Psychedelic

19 mayıs'ta, 29 ekim'de, 10 kasım'da ve daha nice özel günde seve seve ayağına gidip andığınız liderin askerleriyiz. Evet sivilde olsak Mustafa Kemal Atatürk'ün laik cumhuriyetini korurken bir askeri olarak koruyacağız

Hadi ben sarhoşum sana ne oluyor

Kendi kendime verdiğim sözleri tutma oranım, barda sipariş ettiğim o son kadehten sonra istikrarlı bir şekilde yüzde sıfıra düştü

Bazı insanlar sadece bir playlist kadar yakın, ama bir o kadar da hiç tanışmamışız gibi yabancı

Benimle tanışmak harika bir deneyimdir; ta ki benim hakkımda "keşke hiç tanışmasaydık" tweetleri atana kadar. O süreçteki estetik zevkimiz için bir kadeh kaldırabiliriz

Bebek gibi sevip düşman gibi neyse yurtta sulh cihanda sulh

Dışarıdaki herkes için "hayatımı mahveden o adam" olabilirim ama evdeki kedim için sadece yaş mamasını 5 dakika geciktirdiği için yargılanan bir bireyim

Telefonun ekranı tam kapandığında, bir saniyeliğine o siyah camda kendi yansımanı gördüğün o karanlık ve tatsız an.

Vücudum bir tapınak olabilir ama içindeki ayinler tamamen keyif odaklı

Teoman şarkıları gibi bir akşam: Biraz viski, biraz "hiçbir şey için geç değil ama vaktim yok" hissi.

Dışarıdaki kalabalığı görünce gelen "insan sevmiyorum" hissi ile "aslında sosyalleşmeliyim" baskısı arasında mekik dokuyorum

Karakterin oturmuş derken, sandalyeden kalkmaya üşendiğini kastetmiştim yavrum

"Nasılsın?" sorusuna "İyiyim" demek, Türk edebiyatının en büyük kurgu eseridir

Kader gayrete aşık filan değildir, en fazla fuckbuddy olabilirler

Sabah montla çıkıp öğlen güneşten haşlanmak, akşam yağmurda ıslanmak... Lahana gibi kat kat giyinmekten mevsimlik işçiye döndüm. Hangi mevsimdeyiz, yetkili biri açıklama yapabilir mi

Bugün biraz daha günaydın gibi

Duş sırasında aklıma HES kodu geldi. Ya amk nasıl bir dönemden geçmişiz ya

Bazı şarkılar sadece dinlenmez, giyilir. "Take Me Out" benim için simsiyah bir kombin, biraz piç bir gülümseme ve "ne oluyorsa olsun" tavrıdır

Franz ferdinand der geçerim

Nietzsche’nin "Tanrı öldü" demesiyle Serdar Ortaç’ın "Seni çöpe atacağım poşete yazık" demesi arasında çok ince bir çizgi var. İkisi de bir vazgeçişi, bir nihai sonu ve materyalizmin zirvesini temsil ediyor