Dün akşamki maçtan bağımsız, Türk futbolunun seyir zevkini bitiren en büyük kronik sorunu net bir şekilde ortada: En ufak temasta çığlık çığlığa yerde kıvranma kültürü. (Lang’a değil lafım aman ha, içim sızladı izlerken çok geçmiş olsun)
Dünkü Galatasaray - Liverpool maçındaki görüntüler üzerine rakibe laf sokmak gibi algılanmasın ama maalesef kendi takımım Fenerbahçe’de de bunu yapan var (mesela Talisca), Türkiye'deki her takımın ortak hastalığı bu. Bizde oyunculara ayakta kalmak değil, faul almak için yerde yatmak öğretiliyor.
Olayı zihninizde bir görselleştirin: 35 yaşında koca adamsınız. Sokakta biriyle tartışırken sizi hafifçe itiyor ve bir anda kendinizi yere atıp çığlıklar eşliğinde yuvarlanmaya başlıyorsunuz. Dışarıdan ne kadar absürt ve komik görünüyorsa, yeşil sahada da tam olarak o kadar vizyonsuz duruyor.
İngiltere-İspanya-Almanya-İtalya ligi izliyorsunuz; kemik sesleri geliyor, oyuncular oyunda kalmak ve ayakta durmak için savaşıyor. Türkiye'de ise bir maç izliyorsunuz, 90 dakikanın yarısı yerde yatan oyuncuları beklemekle geçiyor.
Taktik, transfer veya bütçelerden önce, değiştirmemiz gereken temel zihniyet bu. Seyir zevkini öldüren bu ucuz tiyatro bitmeden oyunun kalitesi artmaz.
Türkçe
