Sümeyye

Hiçbir şey için geç değilken bile fazlasıyla geç kalmışlık hissi..

gemiyi ben batırdım, limanı da ben yaktım, zaten her şeyin suçlusu ben değil miydim

gitmek değil ki mesele, yanında götürdüğün kendinsin çünkü

ben birinin sevgisinin gerçekliğine sadece gururunu yenebilirse inanabilirim sanırım ancak. sevmek benden önce sen demektir çünkü. benim ben olabilmem için biraz da sen lazım demektir

MUAZZAM

yaslanacağım dağı kendi içimde taşımaktan yoruldum

İçimde bir yerde her yer her yerde

garip kaldım. ben diye, yaşantı diye bi sey yok. varsa yoksa mecbur olduklarım, asla gönlümden geçen olmuyor. yoruldum ve gittikçe nefretle doluyorum neye ya da kime karşı olduğunu bilmiyorum yitirdim sakinliğimi. umut desen o da bitti delirmek üzereyim artık

sanki ben kaburgamı sızlatan bir acıyla ayakta kalmaya çalışıyorken, herkes çimlere koşuyormuş gibi bir histi.

OLAY BUDUR

nasipsiz miyim şu hayatta? neyim? anlamadım ki.

'bilseydim bu kadar kahrolacak ruhum, gözucuyla bile bakmazdım..

yine kendime seni anlattım gecenin üçündeydi seni başucumda ararken hep dilimin ucundaydın

... can içindesin ama candan münezzehsin

kaç kere güldüm yanında, kaç kere ağladım omzunda ama sen hiçbirinde yoktun aslında

gün boyu benim mimikler