LIL🤍🌹

อาจดูเหมือนคนใจดี แต่ที่จริงกูรำคาญคนง่ายมาก เห็นยิ้มๆอยู่แต่ในใจกูกรี้ดไปร้อยรอบละ

แล้วทุกคนที่เคยเล่นพี่งูก็โดนตามเมียกลับบ้านทุกคน พอเล่นน้องนางฟ้าเสร็จก็ได้ไปเล่นพี่งูต่อเพราะคิดถึงไม่ไหว รู้สึกเหมือนเป็นทาสการตลาดคุณเซีย 🤣

การที่การ์ตูนของคุณโบสามารถทำให้ต่างออกมาจากภาพจำในหนังของท่านมุ้ยได้ นั่นเรียกว่าความคิดสร้างสรรค์ เป็นสิ่งที่คนมีสมองเขาทำกัน แต่เรื่องนั้นที่ทำให้คนดูคิดว่าเป็น live action ของการ์ตูนได้นั้น แสดงว่าคนเขียนบทไม่มีในสิ่งที่คุณโบมี เลยต้องใช้คำว่า บังเอิญโดยบริสุทธิ์ใจมากลบปมแทน

อนิเมะใกล้จะออกอากาศแล้ว ถ้าคนไม่รู้ว่าเรื่องไหนมาก่อน ลองคิดดูว่าจะโดนด่าขนาดไหน

เราก็เพิ่งสังเกตว่าเจ้าพี่ในซีรีส์นั้นโดนฟันที่ไหล่ซ้าย แต่ตามพระราชพงศาวดารนั้น พระมหาอุปราชาโดนพระแสงของ้าวฟันลงที่พระอังสะขวา จรดพระนาภีสิ้นพระชนม์ บนคอช้าง การที่คุณพี่ทำพลาดเรื่องนี้ เหมือนภาพ 3 ช่องที่คุณโบวาดผิดฝั่งนี่คือ .. พงศาวดารฯ ฉ.พระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) #แบนหงสาวดี

ดูมาตั้งแต่เด็กแต่กุพึ่งรู้ว่าเสียงพากย์ไอ่ “หมูก็ดี ปลาก็ดี เต้าหู้ก็ดี สุกี้ร้อน“ ในก้านกล้วย คือเสียงอาปุ๊มนตรีหรอ ช้อค กุดูละครอามาหลายเรื่องมากกกกกก ช่อง 3 เจอหน้าอาประจำ แต่จำเสียงไม่ได้เลยอะ คนละเสียง คนละโทนเลย

อันนี้ก็หน้าด้านเกิ๊นนน ยัยเคย์กลายเป็นแว๊นหัวทองไปละ แล้วจะก๊อปทั้งที ก๊อปแม่งทั้ง Ads ที่ @whifglobal_th เค้าทำให้เลยจ้า แย่ที่สุด! อย่าไปสนับสนุนอะไรแบบนี้นะครับ และขอย้ำอีกครั้ง ลูกชายผมทุกคนอยู่แค่ #WHIF #วิฟ #whifthailand เท่านั้น ไม่มีบ้านอื่นครับ!

@excosia049 ผมก็เพอร์เมะนะ น้องคือดุ้กดิ้กกระดิกหางมาก อยากรู้จัก อยากสนิท นุ่มนิ่มสุดเลอออ

ดุจังอะลูก...ใจดีกับพ่อหน่อย พ่อสร้างหนูขึ้นมานะ ทำไมคนอื่นเล่นไม่ดื้อขนาดนี้ เพราะเล่นเพอเมะหรอ? ฮืออ #ANGEL

@excosia049 ทำไมอันซีนผมมาห้องพักผมไม่หยุด มาแล้วไม่ยอมออก ไล่ก็ไม่ไป ฝึกก็ไม่ฝึก วันๆยุกยิกๆอยู่ข้างๆ ภารกิจก็ไม่ทำ 5555555

ช่วงนี้ UNSEEN กลับมา Hit อีกครั้ง? จากการไล่อ่านฟิคของผู้เล่นทุกท่าน ทำให้จับจุดได้สองอย่าง... - พี่แกเป็นบอทที่คนเล่นหมั่นไส้และโดนเตะเป้า (ไม่ก้ลวนลาม) มากสุด - พวกคุณไม่ไปกอบกู้อาชญากรรมกันหรอครับ..จะมัวแต่ฝึก 1-1 กันไม่ได้ดิ 5555 ภาพคุณพี่มันเป็นภาพ action นะ! #WHIF #UNSEEN

อยากรีวิวคบกับคน introvert ชนิดที่แบบเป็น introvert แบบ 100% ไม่อะไรกับใครแต่อะไรกับเราแค่คนเดียว คือรู้สึกโชคดีมากกกกกกกก ๆๆๆๆๆๆๆ วัน ๆ ไม่ทำไรนอกจากทำงานกับเล่นเกมแล้วก็สนใจกู - เช้า : ตื่นมาสั่งข้าวเช้า, กาแฟให้เรา เปิดคอมพร้อมทำงาน - เที่ยง : สั่งข้าวเที่ยงให้เรา กินข้าวตัวเองที่สั่งมาตอนเช้า พักเที่ยงด้วยการเล่นเกม - บ่าย : แว้บกดสั่งของหวานให้เราแล้วทำงานต่อ - เย็น : สั่งข้าวเย็นให้เรา กินข้าวของตัวเอง เสร็จแล้วเล่นเกมจนถึงตอนจะนอน - ก่อนนอน : เข้ามาเปิดยูทูปหาไรดูข้าง ๆ เราพร้อมส่งเราเข้านอนด้วยการเล่าคืนพุธมุดผ้าห่มไม่ก็คดีที่ฟังมาจากหมอตังค์ให้เราฟัง - วันหยุด : เล่นเกมทั้งวัน แต่ถ้าวันไหนเราอยากออกไปไหนเขาก็จะตามใจพาเราไป แต่ตกลงกันไว้ตั้งแต่คบกันแรก ๆ แล้วว่าขอให้บอกแพลนล่วงหน้าว่าจะไปไหน ไปทำอะไรบ้าง แต่ใด ๆ คือเราไม่ได้มีปัญหากับการที่แฟนเราติดเกมนะคะเพราะเราเข้าใจความชอบของแฟนมาก ๆ แล้วอีกอย่างเราอยู่ห้องด้วยกัน คือมันเห็นกันอยู่ในระยะสายตาตลอดเวลา คิดถึงก็แค่เดินมาจุ้บเดินมากอดเดินมาเติมพลังกันได้ตลอดอยู่แล้ว และการที่แฟนเราติดเกมมันไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเราเพราะเรารู้สึกว่าเขาติดเกมแต่เขาไม่ได้ละเลยเราอะ การกระทำของเขาทุกอย่างมันทำให้เราไม่เคยสงสัยในความรักที่เขามีให้เราเลยจริง ๆ ทุกวันนี้แฮปปี้มาก introvert พวกนี้มันไม่สุงสิงกับใครเลยนอกจากแฟนตัวเอง 555555555555555555555555555

แนะนำนะคะ อ่านฟรี ผู้เขียนใจดีมาก #อโยธยาเอยาวดี ที่ตีความใหม่ตามบทนำ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 readawrite.com/a/976d045ed003…

อยากมีเว่ยคุนเป็นของตัวเอง กรี้ด

หรือกูควรล็อกอายุฟิค 😞😞😞🥀

ทางเราได้รับทราบกรณีที่ ภาพโฆษณาอย่างเป็นทางการของ WHIF รวมถึง ตัวละครของครีเอเตอร์ในสังกัด WHIF ถูกนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตบนบริการภายนอก ภาพโฆษณาที่ WHIF จัดทำขึ้นอย่างเป็นทางการคือภาพที่แนบมาในโพสต์นี้เท่านั้น กรณีการใช้งานอื่นใดนอกเหนือจากนี้ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับทางเราค่ะ ทางทีมตระหนักดีและให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับการที่ผลงานสร้างสรรค์อันล้ำค่าของเหล่าครีเอเตอร์ถูกนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ขณะนี้ทางทีมกำลังดำเนินการตรวจสอบและจัดการเรื่องนี้ภายในอยู่ค่ะ และจะดำเนินมาตรการที่จำเป็นต่อไปเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดกรณีลักษณะนี้ซ้ำอีก หากท่านใดพบเห็นกรณีในลักษณะเดียวกัน รบกวนตรวจสอบ URL ของโฆษณาหรือโพสต์ แล้วส่งมาที่ @whifglobal_th ทีมงานจะขอบคุณเป็นอย่างยิ่งค่ะ ขอบคุณค่ะ

แล้วคุณโบ massage เค้าดีมากเลยนะ ไม่อยากสร้างอคติให้กับประเทศเพื่อนบ้าน แฟนคอมมิกคือชอบศิลปะพม่ามากขึ้น ในขณะที่แฟนซรทำอะไร นอกจากชงจิ้นไปวันๆ #แบนหงสาวดี

ใครตามหาเคะj๋ooใหญ่ ผายมือมาที่ชีน้องเพชร หน้าแบ๊วฉ่ำฮ๋รรมหลามบ้อง การันตีไซส์โดยเฒ่าเว่ยผัวชีเอง พวกผู้ชาย เวลามันอยากจะกินเนาะ อวยน้องหมดหัวจรดทีน แม้แต่ฮ๋รรมก็ชมใหญ่มากเพราะอยากให้เทอขาชมนีโอเจ้ตอามสตรองกลับ อืมๆ

กุล่ะชอบจริง ๆ 555555555555555555263635555555

บ่นเป็นภาษาไทยไม่เท่าไหร่ แต่เลือกใช้ “ไม่เดินชนกุเลยล่ะ” นี่ Native มาก เป็น IELTS ต้องมี 9.0 อะ

เชิญสาววายจากกูซู มาดู ❌️ มา k*ll ตัวเอง ✅️✅️✅️ #แบนหงสาวดี

3 ปีหลังการจากไปของ ‘จีจี้’ ตัวเลขความรุนแรงในความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น แต่สังคมยังตั้งคำถามกับ ‘เหยื่อ’ มากกว่าผู้กระทำ เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2566 จีจี้-สุพิชชา ปรีดาเจริญ หญิงสาววัย 20 ปี ได้เสียชีวิตจากเหตุความรุนแรงโดยอดีตคนรัก และชื่อของ ‘จีจี้’ กลายเป็นอีกหนึ่งความสูญเสียที่สร้างความสะเทือนใจแก่สังคม 3 ปีผ่านไป เรื่องราวของเธอถูกหยิบขึ้นมาพูดถึงอีกครั้งโดยมูลนิธิหญิงชายก้าวไกล ไม่ใช่เพียงเพื่อรำลึกถึงผู้จากไป แต่เพื่อชวนให้สังคมหันกลับมาตั้งคำถามอย่างจริงจังว่า เหตุใดความสัมพันธ์ ซึ่งควรเป็นพื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุด จึงกลายเป็นพื้นที่อันตรายสำหรับใครบางคน คำถามนี้ยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อพิจารณาจากข้อมูลการติดตามข่าวของมูลนิธิหญิงชายก้าวไกลในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา ความรุนแรงในครอบครัวไม่ได้ลดลง ทว่าเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ภายในระยะเวลาเพียง 1 ปี พบว่า ความรุนแรงในครอบครัวเพิ่มขึ้นมากกว่า 40% เหตุรุนแรงถึงชีวิตเพิ่มขึ้นเกือบ 45% และในกลุ่มคู่รักเอง ตัวเลขก็พุ่งสูงถึง 50-70% อย่างไรก็ตาม แม้โพสต์ดังกล่าวจะพยายามชวนให้สังคมตระหนักถึงความรุนแรงในความสัมพันธ์ผ่านข้อมูล ข้อเท็จจริง และบทเรียนจากกรณีของจีจี้ ทว่าสิ่งที่ผู้เขียนสังเกตเห็นกลับไม่ใช่เพียงเนื้อหาของโพสต์ แต่เป็นปฏิกิริยาคอมเมนต์ในโพสต์ดังกล่าวจำนวนไม่น้อย ที่ไม่ได้ทำความเข้าใจความรุนแรง แต่ตั้งคำถามต่อผู้เสียชีวิตแทน เช่น “ทำไมไม่เลิก” “ทำไมไม่หนี” หรือแม้กระทั่งโยงไปถึงเรื่องเงินและสถานะ ความคิดเห็นเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เรียกว่า ‘การโทษเหยื่อ’ (Victim Blaming) อย่างชัดเจน และนี่คืออีกหนึ่งปัญหาที่ทำให้ความรุนแรงยังคงดำรงอยู่ เพราะตราบใดที่สังคมยังตั้งคำถามกับเหยื่อมากกว่าผู้กระทำ ความรุนแรงก็ยังมีพื้นที่ให้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า • ความรุนแรงในครอบครัวที่ทวีเพิ่มขึ้น จากข้อมูลการติดตามข่าวของมูลนิธิหญิงชายก้าวไกลตลอดช่วง 2 ปีที่ผ่านมา แสดงให้เห็นว่า ในปี 2566 มีข่าวความรุนแรงในครอบครัว 1,086 ข่าว ก่อนจะเพิ่มเป็น 1,529 ข่าวในปี 2567 หรือเพิ่มขึ้นกว่า 40% ภายในเวลาเพียง 1 ปี แต่สิ่งที่น่าห่วงยิ่งกว่าจำนวน คือระดับความรุนแรงของเหตุการณ์ที่ขยับสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ข่าวการทำร้ายร่างกายเพิ่มจาก 433 เป็น 638 ข่าว ขณะที่เหตุฆ่ากันเพิ่มจาก 388 เป็น 562 ข่าว และเหตุฆ่ายกครัว เพิ่มจาก 3 เป็น 11 ข่าว ตัวเลขเหล่านี้สะท้อนว่า ความรุนแรงไม่ได้เกิดบ่อยขึ้นเท่านั้น แต่กำลังนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ร้ายแรงถึงชีวิตมากขึ้น ในความสัมพันธ์แบบคู่รัก แนวโน้มยิ่งชัดเจน การทำร้ายกันเพิ่มจาก 102 เป็น 153 ข่าว หรือเพิ่มขึ้น 50% ส่วนการฆ่ากันเพิ่มจาก 64 เป็น 109 ข่าว หรือสูงขึ้นกว่า 70% แสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ที่ควรเป็นพื้นที่ปลอดภัย กลับกลายเป็นจุดเสี่ยงของความรุนแรงอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกัน ปัจจัยกระตุ้นอย่างแอลกอฮอล์และยาเสพติดยังคงมีบทบาทสำคัญ แม้สัดส่วนจะใกล้เคียงเดิม แต่จำนวนเหตุที่เกี่ยวข้องเพิ่มขึ้นตามภาพรวมของความรุนแรงที่สูงขึ้น โดยมีปัจจัยกระตุ้นอย่างแอลกอฮอล์เกี่ยวข้องกับเหตุความรุนแรง จาก 316 เป็น 448 ข่าว หรือเพิ่มขึ้น 41.8% ยาเสพติดเกี่ยวข้องกับเหตุความรุนแรง จาก 283 เป็น 412 ข่าว หรือเพิ่มขึ้น 45.6% สะท้อนว่าปัจจัยเสี่ยงเหล่านี้ยังไม่ได้รับการจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ และยังคงเป็นเชื้อไฟที่ทำให้ความรุนแรงในคู่รักปะทุขึ้น นอกจากนี้ ข้อมูลจากศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งสหรัฐอเมริกา (Centers for Disease Control and Prevention: CDC) ระบุว่า ความรุนแรงในความสัมพันธ์ (IPV) เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นบ่อยและกระทบผู้คนจำนวนมากในสหรัฐฯ ทุกปี ผู้หญิงมากกว่า 1 ใน 3 คน หรือเกือบ 43.5 ล้านคน และผู้ชายมากกว่า 1 ใน 6 คน หรือ 20.7 ล้านคน เคยเผชิญความรุนแรงจากคนรัก ไม่ว่าจะเป็นการล่วงละเมิดทางเพศ การทำร้ายร่างกาย หรือการคุกคามติดตาม (Stalking) อย่างน้อยหนึ่งครั้งในชีวิต เมื่อดูเฉพาะผู้หญิง พบว่า ประมาณ 1 ใน 5 เคยถูกล่วงละเมิดทางเพศ เกือบ 1 ใน 4 เคยถูกทำร้ายร่างกาย และราว 1 ใน 8 เคยถูกสะกดรอยตาม นอกจากนี้ ผู้หญิงเกือบ 1 ใน 3 ไม่เพียงเผชิญความรุนแรง แต่ยังได้รับผลกระทบตามมา เช่น บาดเจ็บทางร่างกาย ต้องหยุดงานหรือเรียน มีความกังวลเรื่องความปลอดภัย ต้องเข้ารับการรักษา หรือถึงขั้นแจ้งความกับตำรวจ ความรุนแรงลักษณะนี้มักเริ่มตั้งแต่อายุน้อย และอาจดำเนินต่อเนื่องไปตลอดชีวิต หากเกิดขึ้นในช่วงวัยรุ่นจะเรียกว่า ‘ความรุนแรงในการเดต’ (Teen Dating Violence) โดยมีผู้หญิงราว 16 ล้านคน และผู้ชาย 11 ล้านคน ระบุว่า เคยเจอความรุนแรงจากคนรักเป็นครั้งแรกตั้งแต่อายุต่ำกว่า 18 ปี อย่างไรก็ตาม ความเสี่ยงของการเผชิญความรุนแรงไม่ได้เท่ากันในทุกคน แต่ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิต เช่น ครอบครัว ชุมชน หรือสังคม ทำให้คนบางกลุ่ม โดยเฉพาะเยาวชนในบางบริบท มีความเสี่ยงสูงกว่าคนอื่น ในการเผชิญความรุนแรงทั้งทางเพศและทางร่างกายจากคนรัก • คืนโอกาสชีวิต ด้วยการไม่ทนต่อความรุนแรง ย้อนกลับไปในปี 2567 มูลนิธิหญิงชายก้าวไกล ร่วมกับ BBDO Bangkok และ สสส. เปิดตัวแคมเปญ Bring Back 2nd Chance of Life เพื่อชวนสังคมทบทวนความเชื่อเรื่องโอกาสครั้งที่สองในความสัมพันธ์ที่มีความรุนแรง พร้อมย้ำว่า การให้อภัยหรือกลับไปเริ่มต้นใหม่ อาจไม่ได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเสมอไป และในบางกรณีอาจหมายถึงการไม่มีโอกาสครั้งต่อไปในชีวิต ซึ่งการจากไปของจีจี้สะท้อนบทเรียนสำคัญต่อสังคมใน 3 มิติ มิติแรก คือการยุติความรุนแรงในความสัมพันธ์ แนวคิดเลิกให้โอกาสที่ 2 กับความรุนแรง เตือนให้เห็นว่า เมื่อความรุนแรงเกิดขึ้นแล้ว มักมีแนวโน้มจะเกิดซ้ำ การตัดสินใจออกจากความสัมพันธ์ที่เป็นพิษจึงไม่ใช่ความล้มเหลว แต่คือการปกป้องชีวิตและอนาคตของตัวเอง มิติที่สอง คือการคืนโอกาสและความฝันให้คนรุ่นใหม่ จีจี้เป็นตัวแทนของเยาวชนที่มีศักยภาพและอนาคตที่ควรได้เติบโต การสูญเสียครั้งนี้จึงสะท้อนความสำคัญของการสร้างสังคมที่ปลอดภัย เพื่อให้เด็กและผู้หญิงได้มีโอกาสใช้ชีวิตและทำตามความฝันอย่างเต็มที่ มิติสุดท้าย คือปัญหาเชิงโครงสร้าง โดยเฉพาะการเข้าถึงอาวุธปืนในความสัมพันธ์ใกล้ชิด ซึ่งเป็นประเด็นที่ควรถูกพูดถึงอย่างจริงจัง เพื่อป้องกันไม่ให้เหตุการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นซ้ำอีก และย้ำว่าความขัดแย้งไม่ควรถูกแก้ไขด้วยอำนาจหรือความรุนแรง • โทษเหยื่อ=ผลิตซ้ำความรุนแรง ปรากฏการณ์การโทษเหยื่อที่มักเห็นในพื้นที่คอมเมนต์ ไม่ใช่แค่ความเห็นส่วนบุคคล แต่เป็นการสะท้อนทัศนคติที่ฝังลึกในสังคม จนกลายเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการยุติความรุนแรงและเป็นการโยนความรับผิดชอบจากผู้กระทำไปยังผู้ถูกกระทำ ราวกับว่าเหยื่อสามารถควบคุมหรือหลีกเลี่ยงความรุนแรงได้ แต่ในความเป็นจริง ความรุนแรงในความสัมพันธ์มีความซับซ้อนมากกว่านั้น ผู้ที่อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้มักเผชิญทั้งการควบคุมทางจิตใจ การข่มขู่ ความกลัว และความหวังว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนแปลง ปัจจัยเหล่านี้ทำให้การเดินออกมาไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คนนอกมอง ขณะเดียวกัน การโทษเหยื่อยังเชื่อมโยงกับโครงสร้างทางสังคม โดยเฉพาะกรอบคิดปิตาธิปไตย ที่มองความสัมพันธ์เป็นเรื่องส่วนตัว และมองว่าผู้หญิงคือต้นเหตุของปัญหา เมื่อเกิดความรุนแรง ความผิดจึงถูกผลักไปที่ผู้ถูกกระทำอย่างแนบเนียน แม้จะมีข้อมูล งานวิจัย และแคมเปญจากหลายภาคส่วนที่พยายามสื่อสารเรื่องความรุนแรงและการยุติการโทษเหยื่อมาอย่างต่อเนื่อง แต่บทสนทนาในสังคมกลับวนอยู่ที่จุดเดิม พื้นที่คอมเมนต์ยังถูกใช้เป็นพื้นที่ ‘ตัดสิน’ มากกว่าพื้นที่ ‘ทำความเข้าใจ’ ผู้เขียนเองได้มีโอกาสเขียนถึงประเด็นการโทษเหยื่อในหลายกรณี และยังคงเห็นว่าปัญหานี้ไม่ได้ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ เหยื่อหลายคนยังคงถูกตั้งคำถาม ถูกตัดสิน และถูกลดทอนความเป็นมนุษย์ สิ่งที่เกิดขึ้นในพื้นที่คอมเมนต์ของโพสต์ดังกล่าวจึงไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่ย้ำให้เห็นว่า เรายังมีหนทางอีกยาวไกลในการสร้างสังคมที่มีความเข้าใจและเห็นอกเห็นใจต่อกันมากกว่านี้ บางทีจุดเริ่มต้นอาจไม่จำเป็นต้องซับซ้อน แต่อาจเป็นเพียงการตั้งคำถามง่ายๆ กับตัวเองว่า เรากำลังมองเหยื่อด้วยความเข้าใจ หรือด้วยอคติ และก่อนจะพิมพ์ข้อความใดลงไปในพื้นที่สาธารณะ อาจต้องถามอีกครั้งว่า คำพูดของเราจะช่วยเยียวยาหรือซ้ำเติม เพราะการกล่าวโทษเหยื่อไม่ได้ช่วยอะไรทั้งนั้น แต่เป็นการผลิตซ้ำความรุนแรงและตอกย้ำบาดแผลของผู้ถูกกระทำ ท้ายที่สุดนี้ ผู้เขียนขอแสดงความเสียใจต่อการจากไปของ จีจี้-สุพิชชา ปรีดาเจริญ และเหยื่อของความรุนแรงทุกคน ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่ถูกจดจำในหน้าข่าวหรือไม่ก็ตาม ทุกคนล้วนสมควรได้รับความเป็นธรรมไม่ต่างกัน อ้างอิง - cdc.gov/intimate-partn… - facebook.com/share/p/1BruJU… - bit.ly/4dXNhur เรื่อง: นลินี ค้ากำยาน ภาพ: ชมพูนุท สะราคำ #TheMomentum #Gender #ความรุนแรงในครอบครัว #ความรุนแรงในความสัมพันธ์ #การโทษเหยื่อ #VictimBlaming #GenderViolence #จีจี้สุพิชชา #สุพิชชาปรีดาเจริญ