihtiyacını. O yüzden çok sevdik. Tedesco artık cemiyet hayatı hobisi olarak kulüp yöneticiliği yapan burjuvalara karşı öfkenin bayrağıdır. Tedesco küçük hayatlarımızın sevinmeyi hak ettiğinin isyanıdır.

@burcuu_unlu @timastarih Post-kolonyal elitlerin güç saplantısı ve karşısındaki demokratik odakların hatalarını aynı anda mahkum edebilen çalışma çok sınırlı söylendiği şekilde; Ortadoğu'nun asıl hastalığı olan fanatik kutuplaşma eğilimi bu alanda da fazlasıyla mevcut.

Sağlam, cesur, “Orta Doğu zaten demokrasiye uygun değildi” gibi tembel ve üstten bakan yorumları paramparça eden bir metindi. Gerges’in temel meselesi şu: Eğer dış müdahaleler, darbeler, Soğuk Savaş paranoyası ve Batı’nın çıkar hesapları bölgenin boğazına bu kadar sert yapışmasaydı, bugün bambaşka bir Orta Doğu mümkün olabilir miydi? Zaten bu yüzden birçok kişi kitabı Bernard Lewis’e yazılmış bir nazire gibi görüyor. Bence haksız da sayılmazlar. Çünkü Bernard Lewis’in temsil ettiği o meşhur “Sorun Orta Doğu’nun kültüründe” yaklaşımının karşısına dikiliyor kitap. Gerges neredeyse satır aralarında şunu söylüyor: “Belki mesele halkların demokrasiye yatkın olmaması değildi. Belki mesele, demokrasi ihtimali doğduğu anda boğulmasıydı.” Bu açıdan kitap sadece tarih anlatmıyor; yıllardır kurulan baskın anlatıyla da kavga ediyor. Kitapta en çok hissedilen şeylerden biri kaybedilmiş ihtimaller duygusu. Özellikle Musaddık bölümlerinde bu çok güçlü. İran petrolünü millileştirmeye çalışan, halk desteği olan bir liderin nasıl tehdit olarak görüldüğünü okuyorsunuz. Sonra o meşhur 1953 darbesi geliyor. Ve insan ister istemez şunu düşünüyor: Demokrasi söylemiyle dünyaya ders veren güçler, iş çıkarlarına dokununca demokrasiyi ne kadar hızlı gözden çıkarabiliyor. Nasır bölümleri de ayrıca çarpıcıydı. Gerges burada sadece bir lider portresi çizmiyor; umutla başlayan bir dönemin nasıl sertleştiğini, nasıl otoriterleştiğini de gösteriyor. Orta Doğu halkları kendi kaderlerini tayin etmeye çalışırken büyük güçler bölgeyi bir satranç tahtasına çevirmiş. Ve o oyunun bedelini yine halklar ödemiş anlayacağınız. Kitabın sevdiğim taraflarından biri de tek taraflı davranmaması oldu. Evet, Batı müdahalelerini sert biçimde eleştiriyor ama yerel liderlerin yanlışlarını, iktidar hırslarını, stratejik körlüklerini de görmezden gelmiyor. Bu yüzden metin propaganda gibi değil; daha çok büyük bir tarihsel kırılmanın otopsisi gibi ilerliyor. Belki mesele hiçbir zaman “medeniyet çatışması” değildi. Belki mesele petrol, nüfuz, kontrol ve korkuydu. Özellikle “istikrar” bahanesiyle otoriter rejimlerin desteklenmesini anlattığı kısımlar bugünü düşününce insanın içine daha da çok oturuyor. Çünkü okurken sadece geçmişi okumuyorsunuz; bugünün Orta Doğu’sunun nasıl inşa edildiğini de görüyorsunuz. Tarih bazen sadece yaşananların hikâyesi değil, engellenen ihtimallerin de mezarlığı. Gerges’in kitabı tam olarak o mezarlığın içinde dolaşıyor. Tavsiyemdir.

@treshpink özellikle perakendenin 12 saat süren her an hazır olma gerilimini asla idrak edemiyorlar. her 1 yıl için 3 yıl gidiyor.

@turkluknesesi 5km/s hızla metabolizma Auschwitz fırınına dönüyor, 10/10 hareket.

cansın ❤️

Palace of Youth and Sports in Prishtina, Kosovo, built in 1977.

normale dönüş zamanları

"The era of individualism, liberalism and democracy, of humanitarianism and freedom, is nearing its end. The masses will accept with resignation the victory of the Caesars, the strong men, and will obey them." — Oswald Spengler, The Decline of the West

@duzlukleri spor yapmamın asıl sebebi alkolden aldığım kaloriyi yakmak zaten.

Spor sonrası 1 bira içmeyen çok ağır toptur ehe🙂‍↕️🫶

40'a merdiven dayamışları da dinleyin.

There is zero reason E bikes cant look like this. Tech bros are cowards.