reza neynavaipour | رضا

وَلَایَةُ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ حِصْنِی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِی

@MohajeraniSayed ویدیو مربوط به ۶ سال پیش یعنی ۲۰۲۰ می‌باشد

مقدمات عزل ترامپ!

نه #نتاتیاهو و نه #ترامپ نتواستند اتحاد مردم خیابان را بشکنند. اما #حدادیان توانست. او را دست کم‌نگیرید.

@OfficialMNamjoo آقای #محسن_نامجو ، ناز شرفت. #وطن‌دار #ایران

آهنگ جدید محسن نامجو برای #ایران عزیز #وطن_پاره_تن

Who made this lmao

Sen. Tim Kaine: "Yyou got drunk at an event at a bar and chanted, 'Kill all Muslims.'...Isn't that the kind of behavior that, if true, would be disqualifying for somebody to be Sec. of Defense?"

@roozbehalamdar @HosseinGhatib

بدون تردید بدون تردید بدون تردید کسانی که به قیمت از بین رفتن وحدت و آرامش ملی، در وسط جنگ هم کینه خود از #روحانی و #ظریف را به عرصه عمومی می پاشند، یار کمکی خائنین وطن فروشی هستند که به بهانه کینه کور از جمهوری اسلامی، برای کشتار هموطنان و زدن زیرساخت ها هورا می کشند یا در مقابل آن سکوت می کنند. اما #ایران خواهد ماند؛ با مردم کف خیابان، با رزمندگان پای لانچر و پهپاد، با ایرانیان خارج کشور که تن به خیانت ندادند، با فداکارانی چون ظریف و روحانی و با شهدایی چون محمد باقری و لاریجانی.

در مسیر بازگشتم توقفی دو ساعته در شهر خوی داشتم و علاوه بر زیارت مزار شمس تبریزی و گشت و گذاری در محلات تاریخی خوی از یک مرکز خرید بسیار شیک و تمیز و پر مشتری هم در این شهرستان مرزی متعجب و در عین حال سرشار از غرور و امید شدم. رسانه‌های پروپاگاندای ایران ستیز هرگز این تصاویر امید بخش را به ما نشان نمی دهند. #پاينده_ایران

#Iran #Minab

اگر می خواهید مردم را درخیابان ببینید به اراذل واوباش تریبون ومیکروفن ندید اتحاد که یکطرفه نمیشه

محمدجواد ظریف #سرمایه_نظام جمهوری اسلامی ایران است؛ او را حفظ کنیم، ایرانیان را با هر سلیقه‌ای حفظ کنیم و شعار ما «اول ایران» باشد/ روزی هم در قم به علی لاریجانی «مُهر و کفش» پرتاب می‌کردند/ خیام می‌گوید: «گفتا؛ شیخا، هر آن‌چه گویی هستم، آیا تو چنان‌که می‌نمایی هستی؟»

بسم‌الله؛ از آقای سعید حدادیان شروع کنید.

در ساعت‌های گذشته سوای مجری نامحترم هتاک تلویزیون و خبرگزاریهای فحاش، برخی دیگر چون آقایان جمشیدی و خان‌علی زاده، بیشترین بی‌حرمتی را به آقای ظریف در برنامه‌های سیما کرده‌اند. بخش مهمی از حرمت و اعتبار رسانه‌ها، به فرصت برابر و حق پاسخ است. زورآزمایی کف خیابان با مداحان، چماق‌داران، فحاشان و لمپن‌ها روش ناپسندی است که دیر یا زود دامان سفارش دهندگانش را هم می‌گیرد.

ما در اسلام صلح حدیبیه و صلح امام حسن و حتی صلح مدینه داریم. وقتی سواد سیاسی و دیپلماتیک ندارید نباید حرف مفت بزنید. تسلیم شدن با صلح فرق دارد. صلح قطعا ساز و کار دارد. #ظریف پیشنهاد داد. شما چرا سوختید؟ چون نان در جنگ است؟ اندازه سخنان شما در سطح کوچه و بازار است.

عباس امانت: نمونه امروز جهالت ایرانی تنک یو بی‌بی است.

سردار سلیمانی را اشعث کندی و ابوموسی اشعری خواندند، پس از شهادت حاج‌قاسمشان شد! سرلشکر محمد باقری را ترور شخصیت کردند و پس از شهادت سردارشان شد! علی لاریجانی را در حرم حضرت معصومه(ع) مُهرباران و به او ظلم کردند، پس از شهادت علی‌آقایشان شد! امروز…… بس کنید این همه نفرت‌پراکنی و کینه‌توزی و دوقطبی کردن جامعه را… نیاز امروز ایران وحدت و همبستگی است. تریبون را از تفرقه‌افکنان فربه بگیرید!

س . ح و امثال اینها فقط شکل کارند فقط ادا هستند نه اعتقادی به ولایت فقیه دارند نه وطن پرست هستند نه دین دارند و نه حتی امام حسینی هستند! فقط و فقط دنبال ایجاد تفرقه در صفوف مردم هستند و اهداف گروه و دسته خودشون گذشته و رفتارشون رو نه تنها مردم رو آزار داده بلکه رهبر شهیدمون رو هم اذیت کرد! ما مردم ولشون نمیکنیم #علي_لاريجانى

@mas_barati توهین‌های شما و همفکرانتان به شهید باکری ، شهید سلیمانی، شهید باقری، شهید لاریجانی را از یاد نبرده‌ایم. امیدوارم شهید ظ. به لیست‌تان اضافه نشود. خداوند #ظریف را برای ایران نگه دارد و او را از گزند #موساد و #پایداری محافظت کند.

یک توجیه نخ نما شده و حال به هم زن عقل تعطیل شده کامل

از توهین‌های ناجوانمردانه‌تان علیه #علی_لاریجانی درس نگرفتید که باز هم ادامه می‌دید؟! #ظریف #شرم_بر_شما

@HosseinGhatib @Ghobadgh x.com/neynawa/status…

پانوشت چهارم از صبح تا الان پاسخ‌ها و نکات زیادی را که در کامنت ها و پیام‌ها و مطالب دیگران بود را مطالعه کردم. بعضی‌ها گمان می‌کنند من رادیکال تندی هستم که کلا معتقدم جنگ ابدی راه حل است و روبروی راه خروج از جنگ ایستاده‌ام . این ایده مطلقا غلط است و طبیعتا پایان جنگ را با مذاکره سیاسی می‌توان تعیین کرد. اما این که دکتر ظریف هم راه حل جادویی دارد که با آن طرف مقابل هم کوتاه می‌آید هم چندان واقعی نیست. اشتباه تحلیلی ظریف و همفکرانش این است که هنوز هم خیال می‌کنند می‌توان میان کاخ سفید، کنگره، لابی اسرائیل، مسیحیان صهیونیست، و ساختار امنیتی آمریکا شکاف تعیین‌کننده انداخت و از دل آن یک مصالحه پایدار بیرون کشید. حال آنکه در موضوع ایران، فاصله میان این نیروها بسیار کمتر از آن چیزی است که این جریان تصور می‌کند. ممکن است بر سر لحن، زمان‌بندی، یا ابزارها اختلاف داشته باشند، اما در اصل فشار ساختاری بر ایران و جلوگیری از تثبیت آن به عنوان یک قدرت مستقل منطقه‌ای، اشتراک منافع عمیقی وجود دارد. به همین دلیل، دولت بایدن نیز با وجود همه تفاوت‌های ظاهری‌اش، نه به برجام بازگشت آن‌گونه که ایران انتظار داشت، نه هزینه سیاسی لازم را برای احیای واقعی آن پرداخت، و نه حاضر شد تحریم‌ها را به شکل مطمئن و غیرقابل بازگشت برچیند. پس مشکل فقط ترامپ نبود، فقط بایدن هم نیست، و فقط به آینده هم مربوط نمی‌شود. تا زمانی که در نگاه واشنگتن تغییر کیفی واقعی رخ ندهد و امتیازهای مطلوب آن حاصل نشود، نه بازگشت جدی به برجام در کار خواهد بود و نه پذیرش یک پیمان مشابه. از این منظر، نقد اصلی به یادداشت ظریف آن است که هنوز با ذهنیت برجامی به واقعیتی پسابرجامی نگاه می‌کند. او گویی همچنان فرض می‌گیرد که اگر ایران بسته‌ای جذاب‌تر روی میز بگذارد، آمریکا نیز می‌تواند به یک توافق متوازن و باثبات بازگردد. در حالی که مسئله از مدتها پیش از سطح یک معامله فنی هسته‌ای عبور کرده است. اکنون منازعه بر سر اصل جایگاه ایران در موازنه منطقه‌ای و نسبت آن با نظم مطلوب آمریکا و اسرائیل است. وقتی چنین واقعیتی فهم نشود، نتیجه آن می‌شود که بار دیگر به ایران توصیه شود مهم‌ترین اهرم‌های راهبردی خود را وارد معامله کند، بی‌آنکه طرف مقابل اساسا اراده‌ای برای یک مصالحه متقارن و پایدار داشته باشد. این همان نقطه کوری است که در متن ظریف دیده می‌شود: ناتوانی در فهم این واقعیت که مشکل فقط در کیفیت پیشنهاد ایران نبوده، بلکه در ماهیت اراده طرف مقابل برای نپذیرفتن یک توافق محدود و حرکت به سمت فشار حداکثری بوده است.

یادداشت امروز ظریف در فارین افرز را نباید صرفا یک مقاله تحلیلی دید؛ این متن، بیش از هر چیز، یک سیگنال سیاسی است. سیگنالی از سوی همان جریان روحانی-ظریف به ترامپ و حلقه سیاست خارجی او که می‌گوید راه معامله با ما باز است. اهمیت ماجرا فقط در محتوای متن نیست، بلکه در محل انتشار آن هم هست. وقتی چنین متنی نه در فضای عمومی فارسی، بلکه در فارین افرز منتشر می‌شود، مخاطب اصلی‌اش افکار عمومی ایران نیست؛ مخاطب آن نخبگان امنیتی، دیپلماتیک و تصمیم‌گیر در واشنگتن‌اند. به بیان روشن‌تر، این یادداشت را می‌توان نوعی سیگنال از سوی همان جریان روحانی-ظریف به تیم ترامپ دانست: اگر با ما معامله کنید، هنوز امکان یک توافق بزرگ وجود دارد. خود فارین افرز مقاله را با عنوان «چگونه ایران باید به جنگ پایان دهد» منتشر کرده و محتوای آن نشان می‌دهند که بسته پیشنهادی ظریف شامل محدودسازی برنامه هسته‌ای، کاهش ذخایر اورانیوم، بازگشایی تنگه هرمز و پذیرش یک پیمان عدم تعرض با آمریکا در برابر رفع تحریم‌ها و بازگشت ایران به اقتصاد جهانی است. مسئله اصلی دقیقا از همین‌جا آغاز می‌شود. این متن با زبانی نرم و دیپلماتیک، در عمل از معامله بر سر مهم‌ترین دارایی‌های راهبردی ایران سخن می‌گوید، بی‌آنکه روشن کند طرف مقابل دقیقا چه چیزی، با چه سازوکار حقوقی، در چه بازه زمانی، و با چه ضمانت اجرایی روی میز می‌گذارد. در ادبیات مذاکرات بین‌المللی، ارزش هر توافق را نه عبارات کلی، بلکه تعریف دقیق تعهدات، تقارن در امتیازدهی، جدول زمانی اجرا، و سازوکار راستی‌آزمایی تعیین می‌کند. در این متن اما از ایران خواسته می‌شود دارایی‌های سخت، فوری و قابل سنجش خود را وارد معامله کند، حال آنکه تعهد طرف آمریکایی با عبارت کاملا مبهم «رفع تحریم‌ها» خلاصه می‌شود. اینجاست که باید پرسید: کدام تحریم‌ها؟ تحریم‌های اولیه یا ثانویه؟ تحریم‌های کنگره یا فرامین اجرایی؟ لغو کامل یا صرفا تعلیق؟ برای شش ماه، یک سال، یا تا تغییر دولت بعدی در واشنگتن؟ بدون پاسخ روشن به این پرسش‌ها، «رفع تحریم‌ها» نه یک تعهد حقوقی دقیق، بلکه یک فرمول سیاسی کشدار است که مانند برجام می‌تواند هر بار به شکلی تازه تفسیر شود. ضعف دوم یادداشت، عدم تقارن آشکار در ساختار معامله است. آنچه ایران باید بدهد، روشن، عینی و عمدتا غیرقابل بازگشت در کوتاه‌مدت است: محدودیت هسته‌ای، کاهش ذخایر، باز کردن هرمز، و پذیرش عدم تعرض. اما آنچه آمریکا باید بدهد، عمدتا سیاسی، قابل تفسیر و بازگشت‌پذیر است. این عدم تقارن فقط یک اشکال فنی نیست، بلکه هسته بحران است. تجربه برجام نیز نشان داد که در ساختار قدرت آمریکا، منافع اقتصادی ایران می‌تواند به‌آسانی با تأخیر، تفسیر محدود، فشار بانکی، تهدید ثانویه یا تغییر دولت بی‌اثر شود. در چنین شرایطی، پیشنهاد دادن امتیازهای سخت و راهبردی در برابر وعده‌های اقتصادی مبهم، بیشتر شبیه پیش‌فروش ابزارهای بازدارندگی است تا طراحی یک صلح پایدار. برجام هم با وجود قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت، در نهایت با خروج آمریکا و بازگشت تحریم‌ها ضربه خورد؛ یعنی حتی وجود یک چارچوب رسمی بین‌المللی هم مانع از فرسایش منافع ایران نشد.۱ از ۲👇🏼