MatioO

این تیکه از کتاب ١٩٨۴ از جورج اورول رو به بهترین شکل ممکن منو توصیف میکنه: من کسی که دوستش داشتم را رها کردم، اتفاقا آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم" من وجود دارم" ترجیح میدهم فراموش شوم..!

سیرابی تو نه لاتی نه لات داری…

دوستان استاک‌ نکنید ته هر کی رو در بیاری بالاخره یه داستانی پشتش هست ایییی کسکش…

بردو خامنه ای کرد که همون روز اول مرد

نمی‌تونم هم ایرانی باشم، هم درس بخونم و هم زنده بمونم.

اگه یه وقت به مشکل برخوردی شمارمو که داری، پاکش کن

من دوست داشتنی رو میخوام که غم‌هام رو از یادم ببره، نه اینکه خودش بشه غم جدیدم.

نداشتن، خیلی بهتر از داشتن با اصراره.

به همون دلیلی که اومدم اینجا به همون دلیلم وقت رفتنه فکر کنم…

دیگه مثل قدیما نیستم و منجمد شدم همین روزاست مخمو تو اتاق منفجر کنم

هر چقدر باهات خوب بودم یادت رفت سرت گیج خورد شد حالت بد…

ببخشید پیامتو دیر دیدم، بالای کوه بودم (کوهی از فکر و خیال)

هیچوقت بخاطر هیچ تصمیمی دو دل نشدم. همیشه با اطمینان کامل راه اشتباه رو انتخاب کردم.

ما میتونستیم ولی حیف که ترسویی…

کلی گله لا حرفای من بود متنفرم از حرفای مردم…

من هیچ وقت نفهمیدم چش شد آخر…

نیستی میره رو کلی قرص تنم…

عزیزم با من از برنامه‌ریزی واسه آینده صحبت نکن، من شاید همین فردا در و پنجره‌ها رو ببندم و شیر گاز رو باز کنم.

دائما یکسان باشد حال دوران غم بخور.

من شباهت دارم به پروانه کلا انقدر دور شمع میچرخم که آتیش بپیچه به پر پای خودم…

تا میای هفته رو شروع کنی‌ پنجشنبه میشه