Zuhal🌼

Seçilmiş Genel Başkanımız Sayın Özgür Özel, yarın partimizin haftalık TBMM grup toplantısında konuşacak. 🗓️ 2 Haziran Salı ⏰ 13.30

Ara ara duyduğum; “Dün destekliyordunuz, bugün neden karşı çıkıyorsunuz?” lafı var. Hiçbir siyasi partili değilim, üyeliğim yok, ciddi bir süre oy bile kullanmadım. Benim gibileri siyasi partilerde barındırmazlar. Sürekli soran, sorgulayan birini lidere dayalı siyasette kim ister? Zaman zaman bağımsız adaylara oy verdim, zaman zaman oy oranı düşük partilere… Sistem değişip; ya siyahı seçeceksin ya da beyazı şeklinde iki kutuptan birine mecbur hissettirince, “mecbur” bir tercihte bulundum. Dün neye inanıyorsam bugün de ona inanıyorum… Hukuka… Adalete Demokrasiye… İnsan haklarına… Ötekileştirmemeye… Liyakate… Şeffaflığa… Samimiyete… Evrensel değerlere… Dönen, dönüşen ben değilim… Aynı yerdeyim… Dün TRT dahil, ekranlarda yer bulamazken adını bile artık anmak istemediğim kişi, mitingleri verilmezken… Sesi kısılmışken… İnsanlar sandık başlarında aç, susuz nöbet tutarken, oy çuvallarının üstünde uyurken, terörist iması yapılırken kendisine destek veriliyordu… Ben de destek olanlardan biriydim… Önemli olan kişi değil, ilkeydi… İki kutuplu siyasette bir nevi mecburiyetti… Dün, bu zattın karşısında olan, yaftalayanlar bugün bir anda “beyefendi” demeye başladı, eski söylediklerinden vazgeçti diye, ben neden dün savunduğum ilkeleri terk edeyim? Bu kişiye ya da herhangi bir kişiye biat etmek zorunda mıyım? Demokrasi denilen kavram gerektiğinde destekleyip, gerektiğinde eleştirebilmek değil midir zaten? Lise yıllarında ÖDP’yi, Ufuk Uras’ı da desteklerdim misal… Tembellik hakkı dahil birçok gençleri kapsayan vaatler vardı… Sonra Ufuk Uras’ın savrulduğunu gördüm. Ben de peşinden savrulmak zorunda mıyım? Bir dönem Yavuz Bingöl’ü çok dinleyenlerden biriydim. Türküleriyle büyüdüm. Sonra dönüşümünü gördüm. Bugün dönüp yüzüne bile bakmam, dinlemem… Bu tutarsızlık olarak değerlendirilemez… Bilakis, kişi ya da kişilere değil, ikelere sadık kalmaktır önemli olan… Bazı insanlar lidere bağlanıyor… Ne yaparsa doğrudur diyor… Dün dediğini, bugün reddetse de alkışlıyor… Bugün reddettiğini, yarın kabul etse de alkışlıyor… Kimileri ise değerlere, ilklere bağlanmayı tercih ediyor. Edemez mi? Peki… Dün söylediklerinin, bugün tam tersini yapıp, bu kişiyi alkışlayanlar değişmedi mi? Dün terörist imasında bulunduklarına, alay ettiklerine, bugün “devlet adamı” diyenler, neden aynı tutuma devam etmiyor? Dün kanallarında yer vermeyenlerin, bugün hapşırsa ortak yayına geçmesi mi tutarlılık? Yoksa yapılan “kaz gelecek yerden, tavuk esirgenmez” mi? Bir politikacıyı eleştirmek, yolları ayırmak; ona bir zamanlar destek vermiş olmayı değersizleştirmez. Destek verilen o gün de ilkelerdi… Bugün de aynı ilkeler… O, ilkelerden uzaklaşmayı tercih ettiği için desteği kaybetti… Bana göre, politikacılara tapılmaz… Tapılmamalı… Destek de verilebilir… Gerektiğinde en sert eleştiri de yapılabilir… Taraftar değil, yurttaşız… Yurttaşlık da bunu gerektirir… Düşünmeyi, sorgulamayı, mukayese etmeyi, söz hakkını kullanmayı gerektirir.

Kılıçdaroğlu destekçileri genel merkezi dolduramadı: