🎧

ถ้าจะเข้าวงการ BL เรื่องแรกแบบดูแล้วเข้าใจเลยว่าทำไมคนติดหนัก ขอป้ายยา TharnType The Series SS1-2 จากคู่กัดรูมเมต สู่ความรักสุดเข้มข้น ครบทั้งฟิน ดราม่า และการเติบโตของตัวละคร กลัฟ คณาวุฒิ เล่นดีมากจนอินแบบหยุดไม่ได้ดูจบแล้วไม่ใช่แค่ติดซีรีส์…แต่อาจตกหลุมรักกลัฟไปเลย

มีคนถามว่าพี่ชายดื้อมั้ย 🤭🤭

we are all trying here ชอบตั้งแต่ชื่อเรื่อง ไม่ได้มีแค่ตัวเอกสองคนที่พยายาม แต่ทุกคนในเรื่องมันดิ้นรนกันหมด แบบว่าเราไม่มีทางรู้เลยว่าแต่ละคนต้องผ่านอะไรมาบ้าง ไอ้ความรู้สึกที่ว่า ทำไมตัวเองร่วงหล่นอยู่คนเดียว มันเรียล และทำงานกับใจเรามาก

เห็นน้องฝึกงานสาธาแล่วดีใจที่น้องได้สนุก ได้ยิ้มได้หัวเราะ เพราะตอนเรามันเหมือนนรก555

มันก็จริงแบบที่คนเขาพูดกันนั่นแหละ “ชีวิตมันจะดีขึ้น ถ้าเราไม่เอาตัวเองไปผูกไว้กับใคร” อารมณ์แบบ คือใครจะเข้ามาหรือออกไปก็ไม่เป็นไร เพราะ I only have myself

" โลกมันเท่าเดิม แต่แค่น่าอยู่น้อยลง พาตัวเองไปอยู่ในที่ที่ตัวเองมีคุณค่า มีความสุข อน่าไปอ่อนแอกับคำพูดของคนอื่น "

อยากสุขภาพจิตดีเหมือนหมาที่นอนแช่น้ำในลำธารทั้งวัน

วิธีลดความกังวล - เขียนสิ่งที่กำลังกังวลออกมา - เขียนถึงกรณีเลวร้ายสุดที่อาจเกิดขึ้น เช่น ถูกไล่ออก ไม่มีเงินซื้อข้าวกินจนอดตาย - เขียนวิธีรับมือกรณีเลวร้ายสุด เช่น ต้องกลับบ้านเก่า ยืมเงินพ่อแม่ ขอข้าววัดกิน - เขียนกรณีอื่นที่อาจเกิดขึ้น สิ่งที่กังวลอื่นๆ และวิธีรับมือ - พอกังวลก็เตือนตัวเองเอาไว้ ว่าเราเตรียมตัวรับมือกรณีที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว - ส่วนที่ไม่สามารถรับมือได้ ก็พยายามปล่อยมันไป เตือนตัวเองเอาไว้ ว่าเราไม่สามารถทำอะไรได้ - แล้วเราจะพบว่า 90% ของสิ่งที่เรากังวล มันไม่เกิดขึ้นจริงหรอก - และต่อให้เกิดขึ้นจริง โลกก็ไม่แตก ทุกคนใช้ชีวิตต่อไป และไม่มีใครตายเพราะเราด้วย(กรณีปกติ)

เฟลตัวเอง หมดความมั่นใจในตัวเอง หมดความศรัทธาในตัวเอง รู้สึกตัวเองล้มเหลวจัง

“กรุณาทำงานให้สมกับเงินเดือนด้วยค่ะ” … กูก็เลยนั่งว่างเลย 🤗

ความสบายใจอีกรูปแบบหนึ่ง 5555555555

คือปกติเวลาสั่งของมากินละแบบพวกน้ำโค้กไรงี้ไม่กินก็จะยกให้ไรเดอร์ไป แต่ครั้งนี้ไม่มีละฝนก็จะตก ตอนเขาเอาข้าวมาให้เลยเอานมดัชมิ้ลขวดเล็กๆ 2 ขวดให้ไป เขายกมือไหว้ขอบคุณใหญ่เลย เราก็แบบไม่เป็นไรเลย จนก่อนปิดงาน น้องเขาส่งมาแบบนี้ แม่ง จะร้องไห้ แค่นม2ขวดเล็กๆเองอะ 🥹

เลิกคิดว่าต้องเพอร์เฟคก่อนถึงจะลงมือทำ เมื่อก่อนเรารอให้พร้อมทุกอย่าง รอให้เก่งกว่านี้ รอให้มั่นใจกว่านี้ สุดท้ายก็ไม่ได้เริ่มสักที พอเลิกคิดแบบนั้น แล้วลองทำทั้งๆที่ยังไม่เก่ง มันกลับพาเราไปได้ไกลกว่าที่คิด เราไม่ได้ต้องเก่งก่อนถึงค่อยเริ่ม แต่เราเก่งขึ้นเพราะเราเริ่มทำต่างหาก

ติดนิสัยคุยกับคนอื่นแล้วไม่ค่อยชอบสบตา แก้ยากด้วย พอสบตาแล้วพูดไม่ถูก

รสชาติการเป็นผู้ใหญ่เค็มมาก น้ำตากุ

ใครยังมีบัตรนักศึกษาอยู่ ใช้เข้าพิพิธภัณฑ์ฟรีค่ะ เอาให้คุ้ม - พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติแทบทุกที่เลยมั้ง - นิทรรศน์รัตนโกสินทร์ - ท้องฟ้าจำลอง - พิพิธภัณฑ์พระราม9 - มิวเซียมสยาม(ครึ่งราคา) - ตึกลูกเต๋าที่ปทุม - หอศิลป์พระ1000ปี บลาๆ

อย่าอินเกิน คำนี้ควรเป็นของกูตลอดไปจนตาย

เมื่อก่อนรู้สึกว่าเราใจร้ายกับตัวเองมากๆ เอาแต่เรื่องอนาคตมาแบกใส่บ่าเต็มไปหมด จนลืมนึกถึงความรู้สึกของตัวเอง พอโตขึ้นความคิดก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็น…แค่ขอให้ตัวเองมีความสุข สุขในสิ่งที่ทำ พบเจอคนดีๆ อยู่กับปัจจุบันให้มีความสุขก็พอแล้ว

กุกลับเข้าระบบ อาทิตย์นึง ไข้กูแตกเลย

ชอบชิบหาย เออ 55555555