İmre Azem

Sevgili dostlar, Deprem sonrası Hatay belgeselleri serisinin 4. filmi de yayında. Tarihler bu kez 24 Aralık 2024 - 8 Ocak 2025 arasını gösteriyor. Belgesel, @tugcetezer'in sunum yazısıyla birlikte doğrudan bu sayfanın içinden izlenebilir: birartibir.org/toz/ @birartibirorg

Sevgili @HakanTosunn’un belgeseli “Geleceğin İzinde: Bergama”yı izledik. Av. @hakanbozyurt bu hafta görülen duruşmayı değerlendirdi. @kazimkizil’ın Hakan’la yaptığı görüşmeden yaklaşım ve pratiğini dinledik. “Hakan Tosun’un Kamerası Hâlâ Kayıtta” paneli başladı. @iscifilmfest

Yarın açılıyor! Kasımpaşa sırtlarından Haliç’e bakan eşsiz bir noktada, yıllardır atıl kalan bir yapı yarın yeniden İstanbul’un kamusal hayatına katılıyor. İBB Miras’ın yeniden işlevlendirme çalışmalarıyla hayat bulan İstanbul Sinema Ofisi; açık çalışma alanları, cep sineması, kütüphanesi, amfisi, sergi alanları ve atölyeleriyle sinemacıların üretim, buluşma ve paylaşım mekânı olacak. Beyoğlu’nun sinema hafızasını geleceğin üretimleriyle buluşturacak bu alan; genç sinemacılardan sektör profesyonellerine, atölyelerden gösterimlere, söyleşilerden arşiv çalışmalarına kadar yaşayan bir kamusal merkez olarak tasarlandı.

Dikkat: Omega-3 Takviyesi Beyni Yıpratıyor! 2026’da Alzheimer Hastalığı Nörogörüntüleme Girişimi’nin (ADNI) yayınladığı şok edici çalışma, yıllardır “beyin dostu” olarak pazarlanan omega-3 takviyelerinin yaşlılarda bilişsel gerilemeyi hızlandırdığını ortaya koymuş. Omega-3 kullananlarda MMSE skorları daha hızlı düştü, ADAS-Cog13 ve CDR-SB puanları daha sert yükseldi. Bu olumsuz etki, amiloid ya da tau birikimiyle değil, beyindeki kritik bölgelerde glukoz metabolizmasının (FDG) belirgin azalmasıyla ilişkiliydi. Yani omega-3, sinir bağlantılarını koruduğu sanılırken tam tersine onları zayıflatıyor olabilir. Uzun yıllardır savunduğumuz “balık yağı = beyin koruması” efsanesi, bilimsel verilerle çökmüş durumda. Yaşlılar için artık “dikkatli kullanın” uyarısı veriliyor. Kanıta dayanmayan hiçbir şeyi kullanmamak lazım.

Son günlerde medyada Hantavirüs ile ilgili ciddi bir panik havası oluşturuluyor. Öncelikle şunu net söyleyelim; Hantavirüs yeni ortaya çıkmış bir virüs değil. Uzun yıllardır bilinen, ana taşıyıcısı kemirgenler olan bir zoonoz. Yani olayın merkezinde fareler var. Virüs özellikle enfekte kemirgenlerin idrarı, dışkısı ve salyasıyla bulaşıyor. Fare yoğunluğunun arttığı bölgelerde risk de artıyor. Dünyanın birçok yerinde özellikle büyük şehirlerde kemirgen popülasyonlarının kontrolden çıkması artık ciddi bir halk sağlığı problemi olarak görülüyor. Ama burada kimsenin konuşmak istemediği başka bir gerçek var. Doğa boşluk kabul etmez. Kediler giderse fareler gelir. Bir ekosistemin en önemli denge unsurlarından birini yok ederseniz, başka bir problem büyüyerek geri döner. Yüzyıllardır, hatta binlerce yıldır insanların farelerle mücadelesindeki en doğal kontrol mekanizması kediler oldu. Bu sadece romantik bir “hayvan sevgisi” hikayesi değil, aynı zamanda şehir biyolojisi ve halk sağlığı meselesi. Bugün Avrupa’nın bazı büyük şehirlerinde geceleri kaldırımlarda görülen dev fareler artık kimseyi şaşırtmıyor. Paris’te, Londra’da, New York’ta insanlar kemirgen istilasını normalleştirmiş durumda. Çünkü şehirlerden kediler çekildi ama fareler çekilmedi. Bizim coğrafyamız ise yüzyıllardır başka bir kültürün içinden geldi. Mahalle kedileri… Liman kedileri… Cami avlusunda yaşayan kediler… Depoları, sokakları, mahalleleri koruyan kediler… Yani bu ülkenin sessiz ama gerçek muhafızları. Şimdi düşünün… Bir tarafta sokaklarında farelerin cirit attığı ama tek bir kedi göremediğiniz “gelişmiş” şehirler… Diğer tarafta ise yüzyıllardır kedilerle birlikte yaşamayı bilen bir toplum… Bazıları hala çıkıp kedileri toplatalım, sokaklardan silelim, yok edelim diyebiliyor. Sonra da farelerden yayılan hastalıklar konuşulunca panik başlıyor. Kediler bugün bu ülkenin problemi değil. Hiçbir zaman da olmadı. Tam tersine bu ülkenin doğal savunma hattı onlar. Veba döneminde de bunu gördük. Bugün Hantavirüs konuşulurken de aynı gerçeği görüyoruz. Hantavirüsten Avrupa korksun. Farelerin şehirleri ele geçirdiği ülkeler korksun. Bir tek kedi göremeyip kanalizasyonlardan kemirgen taşan şehirler korksun. Türkiye’nin hala sokaklarında yaşayan milyonlarca kedisi var. Ve insanlar farkında olmasa da bu kediler sadece vicdanın değil, ekolojik dengenin de parçası. Yüzlerce yıl önce olduğu gibi bugün de bu coğrafyanın evcil muhafızları kedilerdir. Bunu kimse ama hiç kimse unutmasın. Dr. Tarkan Özçetin

Can Atalay, Anayasa Mahkemesi kararını tanımayanlara inat Silivri'de dört duvar arasında, demir parmaklıkların ardında halkın yanında durmaya, Hataylıların milletvekilliğini yapmaya devam devam ediyor.

eczacıbaşı’nın eskişehir’deki maden genişletme projesinin keşfi bugün. keşiften yalnızca bir gün önce pasa depolama alanının kaymasıyla milyonlarca metreküp kapasiteli maden atığı kentin toprağına ve suyuna karıştı👇🏻

Bugün İBB’ye yönelik operasyonda Oktay Özel dahil 29 kişi gözaltına alındı. İBB Genel Sekreter Yardımcısı Oktay Özel, İBB Miras’ta görev alarak Yerebatan Sarnıcı başta olmak üzere İstanbul’un birçok tarihi eserinin restorasyonunda yer almıştı.

Botan coğrafyasında orman alanları hızla yok ediliyor 📌Cudi, Gabar ve Besta dağlarında orman varlığı hızla azalırken; yaban hayatı, su kaynakları ve koçerlik tehdit altında ilketv.com.tr/botan-cografya…

Kayıplardan sorumlu dönemin komutanı Mehmet Tire yıllarca Bodrum Gümüşlük de Demokrat Partiden belediye başkanlığı yaptı. Yardımcısı komutan Hurşit İmren yıllarca Sivas Çepni de CHP den belediye başkanlığı yaptı. Unutmayalım!

6 Mayıs 2026. 1308. kez.

Bir gerçeğin ortasında durdum, yaşadıklarımızın kısa bir anını not düşmek istedim. Yazılmasaydı keşke ama yazıldı. Çünkü yaşanıyor hala. @REmrahSahann t24.com.tr/gundem/vera-te…

Erdoğan is pushing through an 8th Wealth Amnesty. His aim is to repatriate assets kept off the books at home and abroad, building a war chest for the next election he knows he will lose. He is presenting it as an attractive offer, guaranteeing that no tax will be levied and no questions asked about the source of the funds. But the offer is a trap. Anyone who believes they can legalize their money through this Wealth Amnesty and gain an advantage by avoiding tax is gravely mistaken. Türkiye has become a country where you can lose everything you own overnight, without much of a court ruling. Over the past 14 months, including in the Istanbul Metropolitan Municipality case, we have witnessed a wave of politically motivated prosecutions. My political colleagues, along with business people and employees who were detained, arrested, and recast as suspects and defendants, have had all of their movable and immovable assets seized in a single day, unjustly, unlawfully, and in open disregard of the presumption of innocence. Companies built over 60 years, factories, and land inherited across generations have been seized by the Savings Deposit Insurance Fund, which the government has turned into Türkiye’s largest holding. All of this raises profound concerns about the state of democracy, the right to a fair trial, and the right to property in Türkiye. The AK Party’s Wealth Amnesties appeal only to those with dirty money to launder and to those who serve as cogs in this machine. Without a change of government in Türkiye, one that restores the rule of law, justice, and the security of property, it will not matter whether this is the 8th Wealth Amnesty or the 18th. None of them will work.

IN PRAISE OF FRANCESCA ALBANESE There is a question that visits me in the small hours, when sleep will not come and the mind turns over old stones. The question is this: “What would I have done in the 1930s, on the morning after Kristallnacht?" Not what I say I would have done. Not what I hope I would have done. But what would I actually have done—when the trains began to run, when the neighbours grew quiet, when the cost of decency became the loss of everything? Most of us, I think, would have done little. Not from malice. From fear. From the soft, creeping conviction that someone else will speak, that the situation is complex, that we must be 'reasonable'. Lest we forget, the ordinary is the extraordinary's alibi. And how we have clung to that alibi! How we still cling to it! And then, every once in a terrible while, someone appears who does not cling. Someone who steps forward when others step back. Someone who speaks the name of the thing when everyone else is busy naming something else. Francesca Albanese is that someone. She stands before the world—alone, unarmed, armed only with law and language and a rare courage—and she says what the centrists will not say, what the foreign ministries will not say, what the editorial boards will not say. She says: "This is a genocide. And we are watching it happen." Do not tell me that is hyperbole. Do not tell me the term is contested. She has not used it lightly. She has used it as a physician arrives scientifically at a diagnosis—not to wound, but to warn. Not to inflame, but to name. And for that, they have come for her. Oh, how they have come for her. Smears. Investigations. Vicious editorials. Frozen bank accounts. Dispossession of the only apartment she had ever owned. The machinery of the respectable turned to crush her. Because the respectable cannot abide what she represents: a mirror held up to their complicity. Let us, once again, travel back to the 1930s. Back to the few who stood up when the trains began to run laden with Jewish people. There was Aristides de Sousa Mendes, a Portuguese consul in Bordeaux. He defied his own government. He signed thousands of visas, by hand, for hours, until his fingers bled. He saved more lives than Schindler. And he died penniless, disgraced, erased. There was a German officer in Warsaw named Wilm Hosenfeld. He hid a Jewish pianist in the rubble. He did not save thousands. He saved one. But that one—Władysław Szpilman—carried the memory. And memory is "the only haven from which we cannot be expelled." There was Raoul Wallenberg. There were the villagers of Le Chambon. There were the anonymous, the quiet, the furious few who said: “Not on my watch.” Francesca Albanese is their heir. Not because she carries a gun. Not because she hides refugees in her basement. But because she does something equally dangerous in a world that has perfected the art of not seeing. She sees. And she speaks. She does not speak as a diplomat. Thank Goodness she doesn't! Diplomats have given us the language of "there are arguments on both sides" and "restraint" and "proportionality." Diplomatic language is the perfumed grave of moral clarity. No, she speaks as a jurist. As a human being. As a woman who has looked into the abyss and refused to call it a "complex geopolitical landscape". Edna O'Brien once described a character who "had the recklessness of those who have already lost everything worth losing." Francesca Albanese has not lost everything. She has her dignity, her office, her voice, her family. But she has calculated the cost of speaking truth to power. And she has decided that that cost is infinitely less than the cost of silence. What is that cost? Let us name it. She has been called antisemitic—she, who stands on the ground of international law forged in the ashes of Auschwitz and the fires of Nuremberg. She has been called a conspiracy theorist—she, who cites every source, every footnote, every UN resolution. She has been called naive—she, who understands better than most the machinery of realpolitik. These accusations are not arguments. They are the spittle of the threatened. Because Francesca Albanese threatens something very precious to the powerful: the right to commit atrocity without being named. Friends, the 1930s did not arrive with jackboots and pogroms on day one. They arrived in small increments. With "reasonable" restrictions. With "proportional" measures. With the silence of the respectable. We tell ourselves that we would have been different. That we would have been Sousa Mendes. That we would have been Wallenberg. But most of us, I fear, would have been the neighbours who later said, "I didn't know." Francesca Albanese knows. And she refuses to pretend otherwise. So let us praise her. Not with statues or awards she does not seek. But with something harder: with our own refusal to look away. With our own voices, raised in places that are safe for us but dangerous for her. With our own bodies, if it comes to that. A brave woman, who was injured while demonstrating outside a US nuclear military base in 1982, the infamous Greenham Common, had told me that "the heart is a hunter for what it cannot have." But I say the heart is a hunter for what it will not lose. And what we will not lose is the memory of those who stood up when standing up cost everything. Francesca Albanese is standing up now. In our time. In our name. Under our indifferent sky. Let us stand with her. Not tomorrow. Not when it is safe. Now. [Extract from a speech in Athens on Sunday 3rd May 2026]

ODTÜ’de “bayrağa saldırı” yalanıyla provokasyon yapan ekibi kayyum-Rektörlük onaylamış, bu ekip sonra da “gece polis operasyonu” kehanetinde bulunmuştu. Şimdi o “kehanet” gerçekleşiyor, polis ev baskınlarıyla ODTÜ’lüleri gözaltına alıyor. Bunlar AKP’ye çalışan ajan-provokatörler.

Keyfi şekilde gaz sıkan polis hakkında hâlâ herhangi bir işlem yapılmadı.

BREAKING: Trump is dropping bombs on Iran — striking Bandar Abbas and Qeshm Island. These are two of the most strategic sites in the heart of the Strait of Hormuz. This is now the THIRD time the US has attacked Iran in the middle of negotiations.

The Israeli occupation army is now demolishing the remaining buildings in eastern Gaza. There is no ceasefire.

34 gündür her gün salonda olan Ekrem İmamoğlu, herkesi can kulağıyla dinliyor. Dinlediği beyanlarda yaşatılan eziyetlere şahitlik ettikçe, derin bir üzüntüye boğulduğu anlar oldu; bazen iki elini başının arasına alıp öylece kaldı. ​Üzüntüsünün öfkeye dönüştüğü anlarda, isyanını salonda haykırdı; en sarsıcı sözleri doğrudan muhataplarının yüzüne söyledi. İlk defa duygusal yanının bu denli ağır bastığı görüldü... Belki de onu ağlatan, Anneler Günü’nün yaklaştığı bu haftada annesine seslenen bir evladın acısıydı. ​Salonda hâlâ iç çekişler duyuluyor. Aralarında avukatların ve milletvekillerinin de bulunduğu pek çok kişi, gözyaşlarını gizlemek için salon dışına koştu. ​İki kadın; Mustafa Keleş’in annesi ve Dilek İmamoğlu... Salonda elleri birbirine kenetlenmiş, sessizce birbirinden destek alıyorlar.

🔹Suriye’de Kürtçe tabela krizi 🔹SDG ile entegrasyon sorunları 🔹Hürmüz hezimeti Trump’ı kesmedi: Özgürlük Projesi’ne dönmek istiyor 🔹CIA’den Trump’ı üzecek değerlendirme: - Füze stoklarının yüzde 70’i duruyor - Yeni liderler daha radikal ve dirençli - İran ablukaya 3-4 ay dayanabilir 📹7 Mayıs 2026 TSİ 23.45👇 youtu.be/Cyt-QXR-1bs?si…

Timur Soykan: "Örgüt lideri diyorsunuz ya Ekrem İmamoğlu'na, o örgüt lideriyle aynı davada yargılanan kişi örgüt liderine değil örgüt liderinin rakibine para göndermiş. Ne kadar göndermiş? 46 milyon TL göndermiş. Ne zaman göndermiş? Seçimden günler önce."