Nooshin

تو زندگیم همیشه پزشکیان بودم حرفام برای هیچکس اهمیت نداشت :)

@Ir_iranman تو جاده داشتم رد می‌شدم دیدم🙂

@___noosh__ کجاست؟

سرو و پاسگاه‌ساسانی.

جدى جدى قضيه " تربيت خانوادگی " و اينكه آدما " سر چه سفره هايى بزرگ شدن " خيلى مهمه.

@mhuoorehgvbmn فرو نره بهتون🤭، خودتو و تراپيستتو باهم گاييدم.

ـ حالم بد بود زنگ زدم تراپیستم گفت بیا باغ : رفتم باغشون : بهم گفت ببین خودمم داغونم نجات دهنده همینه تو این ۳۶سال عمر تا حالا استفاده نکردم اما موندم تو دو راهی بزنم یا نزنم 🫥

بعضی از دوستان میپرسن؛ تو چجوری میتونی توی هر شرایطی اینقدر امیدوار باشی؟ جواب میدم، امید، چیزی نیست که آدم فقط در روزهای خوب پیداش کنه. امید، بخشی از ذاتِ زندگیه. یه نیروی آرومه اما خیلی قوی. خوب که نگاه میکنی، می‌بینی تا همین لحظه، ما رو از طولانی‌ترین و تاریک‌ترین شبها عبور داده. همیشه یادمون میندازه که هیچ تاریکی همیشگی نیست. زندگی بلده خودش را ترمیم کنه. بلده حتی از دلِ ویرونی‌ها، دوباره جوونه بزند. یادت باشه هیچ زمستانی تا به حال باعث نشده که بهار فراموش بشه. پس بعد از هر فروپاشی زندگی دوباره خودش را به سمت نور هدایت میکنه. بعد از هر شبی همیشه صبح برمیگرده. و این به معنای یک معجزه نیست. در واقع این ریتم طبیعی جهانه. همیشه همونجوری بوده. پس همه‌ی ما در همین چرخه‌ی تحمل، سقوط و بیداری هستیم. این سنگینی که الان داریم احساس میکنیم، پایان راه نیست. این سنگینی، این صبر، در واقع کارگاهِ تغییره. دنیا هیچ وقت و هیچ وقت نذاشته که تاریکی برای همیشه بمونه. یادمون نره، الماس همیشه تحتِ تراکم‌ و فشار به وجود میاد. پس نور هم از صبر زاده میشه. پس وقتی امید تو دلِ تو با صبر زنده بمونه، میتونه درد و تاریکی رو به تولدی دوباره تبدیل کنه. امید، تَوَهم نیست. بلکه نوعی اعتمادِ آرام به حرکتِ زندگیه. یادمون نره که نور همیشه برمیگرده.

من آناهیتام. همسر مهدی که روز ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ بازداشت شد. می‌خوام اینجا درباره‌ش بیشتر بنویسم. نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم. شاید بهتره از جایی شروع کنم که همه زندگیشو پاش گذاشته؛ یعنی بچه‌ها. به جرأت می‌تونم بگم اکثر اوقات صحبتامون درباره آینده بچه‌های ایرانه/۱ #مهدی_شفاخواه

@Zaman17J عالم همه راه‌ است گر از خویش برآیی.

زورت اگر به تنهایی خودت برسه، دیگه اسیر تایید گله نمی‌شی.

#حسین_شنبه‌زاده از زندان اوین سلام رسوند به همه و گفت بهتون بگم: «هیچ شادی نیست اندر این جهان برتر از دیدار رویِ دوستان هیچ تلخی نیست بر دل تلخ‌تر از فراقِ دوستانِ پرهنر بی‌نهایت دلم براتون تنگه. امیدوارم هرچه زودتر ببینم‌تون، به آزادی و شادی.»

من ۵۴ سالم بود بورس دانشگاه براون گرفتم امدم امریکا.رانندگی بلد نبودم در ۵۷سالگی گواهینامه رانندگی گرفتم.این فقط یکیشه.در ۶۹ سالگی شروع کردم به انگلیسی نوشتن الانم که هفتاد وچهارسالم دارم زبان چینی یاد میگیرم! خوشت اومد؟

بر نوحه‌های مغلوب.. القای شرمساری.. بر شحنه‌های روضه.. زنهار دل سپاری! دیدی که بر مزارش رقصِ پدر کدام است؟؟ این هلهله عزا نیست.. آیین انتقام است.. با حکمِ سر به داری از «شیون» عار داریم او گفت «دست افشان..» ما هم بر این قراریم..

خوشحالید که آنلاین شدید؟ خوبه که چیزی باعث خوشحالی شما شده. ولی یادمون نره که داراکولای غمگین دیگه هیچ وقت آنلاین نخواهد شد.

آری، انسان از «هیچ» می‌ترسد، در حالی که این «هیچ» وطن اوست. پایان زندگی‌ ترس‌محور، مستلزم فراموشی قصه‌هایی‌ست که درباره‌ی خود داری. هنگامی که این قصه‌ها فراموش می‌شوند، «من» محو می‌شود. «من» از قصه‌ها سرشته شده است.اگر ندانی چگونه بمیری تا تولدی دوباره پیدا کنی، تو جز میهمانی

دوستان اینا نمونه کارای آینه کاری بابای منه اگه این هنرو دوست دارین برا آموزشش میتونین باهاش ارتباط بگیرین و کارارو هم میتونین سفارش بدین؛ ممنون میشم حمایت کنین ۰۹۱۳۶۹۹۳۵۵۰

بمیرم برای کشورم ، بمیرم برای جوونهای کشورم ، بمیرم برای جان فدایان وطن ‌که برای کمترینهای زندگی رفتن و جون دادن بعد جمهوری اسلامی فله ای اینها رو از آفریقا وارد میکنه خونه بهشون میده حقوق میده لباس و غذا میده همون چیزهایی که جوونهای وطن رفتن براش جون دادن .

او که سال‌ها بعد در نامه‌ای به برادرش نوشت: «من از شط ِخروشان بودجه‌ی کشور جوی باریکی به سوی عشایر کشیدم و جمع کثیری از کودکان و نوجوانان را با دانش و معرفت آشنا ساختم. سنگی، درختی، بوته‌ای و دست اندازی در مناطق عشایری نیست که مرا نشناسد. جان‌کندم. راه‌های مخوف پیمودم به قله‌های رفیع صعود کردم. به اعماق دره‌ها فرود آمدم. جز به مردم ایل به احدی نیندیشیدم. احتیاجی به شفیع ندارم» و اجازه دهید در پایان این بخش نخست، پاسخ جاودانه‌ی او را در نشست وزیر فرهنگ و مدیر کل‌های آموزش استان‌ها تکرار کنیم که در پاسخ به حاضران که از فاصله‌ی فرهنگی و فکری کودکان بی‌بضاعت عشایری با استانداردهای آموزشی گفته بودند، محمد بهمن‌بیگی گفت: «کشور کهنسال ایران کشور حماسه‌های فردوسی، اندرزهای سعدی، غزل‌های حافظ، رباعیات خیام، کشور کاخ‌ها، معبدها و مسجدها، می‌تواند برخود ببالد که حتی چادر نشینانش نیز از غنای فرهنگی ستایش انگیزی برخوردارند»/۲۰

بعضی‌ها از «حقیقت» خوششان می‌آید، تا وقتی که حقیقت، خودِ آن‌ها را نقد نکند. از آن لحظه به بعد، آرام‌آرام «حقیقت» تبدیل می‌شود به: «بی‌احترامی»، «توهین»، یا «انرژی منفی». #تلنگر

چون ابری سرگردان    میگرید چشم من، در تنهایی   ای روز شادیها، کی باز آیی؟

فرزند عزیز ایران و جان‌فدای میهن جاویدنام حسام خسروی ۳۹ ساله اصابت سه گلوله جنگی به کتف و سر ۱۸ دی - شاهین شهر عزیز #حسام_خسروی