گربه باز

دوستی میگفت: پارتنرم مدت پنج سال حتی یک کلمه راجع به لکنت زبونم حرفی نزد. فقط یکبار داشتیم شام میخوردیم یهو گفت: میدونستی خیلی از ادمای معروف مثل چرچیل لکنت داشتن؟ حتی معشوقه ی شهریار! منم ذوق کردم و دیگه واسم مهم نبود میخوام بگم با شعورتون زندگی آدمارو میتونید عوض کنید.

اینم کالباس خونگی 😊

شیطنتم گل کرده یه عکس از کتابخونه‌م بذارم. آخرین‌باری که این حرکتو زدم سه‌سال پیش بود و چندتا دوستی جالب و نزدیک ازش در آوردم.

هاروکی موراکامی نویسندهٔ ژاپنی می‌‌گوید: «نمی توانیم برای همیشه فقط بنشینیم و به زخم هایمان خیره شویم.» صحبتِ جالبی‌ است. چون خیره‌شدنِ ممتد به درد، آن را به هویتِ ما تبدیل می‌کند؛ به‌ جای اینکه چیزی باشد که برایمان اتفاق افتاده ـ می‌شود چیزی که هستیم. رنج اگر حرکت نکند، فاسد شده و در سکون، معنا نمی‌سازد، فقط ما را آرام‌ آرام می‌بلعد. انسان ـ محکوم به ادامه‌ دادن است، نه از سرِ امیدی روشن، بلکه از این آگاهی تلخ که ایستادن کنارِ زخم، آن را درمان نکرده و زمان، حتی اگر شفا ندهد، دست‌ِکم ما را از تبدیل‌شدن به تماشاگر دائمی فروپاشی خودمان نجات می‌دهد.

پل خواجو، اصفهان، ۲۸ آذر ۱۴۰۴.

What is that thing on my Uber driver's hand?

وای الان یادم اومد عمون ترم یک یکی از همکلاسیای ما برگشت گفت شما دخترا اصلا چرا اومدین دانشگاه؟ :))) چه نئاندرتال‌هایی من تو این دنیا دیدم آخه.

برای چی باید زن عربی که تو ۹ سالگی ازدواج کرده و تا ۱۸ سالگی فقط زاییده، هیچ خدمتی به بشریت نکرده بشه الگوی زن ایرانی و روز تولدش بشه روز مادر ایرانی؟