ım trying, jennifer

1. Senemiz ve 4. Senemiz 🥹 kedilerle de anlaşamıyor demişlerdi ilk 😅 Kedilerin böyle hikayesi yok dümdüz sokaktan aldım geldim 😅😅

The Players’ Tribune’da yayımlanan, Yan Diomande’nin küçük kız kardeşine yazdığı duygu yüklü açık mektup: Sevgili Roxane, Birisi bana sahte bir Manchester United forması almıştı ya hani… Ben de arkasına siyah bir kalemle “Ronaldo 7” yazmıştım. Zenginliğin ya da fakirliğin ne olduğunu bilmiyorduk. Tek bildiğimiz şey mutluluktu. Abidjan’da aynı evde 25 kişinin uyuduğu günleri hatırlıyor musun? Annem dizilerini izlemek isterdi, herkes film açmak isterdi. Ben ise uyuyormuş gibi yapıp gece yarısından sonra sessizce televizyonun olduğu odaya giderdim. Sesi sadece iki çizgi açardım. Karanlıkta futbol izler, hayaller kurardım. Beni toprak sahalarda oynarken görüp güçlü şutlarımdan dolayı “Roberto Carlos” diye çağırırlardı. Ama içten içe buna kızardım. Çünkü benim idolüm Cristiano Ronaldo’ydu. Dokuz yaşındayken evden kilometrelerce uzağa, Gana sınırına yakın Inter Foot Sud Comoé’ye gittiğimi hatırlıyor musun? Küçücük bir çocuktum. Belki sana hiç anlatmadım ama bazen o kadar aç kalıyorduk ki köydeki dükkânlardan patates çalardık. İki çocuk dükkân sahibini oyalarken diğerleri patatesleri kapıp kaçardı. Çok lezzetli değillerdi belki ama bize dünyanın en güzel yemeği gibi gelirdi. Hâlâ haşlanmış patates yediğimde o günleri hatırlarım. İlk gerçek kramponlarımı aldığım günü hatırlıyor musun? Onlarla uyurdum. Çocukluğum boyunca beyaz plastik terliklerle futbol oynadım. Hâlâ eve döndüğümde bazen onlarla oynarım. Bu bizim geleneğimiz. Mahalledeki arkadaşlarıma, “Neden antrenman yapmayı bıraktınız? Yan size araba almayacak. Çalışmaya devam edin.” dediğini hatırlıyor musun? Daha 10 yaşındaydın ama benim ilk menajerim sendin. Fransa’ya taşınmayı hayal ettiğimiz geceleri hatırlıyor musun? Kendi evimiz olacaktı. Ben başarılı bir futbolcu olacaktım. Sen hiçbir şey için endişelenmeyecektin. Herkes bana gülerken, bir gün Cristiano Ronaldo gibi olabileceğime inanan tek kişi sendin. 15 yaşımda lise için Amerika’ya taşındığımda yaşadığım özlemi hatırlıyor musun? Aylarca kimsenin ne dediğini anlamadım. Yanıma Fransız bir çocuk oturtmuşlardı, öğretmenin anlattıklarını bana çevirmeye çalışıyordu. Bir gün seni arayıp, “Buradaki öğrenciler öğretmenlerle tartışıyor.” dediğimi hatırlıyor musun? Bizim evde büyüklerin yanında gözümüzü bile kaldırmazdık. Bournemouth, Chelsea, Rangers, Olympiacos ve Crystal Palace denemelerimi hatırlıyor musun? Bir antrenmandan sonra Eberechi Eze ve Michael Olise yanıma gelip, “Çok iyi oyuncusun.” demişlerdi. Ama yine de beni almadılar. MLS’in yedek takımları bile beni istemedi. Nedenini hiç öğrenemedim. Sadece Avrupa’nın dört bir yanında dolaştırıldım ve her seferinde “hayır” cevabını aldım. Sonra vizem bitti. Hayalim de bitti. Beni Afrika’ya geri gönderdiler ve birlikte ağladık. Ama sen hiç vazgeçmedin. Birkaç hafta sonra Leganés’e imza attım ve bu kez mutluluktan ağladık. O zamanlar hâlâ duygularım vardı. Şimdi hiçbir şey hissetmiyorum. Sanki insan değilim. Sen öldüğünden beri içimde sadece kocaman bir boşluk var.

ÖZEL| İsmail Kartal hayırlı olsun.

Aziz Yıldırım teknik direktör olduğu için İsmail Kartal ya da Kocaman farketmez bence. Çok mühim değil başkan takımın başındayken

Sinemayla kalın, hoşça kalın. 💙

vay ayı oğlu ayının oğlu